641. Laatste wapenfeiten

MIJN LAATSTE WAPENFEIT in open lucht werd een 'gaffel' van formaat. De foto hierbij moet de zaak wat camoufleren. Het geeft mij de kans om een en ander recht te trekken. En dat was nodig.  Op de terugweg uit Houtave maakten we een stevig ommetje: naar Stuivekenskerke, afspraak met Katie & Eli om al wandelend eindelijk eens bij te babbelen. Studievrienden voor het leven die we een Corona-eeuwigheid niet gezien hadden. En of het de moeite was?! Toch begint het fout bij mij want kan met de beste wil van de wereld de naam van het parcours niet onthouden: Sidonia-wandeling..., iets met Cavia...? Coronia...???  We gaan wandelen tussen de Viconia Kleiputten. Dat was het dus. We babbelen, we kijken, we zien aalscholvers op een mooie rij. 15 op 16 paaltjes bezet. Ik laat me afleiden, holle wandelpaadjes, echte West-Vlaamse klei, vettig, twee voeten los... en pats, daar lag ik dan. Plat op mijne smikkel, gelukkig in de graskant. Bloedneus en later nog wat stijve schouders, valt goed mee. Maar wat een flater, kan me niet voorstellen dat ik ooit zo ten onder ben gegaan.  De leeftijd? Oké, voor alles is een eerste keer. Ook voor een falend laatste wapenfeit. Voor de rest alles in orde, we zijn goed thuis geraakt. 

QUA LEZEN SLUIT ik het jaar af met een roman van Anne Delbée, mij totaal onbekend. Camille Claudel, een vrouw. Weet eigenlijk niet goed meer hoe deze in het stapeltje Colibri's is verzeild geraakt. Online impulsaankoop? Wellicht wel, maar ik heb er geen spijt van. Wat een verhaal. Leerling, muze en minnares van Auguste Rodin, de beeldhouwer. Zus van Paul Claudel, de schrijver dichter. Wat een leven. 'Stormachtig' is het minste wat ervan kan gezegd worden. Ben er nog niet helemaal klaar mee, maar vervelen doet het geen moment. Krachtig geschreven, boeiend en meelevend verteld. Mijn laatste aanrader van dit jaar.  Hoe dan ook: "fijne feestdagen!" 

639. "0.03"

WEER EEN COLIBRI ter hand genomen. Zo'n klein vuistdik boekje uit de gelijknamige reeks. Eerder las ik al Tender Bar en Suite Française in "klein formaat". Nu was het de beurt aan de  Driestuiversroman van Bertolt Brecht.     

Een satirische roman moest ik mijzelf regelmatig voorhouden. Want het liep ook deze keer niet vanzelf. Lezen gaat me blijkbaar iets minder goed af na 8 maanden Corona. Steek het daar maar op, Polo. 't Is allemaal de schuld van dat vies beestje. Toch moet ik het bij mezelf zoeken en de iets minder voor de hand liggende keuzes die ik de laatste maanden op leesvlak maak. Niet wenen, niet klagen: lezen.

"Een soldaat met de naam George Fewkoombey werd in de Boerenoorlog in zijn been geraakt, zodat het in een ziekenhuis in Kaapstad geamputeerd moest worden..."

558 'kleine' pagina's verder sluit het hele verhaal met: "Een paar dagen later werd soldaat Fewkoombey gearresteerd. Hij kreeg een proces, tot zijn stomme verbazing, voor moord op Mary Swayer. Hij werd ter dood veroordeeld en opgehangen." En dat is het dan. Heb er heel veel moeite mee gehad. Dikwijls getwijfeld, toch karakter getoond. Echt doorgebeten bij momenten. En de laatste 20 bladzijden maakten voorwaar dat het allemaal toch nog de moeite waard is geweest. Moeilijk om rationeel te verklaren, maar zo is het mij vergaan. Of ik het boek nu ook een aanrader wil noemen blijft een open vraag. Voor wie er graag een koffie bij wil, daar kan voor gezorgd worden. Een fris groen blaadje kan ook: kersvers zelfgekweekte pannenkoekplantjes, brengers van geluk en vriendschap. De gustibus et coloribus non disputandum est. 

EERSTE WEEK DECEMBER, de dagen worden altijd maar korter. Da's vaste prik natuurlijk: tijd van het jaar. De donkere dagen eisen hun rechten op en dus komen er kerstverlichtingen tevoorschijn. Nu nog meer dan andere jaren, want een van de manieren om de verdrongen gezelligheid wat aan te zwengelen. Met de verse aankopen erbij heb ik ruim anderhalve hectometer ledverlichting op en om het huis gedrapeerd. Het mag wat "shinen" dit jaar. Indoor gaan we eerst nog wat moeten afkicken van de 70-decoraties en garnering, daarna vliegen we er ook binnenshuis in. Wat ook jaarlijks aan bod komt, sinds 2007 al, zijn de selecties en voorbereidingen van de FOTO TOP 12. Goede gewoonte, traditie die ik graag in ere wil houden en dus mag het wat moeite kosten. En het zal u niet verwonderen: 2020 levert een heel aparte selectie op. Dagelijks te ontdekken op deze blog, vanaf 20 december, aan de vooravond van de astronomische winter. Ondertussen werk ik mij ook doorheen enkele adventskransen. Lang geleden was hun bestaan mij wel bekend, maar hun aanwezigheid in de pre-kersttijd is mij al vele jaren ontgaan. Hier zijn enkele van mijn actuele favorieten: een matcha-thee collectie van 24 - eentje voor iedere dag tot aan kerstmis. En De Kleine Komedie - Amsterdam heeft 24 doosjes met verrassingsacts op haar website gezet. Niet allemaal even top, maar de suggesties die tijdens het YouTube-kijken van de dagelijkse bijdrage in de rechterkolom verschijnen leveren vaak mooie ontdekkingen op. Al was het maar de bijna onuitputtelijke reeks van Herman Finkers 'items'. Een van Polo's 'all time favourites' en dus een warme aanrader. Ze staan daar zomaar voor het aanklikken, in die rechter kolom. Het Liers Cultuurcentrum doet het veel bescheidener met een korte reeks van 8, om de drie dagen geeft dat ook een spreiding van 24. Onder het motto "Een lichtje voor Jou" brengen zij kwalitatief hoogstaande podiumkunst. In één van de 'doosjes' zit Voice-Senior Swa VdB, onze maat, en die willen we voor geen geld missen. Kijken dus!

DAN NU "0.03" uit de aanhef. Een mooie afsluiter, goed nieuws voor het laatst bewaard. 2020 krijgt een mooi einde voor Polo: bij de driemaandelijkse PSA-controle vorige week bleek dat díe na de fenomenale 0.08 van september ll. nog een ietsie pietsie meer gezakt was: 0.03, meteen een voorlopig(?) persoonlijk record sedert de ingreep in 2008. Zou het nu echt de goeie kant uitgaan? Zelden zo blij geweest bij een telefoontje met de huisarts. 0.03...

627. Exit Aster

 ASTER BERKHOF

1920 -  2020

619. Lucht

DE GROOTSTE HITTE lijkt weer even voorbij. Toch duurt het opnieuw zeven volle dagen voor ik aan schrijven toekom. De drukte van de voorbije week ziet u. De opruim en het inleveren van de oude feesttent. Doe daar bovenop nog een hoeveelheid reguliere rommel. Die mag gelijk mee, want deze mens probeert natuurlijk steeds orde te scheppen in z'n huishouden. Met wat pas- en meetwerk krijg ik alles in de auto. De afspraak klopt, de containers zijn bijna vol, mijn auto leeg. Voor even toch. Korte stop thuis. Opnieuw meten, inschatten, checken op enkele websites, en... gaan die wel in de auto kunnen? Nieuwe planken en latten om de daklijsten van het tuinhuis te vervangen.  Verf om het geheel van een paar verse lagen te voorzien. Hoeveel vierkante meters? Dan heb ik drie bussen nodig. Schuurpapier, handschoenen en nieuwe borstels. Die vegen goed. Geldt dat ook voor het schilderen? We gaan ervoor. Het lukt net. De planken en latten vereisen wel een open zijraam, maar met dit zomerse weer is dat geen probleem. Het worden hectische dagen. Wederom. Samen met La Pola vlieg ik erin. Het werk verdeeld en goed gepland. Zij verft het nieuwe hout terwijl ik de oude daklijsten sloop. Tweede laag, en ik ontvet de wanden van ons tuinpaleis. 10% Ammoniak doet wonderen. Samen plaatsen we de nieuwe daklijsten. Meteen een heel ander zicht. De heleboel opschuren: niet teveel woorden aan verspillen. Bijna loopt onze samenwerking op de klippen. Maar we herpakken ons, en in mekaar gezwind opvolgende en proper getimede aflossingsbeurten ondergaat ons staycation paviljoen een ware revival. Hard gewerkt, resultaat mag gezien worden, wij content. Gelukkig was er tussentijds voldoende ruimte voor wat lucht. Letterlijk en nog veel letterlijker. Voor de derde keer - 2005 en 2006 staan reeds genoteerd achteraan in het boek - lees ik LUCHT van Bart Koubaa. Een losse opmerking van zoon Bram deed het bekende belletje rinkelen Goesting om te herlezen. Hij sprak over Kudo Yamamoto. Die was ik totaal vergeten. Net als veel andere aspecten van het lichtvoetige maar o zo doortastende verhaal. Of schrijf ik toch beter "verhalen"? Poëtische gedachten verpakt in Japanse bloemenpracht. Maar ook in taal die soms tekort schiet, of voor verwarring zorgt. Nagasaki 1945. Tokyo 1964. Liefde en verlies. En finaal de allesomvattende zeventien lettergrepen:

Zag hij een bloesem 

naar zijn tak terugkeren? 

Ach,'t was een vlinder. 

Merci Bart Koubaa voor de lichte luchtigheid van je geschrift. Bedankt Bram voor het vlammetje. Laat dit een aanrader zijn. Ik lees je vast nog een vierde keer. Tot dan, Yamamoto-san. 

617. Lezen in de schaduw

BEN DAN TOCH niet de enige die schrijfmoeite ondervindt bij dit hoogzomerse weer. Dat lees ik zonet in Het klokje van Thuys en stel vast dat het daar van hetzelfde laken een heel korte broek is. De warmte, weet je wel. Dat "klokje" doet hier sinds enkele corona-maanden bij regelmaat een belletje rinkelen. Prachtig geschreven, dagelijkse kost zonder drukdoenerij. Het kan mij iedere keer weer bekoren, Mieke. Graag blijven schrijven. En dan toch maar een parasol bestellen zeker? Kan nu ook online. Er wordt momenteel net als in jouw laatste bijdrage veelvuldig verwezen naar de zomer van 1976. Toen was ik er ook al bij. En had, de leeftijd indachtig, heel wat minder problemen met subtropische temperaturen in eigen land. Denk zelfs dat we anno '76 nog behoorlijk actief waren met een bende kersverse vrienden in een nieuwe woonwijk. De wijk is nog grotendeels dezelfde, het adres van toen bestaat nog. Veel vrienden zijn vertrokken. Wij wonen nu enkele straten verder, paar jaartjes ouder en iets meer bezadigd. Hoewel sommigen daar allicht anders over denken. 

Corona dus, en de hittegolf. De maatregelen om het ene in te dijken en de aanwijzingen om het andere goed door te komen.  De bubbel van vijf, de avondklok, het aangezichtsmasker. Voor de een al wat makkelijker/moeilijker te verteren dan voor de ander. Bescherming tegen de zon, koele ruimtes opzoeken, voldoende hydrateren, geen zware inspanningen leveren. Deze laatste zouden ons als muziek in de oren kunnen klinken. De combinatie van dit alles zorgt er echter voor dat hier en daar de stoppen doorslaan. Heethoofden hebben sowieso al niet veel extra warmte nodig voor zij vonken geven. Anderen hebben dan weer moeite om de boel de baas te blijven en niet mentaal weg te smelten. Het is niet altijd even makkelijk om onder deze omstandigheden overeind te blijven. 

Ondertussen las ik Liever dier dan mens van Pieter van Os.  Een keiharde documentaire rond het thema van de Holocaust. Was voor mij een stevige aansluiter op Europa I & II. Geert Mak zelf noemt het "een verpletterend boek". De levensloop van de hoofdpersoon:  het getto van Warschau via de donkerste uithoeken van zuidoost Polen, de grensgevallen met Oekraïne. Vluchten, onderduiken, identiteitswissels van Joods tot Pools, over Volksduits naar joods-Pools en weer Joods: alles om te overleven. Bij momenten vond ik het iets té journalistiek ondersteund, het mocht voor mij af en toe wat minder. Maar het deed me wel de warmte vergeten en hielp zeker om onze huidige "omstandigheden" te relativeren. Niet een om voor je plezier te lezen, wel om nooit meer te vergeten. Beklijvend is té zacht uitgedrukt. Nazi-Duitsland, Sovjet-Unie, Polen. Beurtelings en opeenvolgend er overheen. Uitroeiing, transporten, vernietiging, kampen. Afrekening, wraak en opnieuw onderling afrekenen. Antisemitisme, nazisme, communisme, zionisme. Alles passeert de revue. Tot en met "het beloofde land" en de Palestijnen die daar dan weer de dupe van worden. Een boek dat me nog lang gaat bijblijven, doen nadenken over "identiteit" en wat dat voor een mens kan betekenen. Of voor een dier?

616. Troost

VIJFENDERTIG GRADEN CELSIUS. Een top zomerse dag. Ben niet al te kieskeurig in deze tijden, dus pakken wat zich aanbiedt. Midden al de bizarre situaties en discussies over maatregelen en timing  pik ik troost waar het maar kan. Een bezoek aan de pedicure, zalig. Evy W., een topmadam die ik volgaarne met m'n voeten laat spelen. Dit verhaal begon een klein jaar geleden toen onze gezamenlijke vriend Gie H. mij bij haar introduceerde. Nu is het een moment van herinnering aan Gie, slachtoffer van de eerste Corona-golf. Wat hem overkwam bepaalt mede mijn voorzichtig volgzame kijk op het hele Covid 19-verhaal.  Ondertussen voelen mijn onderdanen als nieuw, en loop ik - om het met mijne maat zijn woorden te zeggen - "weer op wolkjes".  In de aanloop naar deze hondshete dag heb ik ook komaf gemaakt met de dubbele van Geert Mak. In Europa I & II, zeer de moeite waard. Heel aangrijpend, historisch met naast de hoofdfiguren ook vaak de verhalen van de kleine man. Kop koffie, bak troost. Passages die mij vol raken,  meermaals als een stomp in de maag. Aan kant leggen, wandelen of fietsen, bekomen. En toch met veel goesting gelezen. De epiloog zit zo vol af- en overwegingen met uitzicht op wat komen kan, met hoopvol realisme.  Die slotbeschouwing ga ik nog meerdere keren moeten herlezen. De natuur heeft ook een handje toegestoken. In de persoon van Sebastiaan, de spin. Was het steeds dezelfde of toch eentje uit de "bubbel"? Onvermoeid blijven weven, het ene web na het andere. En dan geduldig wachten. Ook iets om over na te denken, met of zonder tas koffie. En het blauw van vandaag. Verschillende tinten groen, maar één blauw van het allerblauwste dat er bestaat. De achtergrond van de fotocompilatie, het blauw van Vermeer, le bleu de Yves Klein, de blauwe polderlucht vandaag. Troost zoeken, blijven zoeken en hopelijk vinden? Gevonden. 

612. Wat we denken

BEETJE BIJ BEETJE komt de zomer er opnieuw door. Het doet deugd en da's voor sommigen moeilijk onder controle te houden. De remmen worden gelost. Blijkbaar kan het voor diezelfde sommigen niet snel genoeg gaan. De "ruimtes" worden weer ingenomen: winkelstraten en -centra, parken en pleinen met of zonder terrassen, restaurants en cafés. Op sommige momenten en meerdere plaatsen druk-druk-druk. Mensen lijken het steeds moeilijker te hebben om de regels te respecteren, laat staan toe te passen. Zo mocht een dansfeest ingericht worden maar liep uit de hand. Den Tourist opende in de AB, blijkbaar zonder problemen en met correct gedrag van het publiek.  En dus geen headline in de nieuwsgaring. Het gaat nog steeds om onze strijd tegen dat klein geniepig coronabeestje. Het is nog niet gedaan, maar die stelling krijgen de virologen steeds moeilijker verkocht. Politiek denkt weg van onpopulaire maatregelen en wil liever versoepelen. De kiezer dient gepaaid. De communicatie blijft 'ne moeilijke'. Wat en hoe, welke cijfers en wanneer, van wie en voor wie? De 'wellicht-en' en 'waarschijnlijk-en' zijn niet uit de lucht. Wetenschap blijft zoeken en aftasten, voortschrijdend inzicht kan steeds moeilijker op begrip en de nodige tijd rekenen. 't Gaat over wat we denken, wat we weten en wat we denken te weten. Zoeken naar oplossingen, speculaties, statistieken, krommingen, curves. Afvlakken, dalen en standhouden. Blijkt nu moeilijker dan ooit. Wie vertrouwt wie nog? Wat gebeurt er in Antwerpen? Denken we misschien da't "kleir" is? OeKanDaNa. AléGast. DoeDisKalm. 

En ondertussen, geloof het of niet, zijn er ineens een paar die een regering willen vormen. Federaal dan nog. En nu komt het pas: het zijn de "drie koningen" die dat gaan regelen. Wie vindt zoiets uit? Welke hippe columnist dacht hiermee te scoren? Was misschien al lachend bedoeld, maar 't werd overgenomen en nu zitten we ermee. Die gasten zijn dat van zichzelf gaan geloven. Zie ze paraderen door de Wetstraat. Een lachertje, toch? Inderdaad: een Lachaertje! 

Gelukkig zijn er ook boeken die mijn pad kruisen. Het knisperend 'Beginboekje' van mijn jongste kleindochter. Een kind kan er niet vroeg genoeg mee starten. En dan doet 'den bompa' graag mee. Maar ook het corona-essay van Paolo Giordano - In Tijden van Besmetting. Met beide benen op de grond een verslag vanuit het door corona geteisterd Italië. 27 korte hoofdstukjes, flarden, over alle mogelijke facetten van deze besmetting. Ben er door gevlogen. En herlees nu elke dag een of meerdere stukjes. Het had misschien meer kunnen zijn, maar op deze manier is het een zeer toegankelijk essay geworden waar een mens iets aan heeft. Licht verteerbaar en hoopgevende aanrader. En omdat ik wat achtersta met klassiekers deze keer James M.Cain - The Postman Always Rings Twice. Maar dan in het nederlands en Colibri-formaat, te weten 10 x 15 cm. Kende de titel, maar verder niks. Ver weg ging een lichtje branden als ik hoorde dat het meerdere keren verfilmd is. Jack Nicholson, yes. Heb nu ook, buiten het boek om, de spreekwoordelijke betekenis van deze titel geleerd: 'Aan het lot valt niet te ontkomen." Waarvan acte. En bovendien iets om over na te denken. 

605. "Jeroen" Busken

"Voortdurend groet ze medebewoners alzheimers dementen asperges parkinsons autisten getikten ontwrichten gestoorden, die haar soms teruggroeten en over mijn hoofd heen een praatje met haar beginnen, dat ik hijgend me verbijtend moet aanhoren als het gegorgel gekolk geroffel van brak water waarin ik help haal me hier uit ik verdrink, ..."

ZOMAAR LOSWEG EEN voorbeeldzin gesprokkeld op pagina 232, helemaal aan het eind. Nog 15 bladzijden te gaan. Daar heb ik mij de afgelopen twee weken doorheen gewroet. Hij ligt hiernaast op foto, op een zomerse ontbijttafel. Het zit erop. Goed getimed, op Pinksterochtend. Het boek des avonds van dezelfde dag. Meestal met horten en stoten. 

De Mens wist het vele jaren geleden al. Verpakt in een songtekst: Jeroen Brouwers (Schrijft Een Boek). Hij weet hoe dat moet. Hij doet dat goed. Maar na de eerste tien bladzijden had ik er zo mijn bedenkingen bij. Even wegleggen. Later opnieuw. Volgende poging niet echt geslaagd. En zo bleef dat maar duren. Tot ik stilaan zelf mijn weg begon te vinden in het wattig warrige hoofd van Cliënt E. Busken. Dan ging het van langsom beter. Toevallig verscheen op 13 maart, begin van onze Corona-lockdown, een lovende recensie bij De Leesclub. Gedeeld achter bovenstaande roodbruine link. Toevallig? Voor mij een reden om juist deze boekbespreking uit te kiezen. Hoewel ik zelf niet even laaiend uit de hoek kan komen. Helemaal Jeroen Brouwers. Of dan toch Jeroen Busken?

601. Week 9

WIE DACHT DAT een "bis" altijd direct moet aansluiten op een numerieke voorgaande is er bij heer Polo aan voor de moeite. De oplossing van het in bijdrage #600 aangeboden "Antwerp 10 Miles-mysterie" laat zich niet zomaar uit de mouw schudden. Daar gaat een grondige voorbereiding aan vooraf. Probeer het zonder powerpoint, dan is er meer kans op duidelijkheid. Bovendien heeft u ook recht op inzicht in de gevolgde procedure en achterliggende verwerking. Verder zullen enkele meer dan verhelderende bijdragen vanuit het lezerspubliek aan bod komen. Dus doe ik nogmaals beroep op uw vermogen om enig geduld uit te oefenen. Waarvoor dank  

MAAR ER WERD ondertussen ook nog gelezen. Een van mijn meest beklemmende ervaringen op dit vlak. Zijn het de Corona-tijden die er mede voor iets tussen zitten? Misschien, want nooit voordien voelde ik mij zo in de tang genomen door een verhaal en de literaire vormgeving ervan. "Overleven" is waar het om gaat. In een totaal andere context, maar voor mij als leeservaring enorm dicht bij wat we de afgelopen maanden meemaken. Het een heeft zeker zijn weerslag gehad op het andere, en daardoor werden het voor mij ook enkele donkere weken. KIND 44 van Tom Rob Smith speelt zich af begin jaren '50. Einde van het Stalin-regime, onmogelijk geachte moorddossiers in de Sovjet-Unie. De communistische dictatuur ten tonele in een ijskoude en veelal gevoelloze schrijfstijl. En toch, achteraf: heel blij dat ik deze schrijver leer kennen en dit boek gelezen heb. Thanks, Shanthi! Misschien later nog iets van hem, maar daar gaat allicht wat tijd overheen moeten. Tot het huidig Corona-gebeuren als "onder controle" gaat bestempeld worden en we weer iets opgeluchter mogen ademhalen. Ik voel het wel als het zover is. Oh ja, wie 1793 'goed' vond weet vast ook deze naar waarde te schatten. Aanraden?

597. Exit-cijfers?

ZES WEKEN LOCKDOWN. Dat stond er vrijdag op de teller. Onze politici meenden dat het nu wel lang genoeg geduurd had. Zij forceerden een doorbraak, zetten de experten met de rug tegen de muur en gingen de een al meer holder dan de ander bolder voor hun moment suprème: een 'overhaaste' aankondiging van de exit procedure. Een persconferentie. Live on tv. Met powerpoint presentatie. Dat zorgde voor vertraging, niet het overleg en het uiteindelijke resultaat daarvan. De powerpoint, die moest grondig zijn en degelijk afgewerkt. Dat kreeg de journalist ter plaatse te horen, en daarom gingen de zenders over op improvisatie modus.   Pancartes met "Even Geduld" uit de jaren stillekes en bijhorende muziekband, ik snakte ernaar.  Niet dus, blijven schakelen. Tot de leiders van land, regio's en/of gemeenschappen  - we weten allemaal dat het er teveel zijn, zijzelf ook, dat het onwerkzaam is, zij willen het niet geweten hebben, want byebye mijn 'postje' dan - tot zij dus met de mededeling kwamen. Heb wederom de zaal verlaten wegens opkomende ergernis. Kan het al weken niet meer opbrengen. Het onvermogen van zij die het momenteel (zouden) mogen/moeten (komen) uitleggen kent geen vergelijk. Nooit vertoonde kolder.  Kon door de gelijknamige Brigade opgevoerd zijn. Niet door politiekers waarvan verwacht wordt dat ze een meer dan ernstige crisis gaan managen. Ik miste zowaar Michel 'Papa' Daerden zaliger. Hij zou perfect in dit plaatje gepast hebben. Waarmee ik meteen wil stellen dat wat mij betreft over deze komedie alles gezegd is.

Tijd dus om even terug te blikken op wat ik laatst te lezen had. Mijn tweede van Johan Op de Beeck. Na Waterloo, nu Het Complot van Laken. Stroeve start. Overdaad aan details die er niet altijd toe doen. Mélange van feiten en fictie, vooral aangepaste feiten. Grotendeels gekend verhaal, maar toch boeiend en naar het einde toe steeds relevanter. Ondanks de geforceerde schrijfstijl. Geef mij maar Robert Harris. Meest frappante onthulling lees ik in de "Toelichting", helemaal achteraan in het boek: dat het hoofdpersonage na al zijn geheime opdrachten en zijn naoorlogse rol in de Staatsveiligheid... niet voorkomt op de payroll van de oorlogspensioenen. Kafkaiaanse reden: "Hij heeft er niet om gevraagd." België vroeger en nu?

En dan zijn hier de 'cijfers' die mijn leven nu beheersen. Niet die van de virologen tijdens de dagelijkse Corona update. Ziekenhuis opnames, overlijdens, geregistreerde besmettingen en na enig aarzelen ook het aantal genezen patiënten die het hospitaal hebben verlaten. Belangrijk en noodzakelijk voor de evaluatie én evolutie van de epidemie alhier, pandemie overall. Maar ik hoef dat niet elke dag meer te horen. Van mij wordt alleen verwacht dat ik mij ver van anderen buiten mijn kot houd, mijn handen was, mijn tanden... en U zeg tegen de situatie. Nu toch een mondkapje ga dragen. Mijn cijfers komen uit het gezondheidsappje in mijn broekzak. Wandelen en fietsen met de iPhone op zak. En die telt, rekent fietstrappen mee als stappen, want is een gewone basisversie, maar geeft wel een beeld van mijn activiteiten. Ochtendwandeling, soms eentje extra met la Pola, fietstocht(je). Daar gaat het om op mijn teller. Gisteren 10.889, meer dan mijn gemiddelde van de vorige week. Dat was 10.007, maar wel met een zotte piekdag van 17.665. Gemiddelde van de maand april: 8.656, bijna het dubbele van maart. Toen telde het fietsen minder mee, want reed ik nog deels op de hometrainer. En finaal doe ik voor 2020 al veel beter dan 2019 mij bracht: 6.789 tegenover slechts 2.345 . Maar toen was er ook nog geen sprake van Corona en telde dit alles nog niet zo mee. Wacht tot ik ooit de cijfers van 2021 bekendmaak. Hopelijk zijn dat dan de exit-cijfers.

595.Muziek-, Lees- & ander vaccin

IN HET BEGIN van onze - ondertussen tot en met 3 mei voorlopig verlengde - ophokplicht dreigde ik zwaar de nostalgische toer op te gaan. Axel Nort, Schipper naast Mathilde, Wij Heren van Zichem, Kapitein Zeppos. Geen ramp, niks ernstigs. De tering naar de actuele nering zetten, mijn hart laten spreken en het in alle deemoed volgen. Puur jeugdsentiment op vrt.nu. Ideaal om tijdens de weken 1, 2 en 3 te bingen op de indoor-velo. Heer Polo werd weer helemaal 'homeo'. Hometrainer  trappen en ondertussen video kijken. Werd wegens defect vroegtijdig stopgezet. Nu wandelen we en gaan af en toe buiten fietsen. Dat mag nog. We zagen ook 'Vlaanderens Mooiste op rollen'. Lijkt weeral lang geleden. Enig mooi zou ik niet zeggen, wel helemaal anders. En toch spannend. Moet niet elk jaar, maar we hebben nu wel iets unieks beleefd. Hopelijk wordt het geen (slechte) gewoonte.   

Polo zou geen Polo zijn als hij ook in deze Corona-tijden niet was blijven lezen. De vierde van Paolo Cognetti heeft mij weer sterk bekoord. Zonder de top te bereiken. Als er een perfect moment was om mij onder te dompelen in dit verhaal, dan nu wel. Aandacht voor  de eenvoudige zaken en leven in het heden. Zelf krijg ik daar tijdens deze quarantaine alle kansen voor, en ik probeer ze te grijpen ook. Tijd om elke dag die kleine dingen onder ogen te zien. Te kunnen zien, te durven zien. "Ki ki, so so." Een korte mantra die de roep van de adelaar en van de wind verbindt met  de diepe ademhaling van de aarde. Geesten van wind en aarde die elkaar treffen, voor mij een gevoel van evenwicht verwerven. De Nepalese bergbewoners die glimlachen, altijd. Omdat ze gastvrijer zijn dan wij westerlingen? Of gelukkiger! Begrippen als winnen en verliezen die vertaald worden in stijgen en dalen op het bergpad. Hoogtemeters winnen, om ze daarna opnieuw te verliezen. Eenvoudige dingen. Weten dat de top echt niet zo belangrijk is. De tocht naar of omheen de berg daarentegen. Deze quarantaine?

Muziek mag grote stukken van mijn dagen vullen. Bewust luisteren. Ook hierin de dingen aanvoelen die ertoe doen. Die er ook nu toe doen. Veel klassiek, alvast elke ochtend een half uurtje voor het ontbijt. Grasduinen in wat er aan cd's in de kasten ligt. M'n absolute favoriet zit dan weer in een Spotifylijst: Spiegel im Spiegel van Arvo Pärt. Klik en luister mee. Daar zit in een andere selectie Yevgueni met zijn 'te groot verzet': Nooit naar nergens. Fietsen als metafoor voor het leven. Zeker nu, waarom niet? Waitin' on a Sunny Day, Bruce"The Boss"Springsteen. Hij liet mij vorige week op de eerste echt warme dag als een gek bovenop de terrastafel dansen.  Is dit nu later, Stef Bos. Wat een vraag om net nu bij stil te staan. Te overpeinzen! En natuurlijk ook Kommil Foo, dat kon u wel dromen. Voor Project Te Gek!? zingen ze met Clouseau: We blijven binnen. Een motiverend strijdlied,  een boost in de Coronastrijd. 

Mijn dagen zijn welgevuld. Met flink wat bezigheden die ooit als onbelangrijk geklasseerd werden maar die de afgelopen maand voortdurend in waarde toenemen, aan importantie winnen. Een Corona Quiz, aangestuurd vanuit Amsterdam. Twee die de grens niet meer over mogen. FaceTime en Whatsapp kennen geen grenzen en die lieten een quasi perfecte verbinding toe tussen Holsbeek, Terhagen, IJburg en Hoboken. Merci, was tof met heel de familiale bende. En het was nog maar een try-out hoorde ik. Kijk al uit naar de échte Quiz. Verder wandel ik steeds vroeger door de Polder, en is er opnieuw tijd voor foto's. Met veel plezier. En dan die drang om aan kleine montages te werken. Try & error, prutsen en bricoleren, iMovie for dummies. Foto's, video's, bewerken, monteren, van rechtenvrije muziek voorzien. Dat laatste om de FB-censuur de pas af te snijden. Onbenulligheden die me blij maken en ervoor zorgen dat verveling geen negatieve uitwerking krijgt. Beetje vervelen mag, als je er maar iets mee doet. Logisch toch? Kan ook de schildersezel opnieuw meer aandacht schenken. Inspiratie? Vind ik misschien in de CronaKroniek. 

De afsluiter vandaag is een FB-post van Jo DL, ex-basketmaatje, wereldreiziger, dierenliefhebber en nog zo een en ander. Met zijn toestemming: We fell asleep in one world, and woke up in another. Suddenly Disney is out of magic, Paris is no longer romantic, New York doesn't stand up anymore, the Chinese wall is no longer a fortress, Mecca is empty. Hugs & kisses suddenly become weapons, and not visiting parents & friends becomes an act of love. Suddenly you realise that power, beauty & money are worthless, and can't get you the oxygen you're fighting for. The world continues its life and it is beautiful. It makes us realize how animals should feel lonely in their cages the way like we do . I think it's sending us a message: Stay safe , stay at home ! 

Zorg goed voor elkaar en voor jezelf. 
Was je handen (poets je tanden)
Houd afstand, blijf in je kot 
en blijf gezond. 

592. Zo kan het ook

DIRK VAN DUPPEN. Die moest vandaag absoluut bovenaan staan. En niet alleen vandaag. Zijn laatste boek(je) houd ik binnen handbereik. Zo verliep de tijd die mij toegemeten was. Zoveel wijze en waardevolle fragmenten. Een naslagwerk bij het overleven en beleven. Keuzes maken, waar kunnen we niet aan voorbij en wat mag dan wél weggerelativeerd worden? Wat een leven, wat een man. Merci, dokter Dirk en rust in vrede. Voor zover dat in deze dagen nog iets te betekenen mag hebben. Een ander prozaïsch niemendalletje zal ook altijd vlakbij en in mijn buurt zijn. Het flinterdunne T#526 - Wie we zijn, van Fien Leysen. De "tekst" van haar tweede theaterproductie. Een hele andere benadering en toch zo gelijkaardig. Op zoek naar het zelfbeeld. Met passages die aan enkele korte zinnetjes genoeg hebben om boekdelen te spreken. "Er zijn geen vogels die het vliegen verleren." Zeker in deze tijden voelt het iedere keer  heel speciaal om er een stukje in te lezen. En te laten bezinken. Merci, Fien! Tussen die twee vorige in ligt een mini-kanjer. Tender Bar in Colibri-versie, van J.R.Moehringer. Deze ben ik met veel 'goesting' aan het herlezen. Een vuist vol topliteratuur. Zit zo in de lijn van de twee vorige. Op zoek naar identiteit en  de zingeving van het leven. Maar dan soms op een totaal onzinnige manier. "Een kroeg is misschien niet de beste plek voor een kind om op te groeien, maar zeker niet de slechtste." Lezen, grasduinen, herlezen. Er zijn erger manieren om een quarantaine door te komen.

590. Uranus dus

IN TIJDEN VAN Corona moet iedereen zich aanpassen. Op de een of andere manier. Thuis blijven en  al dan niet van daaruit werken. Hygiënische regels naleven. Afstand houden. Leren leven met een vorm van isolement: lokaal, nationaal, internationaal. De grenzen werden gesloten, de knip gaat op de deur. En dan gebeurt dit: Heer Polo begon aan een vierde reeks bestralingen om de PSA-opstoot in zijn piepende wagen-lijf aan te pakken. Net als de Corona-bestrijders in een poging om de curve af te vlakken. Op naar GZA St.Augustinus  en welkom op de afdeling radiotherapie. Eerder was ik al te gast op Saturnus, een enkele keer op Mercurius en nu mocht ik mijn opwachting maken bij Uranus. Leuk gevonden, dacht ik vroeger al, die planeten om de verschillende machines te benoemen. Daar komt nu bij dat ik me met Saturnus, Mercurius én Uranus op de teller al een hele pief begin te vinden. Zeg het maar aan Meester Frank: "Ik voel dat ik een Ruimtevaarder ben..." 

Het begint ondertussen tot de gewoontes te behoren in mijn post-prostatair bestaan. Bestralingen. 2010: 33x 'klein bekken' - 2014: 5x 'borstbeen' - 2016: 25x 'buikholte' - 2020 3x gerichte 'hotspots klein bekken'. Mocht u er meer over willen weten, we hebben nu toch de tijd, dan heb ik hier een aantal links opgelijst. Gespreid over MMP én MMMP. Losse woorden op een rij, zonder enige verplichting natuurlijk:  eerste keer  -  vertrouwen  -  resultaat  -  deel twee  -  neveneffecten  -  reeks drie  -  meer van dat  -  onderweg  -  overzicht  .  En tegen de tijd dat u dit leest heb ik het drieluik alweer achter de rug. Op de fiets. Frisse neus. Muts, windbril, mondmasker. Alleen, en afstand houden. Handschoenen. Niet socializen. temperatuur nemen bij aankomst in het ziekenhuis. Alles conform de corona-richtlijnen. Ben misschien zelfs nog iets voorzichtiger dan strikt noodzakelijk. Daar schaam ik mij niet voor. Denk dat ik mijn plicht doe, naar mezelf en naar de mensheid. Niet melig, wel nuchter. Hopen dat dít aanslaat en dat covid-19 ons geen parten speelt.

Middelerwijl was er ook tijd voor een volgend boek. München 1938, van Robert Harris. Had eerder Imperium en Dictator al gelezen, ook van hem. Jaren geleden. Het blijft een topper in zijn genre. Literaire thriller staat er op het kaft. Voeg daar gerust 'historisch' aan toe. Om het kader te schetsen waarin hij zijn fictieve portie van de verhaallijn situeert. Het verdrag van München en het hele politieke schaakspel eromheen. Sterke karaktertekening van de hoofdrolspelers, de echte en de toegevoegde. Het lezen en verwerken vraagt aandacht, en laat dat net nú helpen om af en toe uit de wereld van vandaag te treden. Focus op de donkere jaren vóór Wereldoorlog II. Een verhaal van vier dagen. Een intens verslag van de feiten. Heb er enkele etmalen meer over gedaan om het te lezen. Past perfect in mijn huidige dagschemata. Merci, Charlotte voor dit cadeau. Denk dat ik kandidaat ben om nog enkele van zijn werken te (her)lezen. 

Vaste afsluiter vanaf nu: blijf gezond, zorg goed voor elkaar, zorg voor uzelf. 

588. Andere wereld

NU BLIJKT DAT het uitstapje naar 't Peerdsbos voorlopig ons laatste sociaal wapenfeit wordt. En dat voor een hele periode. Net als zovelen hebben we hier de evolutie van de Corona-crisis trachten te volgen. Info-programma's kwamen eerst aan bod. Binnenkort is er tijd genoeg om films te bekijken of series te binchen. Denk ik... neen, hoop ik dan maar. Enkele weken geleden zorgde de Chinese ver-van-mijn-bed corona-historie nog voor de nodige scepsis. Het zou allemaal zo'n vaart wel niet lopen. Waar maken ze zich toch druk om? Vandaag zitten we er midden in. Europa, het centrum van het mondiale covid-19 gebeuren. Natuurlijk kijkt niet iedereen op dezelfde manier naar wat ons nu overkomt. En da's niet abnormaal zeker? Een deel vindt de hele zaak nog altijd zwaar overroepen(??!) Anderen vinden beslissingen te laat genomen. Moeilijk in te schatten hé? Nog meer hebben bedenkingen bij de getroffen maatregelen: te soft volgens de ene, buiten proportie volgens de andere. Feit blijft (voor mij dan toch) dat we met een uitzonderlijke wereldwijde situatie te maken hebben. Ik ben dan in de ogen van sommige misschien "nen broekschijter" geworden, voor mezelf en "de mijnen" heb ik de afweging gemaakt en gekozen om mij te schikken naar de realiteit van de dag en de richtlijnen op te volgen. Geen stoerdoenerij van mijn kant. Ook geen paniek, wel beredeneerd afwegen. Geen kop in het zand: ben 65-plus, hartpatiënt onder medicatie en post-prostatair ben ik ondertussen aan de hormoontherapie toe en staat mij normaal gesproken vanaf volgende week weer een korte reeks bestralingen te wachten. Zit dus gebeiteld in de groep met verhoogd risico op mogelijks zwaardere gevolgen bij infectie door het Corona-beestje.

Dit alles onder voorbehoud en dus in de optativus genoteerd. Laat bij het lezen en het tot u nemen van deze overweging toch maar de potentialis-schakering primeren boven het wenselijkheidsaspect. "Dit zou zo maar eens kunnen gebeuren..." Met deze zit ik even op een ander spoor wat mogelijks voor enige opluchting kan zorgen in deze niet zo vrolijke tijden. De Geniale Taal door Andrea Marcolongo. Met dit niet zo voor de hand liggend boek heb ik recentelijk mijn laatste leesstrijd gestreden. Geschenk van "onze Gietes" met nieuwjaar. Hij trof uiteraard raak: Latijn-Grieks op 't College. Voor heer Polo de jaren '60 van de vorige eeuw: in tempore non suspecto. Moest af en toe heel diep gaan, ver in het geheugen tasten, en dan kwam er af en toe toch iets aan de oppervlakte. En van 't een kwam het ander en begon het zelfs boeiend te worden. Ook dit mag dan niet voor iedereen even leutig of ontspannend zijn, mij heeft het deugd gedaan. Goed om op geconcentreerde wijze de zinnen te verzetten. Merci Guillaume !!

Ondertussen leek het wel dat we daags na de persconferentie van  de nationale veiligheidsraad in een andere wereld waren beland. Regels gelden voorlopig tot en met 3 april. Afgelastingen van evenementen allerhande. Geen weekend Mons voor "ons", en ook een gepland huiskamerconcert alhier wordt uitgesteld. Sluiting van de scholen. Winkels en horeca gaan dicht. Niet iedereen kan dat blijkbaar accepteren, en dus worden er bij aanvang alvast wat kantjes afgelopen. Lockdown parties, maar ook hamsteren tegen de sterren op. Moeilijke situaties, maar we gaan het ermee moeten doen. Dat lukt zeker als we willen beseffen wat er eigenlijk aan de hand is. En zoniet dat we dan toch maar voor een keer willen aannemen wat de experten erover te vertellen hebben. Of zoals ik ergens las: "Laat ons nu zorgzaam zijn. Eventjes niet de slimmerik uithangen. Richtlijnen volgen zonder mopperen. Afstand houden met een glimlach. Hygiëne au sérieux nemen. Enkele plannen uitstellen zonder zeuren. De solidariteit zal ons goed doen. #coronavirus" Laat dan die andere tijden maar komen, en die andere wereld: die kunnen we dan ook wel aan. 

586. Toegemeten Tijd

MULTIMEDIALE AANDACHT WERKT. Gelukkig ook wel eens op het juiste moment en in de goede richting. Belangstelling, attentie, en medeleven. Op televisie, op de radio en in de geschreven pers zette men Dirk Van Duppen, dokter bij Geneeskunde voor het Volk, in de schijnwerpers. Het komt dan wel in een meer dan geladen context: dokter Van Duppen kreeg eind vorige zomer de diagnose van terminale pancreaskanker. Keihard. Toch wilde hij nog één keer getuigen en dus schreef hij zijn afscheidswerk. Hij liet zijn levensverhaal optekenen en leverde een aangrijpende getuigenis. Zo verliep de tijd die me toegemeten was. Een titel die linkt naar een even schitterende als uitgebreide recensie. Maar hier wil heer Polo de laatste tijd vooral beknopt en bondig verslag doen, en dus plukte ik uit de commentaren op de achterkant enkele losse quotes: "Lees hoe een mens zo gewoon bijzonder kan zijn. Lees het, en je ontdekt een mooie mens, samen met het recept voor een goed leven. Dirk Van Duppen is een icoon, een scherp denker, een sociale strijder. Je begint het boek en je stopt niet. Passagier op de trein door de tijd van dokter Dirk. Dat is zo ontroerend mooi  en je wil dat het niet stopt." (De Wachter-Verhaeghe-Bregman-Mertens)
Net als zoveel anderen heb ik dit boek in één forse ruk uitgelezen. Het grijpt je bij de strot, drukt je met de neus op niet zo frisse feiten, gaat soms stormachtig te keer. Soms straffer dan die vorige Zomervacht, want geen plaats voor fictie. Maar naar het einde toe zo diep beschouwend dat ook mijn wereld aan het kantelen ging. Van een erfenis gesproken: Dirk Van Duppen laat een magistraal getuigenis achter, een die niet mag ontbreken in je boekenkast. Een naslagwerk om met het boek in de hand bij regelmaat in de spiegel te blikken en je eigen leven af te wegen. Ik leende het bij "ons Bie", waarvoor dank, en ga het morgen voor mezelf kopen. Die spiegel, weet u. Nu nog één keer, en met luide stem: een boek dat je moet lezen, gelezen hebben en opnieuw moet lezen.

585. 365 + 1

EEN DAG LANGER wachten. Dat was wat kleine Kiki moest doen om vier maanden te worden. Deze extra-dag had natuurlijk alles te maken met het vierjaarlijks schrikkelgebeuren en de daaraan gekoppelde inlassing van een 29ste februari. Was ooit de bedoeling om de tijdstelling en het verloop van de seizoenen enigszins in toom te houden. Met de actuele klimaatswijzigingen moest men het nut van deze regeling maar eens onder de loep nemen. In één keer meepakken in de discussies over het al dan niet behouden van de zomer-winter-uur carroussel. Maar Kiki is nu zover en de toegang tot de kinderkribbe is een feit. Small step for mankind, giant leap for "Ons Klein en haar Klein"! Knap parcours van die twee. Het mag duidelijk zijn dat met bovenstaande kreet heer Polo de bal bewust met effect heeft willen lanceren. Zij die op 29/02 geboren worden blijven eeuwig jong, of worden nooit volwassen. Hoewel ik geen schrikkelkind ben mag ik mij ook in zekere mate beroepen op vorige twee eigenschappen. Met wat ruimdenkend aansluiten en op zoek naar het dichtst bij mijn geboorte zijnde schrikkelmoment zou ik nu 18 geworden zijn. Wel, wel, wel: ook niet fout. Al bij al een dag als een ander, maar niet voor de jarigen. Bij deze de hartelijke gelukwensen aan Anna, dochter van een collega-Mojita van Anke, die gisteren het levenslicht zag. Proficiat aan de ouders. Hààr 18de ga ik niet meemaken, maar het wordt er vast eentje om in te kaderen: 29 februari 2092.

Hier in de Polder werd de schrikkelperiode vooral gewijd aan "lezen". Extra tijd om extra snel een extra boek soldaat te maken. Oeps, boek is niet echt wat het was: een e-book! Uitzondering voor mij, een assist van La Pola. In een razend snel leesbare stijl geschreven. Maar helemaal niet oppervlakkig, verre van zelfs. Zomervacht van Jaap Robben. Een heel bijzonder verhaal. Of toch weer niet, want er gaat meer om in onze samenleving dan ik mij in m'n dagelijkse comfort-situatie kan voorstellen. Het wat en hoe staat in een schitterende recensie van Erik-Jan Hummel. Klikken op de "zomervacht"-link hierboven en u kan er zijn beschouwingen op nalezen. De waarom-invulling zal bij elke lezer anders zijn, maar wat een boek. Was tevens perfect om af te kicken van het zware labeur dat Stem mij gekost heeft om het alsnog net niet te halen. Zorgde voor ontdekking van scherven in de eigen ziel. Hij schrijft, naar mijn allerpersoonlijkste en dus uiteraard bescheiden mening, zoals Dieter-Down the Road-Coppens zijn televisie maakt. Ook die/dat is een magistrale aanrader. 

584. Grenzen (v)erkennen

MIJN HAND OVERSPEELD. Die term uit het pokerspel is van toepassing op mijn laatste leesavontuur. Hoog ingezet, té hoog deze keer. Te veel gevraagd, en toch maar weer gewaagd. Lang volgehouden, mij laten meeslepen, niet meer terug kunnen en dus ook niet willen. Koppig doordoen en finaal toch moeten passen. Dit overkwam me bij een poging tot lezen van STEM, het kunsthistorisch romandebuut van Daan Esch. Zat bij het immense boeken-geschenken-pakket met  kerst en nieuwjaar en leek op het eerste zicht en volgens de intro op de achterflap een meer dan lezenswaardig werk. Bewust even achtergehouden, eerst een (toen nog Corona-vrij?!) Tenerife-verblijf met lichter leesvoer ingelast. Dacht dat ik er dan wel klaar voor was. Zou geweest zijn. Niet dus. Barok tot de vierde macht, dat is de schrijfstijl. Voor mij duidelijk een kwadraat teveel. Het was allicht anders verlopen als ik deze rake recensie eerder onder ogen had gekregen. Zou mijn blind enthousiasme getemperd hebben en mij met de beide voeten... inderdaad: stevig op de grond gehouden hebben. Voor dit proza volstaan mijn kaarten duidelijk niet. Moet erkennen dat het te hoog gegrepen was. Heb het eerder meegemaakt met De Stelling van de Papegaai. Een bijzondere kijk op de geschiedenis van de wiskunde. Ruim een jaar geleden heb ik die tijdelijk aan de kant moeten leggen wegens "te zwaar". Daarvan ligt nog de helft ongelezen op mij te wachten. Nu wilde ik beter doen. Had de nodige moeite met de eerste 100 pagina's. Doorgebeten, concentratie, online muziekstream - speciaal voor dit werk samengesteld - helpt en is zeer genietbaar. Maar het werd steeds moeilijker. De heer Esch lijkt er plezier in te scheppen als hij je kan versmachten in zijn onnavolgbaar en op de duur niet meer te ontwarren barokproza. Wat de ontknoping had moeten worden ga ik niet weten. Misschien ooit van horen zeggen? Iemand van jullie? Heb het orgelpunt gemist, de kers op de taart aan mij voorbij laten gaan. Afgehaakt op 70 bladzijden van het einde. Toch geen kater aan overgehouden|: blij dat ik mijn grenzen heb verkend, blijkbaar mijn limieten bereikt, bijhorende beperkingen ervaren en erkend. Lesje geleerd.

576. Boekenbal

VOOR DE RUST in deze publicatie haar intrede doet. Een kort bericht, verslag, een overzicht? Een stand van zake(n). De feesten zijn achter de rug. De Sint, Kerst, Nieuwjaar met al zijn brieven, Driekoningen, Onnozele Kinderen tot en met het worstenbrood en de appelbollen van Verloren Maandag. We zijn er doorheen, helemaal uitgevierd. Tijd om weer op adem te komen. Het dagelijks ritme mag weer: of dat nu een werk-, rust- of pensioenritme is maakt niet zoveel uit. Gewoon weer het alledaagse leven, ieder het zijne. Dan kom ik voor mij bij "lezen" uit. Niet te verwaarlozen onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Kan er niet omheen, want menigeen die mij ter gelegenheid van de feesten wilde verrassen kwam bij een boek uit. Soms meerdere exemplaren in één handgift. De oogst is rijk en zeer gevarieerd. Voorlopig geen uitleg, doet u het maar met deze foto. Het wordt een hele boeiende klus die hier op klaren staat te wachten. Ben alvast begonnen met THE GRANDPARENT. Merci Wout, een heel leuke surprise. Totaal onverwacht, bij momenten hilarisch, met af en toe een wijze ondertoon en voorzien van jouw heel eigen kijk op onze opa-kleinzoon relatie.  Daarna heb ik heel even Detlef Singer ter hulp geroepen om een vinnige koolmees te definiëren. Met dank aan nonkel Guy: een nieuw bestaan als vogelaar is mogelijk een optie vanaf nu. Ondertussen heb ik ook Het Heelal soldaat gemaakt. Eerlijk is eerlijk: moet toegeven dat ik hier en daar een passage geskipt heb. De heer Hawking mag dan zijn best gedaan hebben om de grote theorieën in 'gewone mensen'-taal om te zetten, dat allemaal begrijpen is nog heel andere koek. Die lat ligt voor mij behoorlijk hoog. Oerknal, uitdijend heelal, zwarte gaten, relativiteitstheorie, de tijdspijlen, chaos en energie, Aristoteles, Copernicus, Galilei, Newton, Einstein. Ik ben nu even aan iets anders toe, luchtiger leesvoer om de rustperiode in te gaan. De volgorde op de foto dient niet gerespecteerd. Weet wel dat ik er mijn tijd voor ga nemen. Waar, wanneer en hoe ligt nog niet helemaal vast. Wel dat ik u van dit bruisende boekenbal op de hoogte wil houden. Dat is bij deze beloofd (aan wie tijd van wachten heeft). 

572. MMXX

LAAT ME DIT vooreerst met u delen. U, die enkeling die nog de weg naar de 564 gevonden heeft. De opvolger van MMP en MMMP, en vanaf nu in een ruime bocht omheen het geschutsveld van de Facebook-censuur . Waarom die "links" de toegang tot het sociaal platform geweigerd worden blijft mij een raadsel. Maar daarom niet getreurd. Hier is ie dan: het laatste boek van mijn 2019-lijst. Getipt en van hand tot hand overgeleverd door "ons Bie" en na vier dagen uitgelezen en doorgegeven aan "den Bram". Het blijft (voorlopig) in de familie. Het moois dat we delen, van de choreograaf-danser-schrijver-presentator Ish Ait Hamou. Een boek, een verhaal, een leeservaring die ik absoluut moet delen. Leest u er de recensie in hebban.nl maar op na, en vergeet ook niet even door de reacties te scrollen. Was mijn beste boek om het voorbije leesjaar af te sluiten en meteen de eerste supersterke aanrader voor 2020. Staat dit al op de leeslijst van onze middelbare scholieren?  Minister van onderwijs, dit is iets voor de eindtermen. Maak er dringend werk van a.u.b.

En ik heb nog een aanrader in de aanbieding. Vandaag heeft Polo de draad terug opgenomen. Zoals al de vorige keren hoor ik u luidop denken. Klopt: na ruim twee weken eindelijk weer op de hometrainer. Doet goed aan de benen, den tikker, de mens. Het uur is voorbij gevlogen. En als ik dan nog iets van waarde kan meepikken. Een Afrika-epos van Sir David Attenborough. Laatste episode van de Seven Worlds, One Planet serie. Naar mijn bescheiden mening een "must see" voor elk levend mensenwezen. Wij zijn uiteindelijk ook maar een van de 100.000 hogere organisme-soorten op aarde. Ook hier is werk aan de winkel. Met dank voor de subtiele kijktip aan May & Jean.

Dat ik het gevecht met de slimme software van Facebook verloren heb is ondertussen een vage nota in de kantlijn. Neem ik er met de glimlach bij. Het gaf mij nog meer tijd en vrijheid tijdens ons jaarlijks familie-isolement. Een Landal Park-huis in Zutendaal. Goed gekozen Pola. Niet teveel poeha. Beperkte internetactiviteiten, zelfs niet teveel gelezen. Wel wandelen en spelletjes gespeeld. Een week apart, Kaaiman-tijd en terugvallen op mezelf. Even alleen op de wereld? Klaar om 2020 aan te vatten. Wordt het een evenwichtig 20-20 gelijkspel, een perfecte 20/20 of toch vanop een berg nostalgie terugdenkend aan mijn humaniora-jaren een Romeinse cijfercombinatie? MMXX.

570. Mensen en Wensen

NOG TWEE KEER slapen en ik gooi tot en met oudejaar dag na dag en één voor één  mijn eigengemaakte voorkeurfoto's online. "Maken" stond deze keer voor afdrukken, downloaden, bijknippen in "vierkant" formaat, en er nog een korte boodschap naast plakken. Een toevallig twaalftal dat de selectie overleefde. Geen voorkeur, of toch: mijn buikgevoel. Prenten waar ik me goed bij voel, een levendige herinnering aan het moment. Niet meer, niet minder. Overmorgen start de serie: 20 december om 8 uur 's morgens verschijnt #12 als eerste volautomatisch op de blog. Of de FB-link er elke dag gaat zijn betwijfel ik: de kerstweek is voorbehouden aan kinderen en kleinkinderen. Q-time op z'n best. Wie zijn dagelijkse portie FOTO TOP12 2019 niet wil missen kan "hier" klikken en de geopende blog bij zijn/haar favorieten plaatsen. Zo krijgt u iedere dag een verse foto bij het ontbijt. En ook na nieuwjaar blijven de 2020-bijdragen aldus toegankelijk. 

De finale "mededeling" van het jaar werd gereserveerd voor Rutger Bregman en zijn nieuwste boek: De meeste mensen deugen.   Drie maanden geleden hoorde ik hem op radio1 en "Interne Keuken" bij Koen Filet. Was direct verkocht en één week later zat het al tussen een nieuwe lading leesvoer. Wat hield me dan tegen? Of lag die stoere knoest niet toevallig onderaan het stapeltje? Andere boeken kwamen eerst aan bod. Was het de positieve boodschap die me toch achterdochtig maakte? Uiteindelijk kwam de winter in zicht en moesten er nog steeds enkele hoofdstukken verwerkt worden. Maar nu is het dus gebeurd. Historicus Bregman knoopt aan bij andere wetenschappen en onderbouwt heel geleidelijk zijn these die in grote letters het front van zijn boek siert. Boeiend, uitdagend, fascinerend. Overdrijf ik? Misschien wel, maar dan enkel om u ervan te overtuigen dat dit werk het lezen absoluut waard is. Te dik? Te zwaar? Niet in één keer te vatten? Neem er gerust de tijd voor, dat deed ik ook. Was voor mij trouwens een bijzondere herontdekking van het dialectisch denken. Stellingen bewijzen, bewijzen ondergraven, nieuwe besluiten op poten zetten om die er met de nodige spitsvondigheden weer onderuit te zagen. En dat ik regelmatig een belletje hoorde rinkelen. Dit heb ik nog ergens gelezen, geen plagiaat maar het verwerken van bestaande overtuigingen in een overkoepelend concept. Helemaal op het einde kwamen de laatste bladzijden van Anna Karenina weer door m'n gedachten. Geloven in en vertrouwen op het goede in de mens. Tolstoj en Bregman? Een apart duo. Voor u alvast een zalige kerst en een gelukkig nieuwjaar.