658. Poppel I

WAT EEN WEEK. We zijn er (weer) even tussenuit geweest. Naar het oosten. Het noordoosten, de derde oftewel meest rechtsgelegen bult van de provincie Antwerpen. Poppel, deelgemeente van Ravels. Voor een  passage in een 'natuurhuisje', da's een goede gewoonte aan het worden. Weg van de alledaagse honkvastigheid. Deze keer in "Het IJsvogeltje" van Ann en Leo. Nu eens niet de klassieke Pola & Polo-tandem, maar in een "vier mét stuurvrouw"-bubbel. "Ons klein en haar klein" waren - na een spontane 14 daagse quarantaine - sinds drie weken bij ons ingetrokken en  konden dus ook mee naar een Corona-veilige locatie. Uiteraard is die kleine meid de stuurvrouw geweest. Tijdens een zalige week aan het eind van de wereld. Zou er wel zevenentwintig blogs over kunnen schrijven. Of even makkelijk kunnen stellen dat er eigenlijk niks speciaal te melden is. Allebei juist, allebei de waarheid toch net iets tekort gedaan. Om duidelijk te maken dat het niet gewoon was: de gedreven lezer die ik normaal ben heeft het de laatste tijd laten afweten. Ik genoot nog wel met volle teugen van Shizo Kanakuri's verdwijning. Wat een schitterend boek! Wat een levensverhaal, wat een kader. Japan in de vroege 20ste eeuw,  een ongelofelijk maar waar marathon-verhaal, wilde kersenbloesems en wijsheden van het shintoïsme met daar tussendoor tot de verbeelding sprekende reisverslagen. Een unieke mix, een prachtig geschreven, ontroerend boek. Mijn eerste aanrader van het nieuwe jaar. Dank Bram! voor de uitleenbeurt. Wat volgde was voor mij een afknapper, van bij het begin, en dus een van de weinige boeken die me absoluut niet konden boeien. Maar goed: iedereen zijn goesting. Jan Vertonghen Tussen de lijnen is al beloofd aan en wordt geleverd ten huize bij een "copain" met diepgewortelde voetbalinteresses. Geen amateurvoetbal meer dit seizoen, dus tijd zat om te lezen Jokke. Geniet jij er dan maar van. Wat me bij de volgende keuze bracht weet ik niet, maar tussen de vele boeken in het "huis van nonkel Jos en tante Emma" viel mijn oog op Jongens & Wetenschap. Heb zelf thuis de delen I en II, gelezen en nu in de kast, je weet maar nooit. En dan ga ik er om welke reden dan ook nog eens in grasduinen. Korte momenten vullen met al even korte hoofdstukjes. Triviaal heimwee naar Speybroeck & Fillet? Hét boekje van de week ontdekte ik op mijn slaapkamer: mama kriebelt JULES van Annemie Berebrouckx. Een juweeltje. Een "en nu naar bed"-verhaaltje dat nog van pas gaat komen. En dus sluit dat mijn wel heel apart lees-compartiment van deze week af. Er komt vast nog meer.

637. XLIV

WE BLIJVEN GAAN. De post-LXX-blues zorgt ervoor dat we in de stemming blijven. Ook dankzij een Spotify-playlist "Mama" waarop we sinds zondag ll. terecht kunnen. 250 nummers - 70ies & Co - ruim 17 uur keigoeie muziek. Rest ons 7 uur per nacht om te slapen. Merci Bram. Sinds mensenheugenis verjaren moeder en zoon hier op één week van mekaar. Vandaag is het zijn beurt. In double-digits begint hij voor de vierde keer aan een jaar dat - hoe je het ook draait of keert - steeds dezelfde confrontatie zal opleveren. Geen tegenvaller zus, maar ook geen wild enthousiasme zó als je de cijfervolgorde omkeert. 44 zal het zijn, een heel jaar lang. En dat zette mij aan het tellen: met een zus van 45, zijn 44 en 'ons klein' die 41 werd halen ze samen het ronde getal van 130. Hadden we zonder tante Corona in het land heel uitgebreid kunnen vieren. Even niet dus. Ik reken verder: La Pola LXX en ikzelf 68+1 = 139. Een ruime voorsprong nog op het jonge volkje. Maar dan begint het boeiend te worden: per jaar halen zij er met 3 tegen 2 telkens eentje in op ons. Nog negen te gaan, dus zal 22 november 2029 de dag van het grote gelijkspel zijn in onze gezinskern.  54 + 53 + 50 (!!) = 157 jaren voor de jonkies. De oudjes zullen dan 79 en 78 op hún teller hebben, samen ook 157. Het grote "break-even", oftewel "one tied game". Tijd voor een gigantisch feest. Smeer uw benen en andere onderdelen die aan slijtage onderhevig kunnen zijn maar goed in. Het zal nodig zijn. Als de party over is en de verlenging gespeeld wordt, lopen B B & A telkens één jaar uit op ons. Daar kan zelfs Fibonacci geen stokje voor steken. Tenzij we afspreken om vanaf 2029 niet meer te tellen. Kwestie van conventie en/of gewoon goed overeenkomen. Het magisch-realistisch denken op z'n kop? Dat misschien wel, maar nu eerst gewoon een happy XLIV !!!

636. LXX

HEEL GROOT NIEUWS. La Pola werd zondag zeventig jaar. Hiep Hiep Hiep Hoera!! Hoe doe je zoiets? Zomaar ineens? Neen, in 25.568 keer. Telkens een klein stapje. Een voor een, en met veel geduld: iedere avond je bed in en hopen dat je de volgende ochtend al dan niet gezond weer wakker wordt. Zo is het haar gelukt en zette zij ons voor een voldongen feit: "tram 7" werd gevorderd en wij hebben haar geholpen bij het opstappen. Daar zaten al heel wat bekenden op! Die haar met open armen hebben ontvangen. Die "ouwe mensen" toch. Daar is "den deze" nog lang niet aan toe: werd afgelopen zomer "68 + 1". Remember? 

Aan het vieren van de verjaardag zelf ging heel wat planning vooraf. Velen van u hebben hun steentje bijgedragen. Nogmaals dank voor de berichten, foto's en herinneringen in de meest diverse formaten, waarmee uw en haar dienaar dan aan de slag kon om het veelbesproken Attentie-boek vorm te geven. Het is gelukt en dag na dag blijkt nog steeds hoe goed het schot de roos getroffen heeft. 1000 maal dank aan allen die hun inspiratie de vrije loop hebben gelaten. Het leverde tranen van vreugde, emotie en verdriet op bij de feesteling. Daarnaast gun ik u met trots en nauwelijks verholen fierheid middels bijgaande collage een zicht op onze huidige leefomgeving. Tijdens de voorbije KROMVEN-escapade sloegen de drie "Mondtjes" de handen in elkaar en kwamen samen verrrassingsgewijs het ouderlijk huis versieren. Bij terugkeer stonden wij paf en was de eerste emotionele verwondering een feit. Daar deden het eerder vernoemde Attentie-boek en het "family-lifetime-verzamel-fotoalbum" van de kids nog twee reuzescheppen bovenop. En wat dan te zeggen van het privé voordeur-concertje door Jonas van Esch, voor de gelegenheid achteraan op het terras. "Lang zal ze leven", "De lichtjes van de Schelde", "Tulpen uit Amsterdam" maar ook "Words" van de BeeGees. Speciaal voor de superfan van de broertjes Gibb. Ook dat laatste met accordeon-begeleiding, moet zowat een unicum zijn in de muziekgeschiedenis. En dan de pakjes en verrassingen, samen in Corona-proof setting voor een select gezinsgezelschap. En bloemen, bloemen, tot en met een bijna-nachtelijhke levering door post.nl  Al deze kleine en grote dingen samen kunnen de vergelijking doorstaan met een gigantisch feest. Wat zij uiteraard nog tegoed heeft. De versiering blijft nog "even" hangen. Hier wordt zelfs gesuggereerd om de brug te maken naar de viering van een volgende zeventigjarige in dit huis. Euhh?!! Dan zullen ze een andere code moeten verzinnen om email- en finder-mappen op de Mac te camoufleren. 

De galanterie van de oude Romeinen, om 70 weer te geven als "50+10+10" is dan weer mooi meegenomen. Balsem op de wonde, pleister op het oude houten been? Nog straffer dan het Franse "soixante-dix" dat op zich al een eufemistische vorm van het ongenuanceerde "zeventig-siebzig-seventy" is. Leve La Pola!! Lang leve de Romeinen!! Vivat LXX !!!

632. Herinneringen

EEN NIEUWE LOCKDOWN lijkt op komst. De aangekondigde onvermijdelijkheid? Vroegtijdige versoepelingen in juni om het volk te paaien, het ter wille zijn van zoveel mogelijk partijen om de dreigende verkiezingen in het najaar voor te bereiden en teveel medemensen die al te losjes omgingen met de alsnog geldende maatregelen. Het mens"dom" op z'n best. En dan liggen daar onze gratis treintickets vanwege de NMBS. De Hello Belgium Railpass, 12 ritten, 2 per maand, tot en met maart 2021. Bedoeld om ons op een veilige manier terug uit ons kot te halen. #MoveSafe. We maken gebruik van de stilste uren én mikken op een rustige bestemming. Zien opeenvolgend en los van elkaar 7, neen: 8 mensen, de conducteur incluis. Op een trein met 333 zitplaatsen. Naar Essen, mijn geboortegrond. Allerheiligen te snel af, bezoek aan het kerkhof en een koffie "thuis" met broer en zus. Te voet van het station naar de OLV-kerk van Essen-centrum. De hele Stationsstraat lang wandel ik door mijn jonge jeugdjaren. 50 tot 60 jaar geleden. De rijweg lijkt smaller en korter dan toen. Alles verandert, alles veranderd. Daar zat Joske de schoenmaker. Hier was een juwelierswinkel. Nu kapperszaak, wel de etalageruimte voor uurwerken en juwelen behouden. Daar was een cinémazaal, die voor de katholieken. Ooit de "Tien Geboden" gezien. Het huis van de tandarts die zo goed was in trekken. "Hou jij z'n hoofd goed vast, Pierre. Dan is 't zo gedaan." Het Molenheike, met het ouderlijk huis op nummer 107. Bracht er de grootste tijd van mijn jeugd door. Vloog vandaar ook uit naar het Antwerpse. Nu een crèmerie/eethuis. Meer over 't Molenheike, mijn jeugdbiotoop: kruidenierszaak Verbiest, weg - electro Schrauwen, weg - krantenwinkel Dam, weg - beenhouwer Geers, weg - kapper Van Hooydonck, weg - snoepwinkel Meukens, weg - kruidenier Heymans, weg. De ouderen uit "mijnen tijd" overleden, de opvolgers op pensioen, en daarna...  Alles verandert, alles veranderd. Het Gildenhuis gesloten, Don Bosco - ooit mijn parttime werkplek - grotendeels gesloopt en opgeslorpt door Mariaberg. Meubelhuis De Molenhoek: weg. De muziekwinkel van Eddy Suyckerbuik waar ik m'n eerste 45 toeren singeltje kocht: "Satisfaction - Rolling Stones" - zuur verdiende zakcentjes gingen er meteen aan, volgens mijn vader weggesmeten geld- weg. Na meer dan 50 jaar schiet er bijna niks meer over van de Stationsstraat. Alles verandert, bijna alles veranderd: het Volkshuis,  begrafenissen Hensen, café De Meeuw en Electro Vorsselmans zijn de enige die er na al die jaren nog quasi onveranderd bijstaan. Wel opgefleurd, onderhouden, bijgewerkt... maar niet veranderd. 

We bezoeken het kerkhof. Herinneringen bij het graf van vader, moeder en broer Luc. 1985 - 2010 - 1970... zo lang geleden. Uiteindelijk terug verenigd op deze stille plek. Gedachten, herinneringen en een bloem achtergelaten. 

Het is ook de dag dat elk jaar mijn beste basketbalvriend Jef De Koster weer op de voorgrond komt. Geboortedatum, sterfdatum, herdenkingsdatum: 29 oktober. Terug thuis probeer ik nog eens wijs te raken uit zijn nota's en doe een poging om de hele M72-offence te reconstrueren. Wat een tijd, wat een herinneringen. Het is inderdaad die tijd van het jaar. Allerheiligen - Allerzielen. Ik zie ook de foto op blok van Shanthi, Bram en Niké. Onze kleindochter die maar heel even bij haar mama en papa mocht zijn. Een korte herinnering, maar een die ik niet wil verliezen. Blijven koesteren. Nooit vergeten. Herinneringen. 

626. Neerlands Nieuwe Hoop

ODETTE WAS HERE. Storm aan de kust, felle windstoten in het binnenland. Een nacht lang bakken hemelwater over ons heen en de temperaturen in vrije val. Tot zover het weerbericht. Gelukkig van hieruit geen schade te melden. Ander opwekkend nieuws bereikte mij uit Amsterdam. Ondanks Corona en een massa andere politieke onvolkomenheden lijkt de toekomst voor de Zeventien Provinciën  toch niet zo somber. Zeker niet zo donker als we onszelf soms trachten wijs te maken. En al helemaal niet als het aan deze twee heren mag liggen. Zoon Bram maakt regelmatig een fietstocht in de buurt van zijn woonplaats. Moest ik bij gelegenheid ook maar eens doen, samen met hem. Zodra het weer en de Corona-maatregelen het opnieuw toelaten. Zeker als ik zijn laatste verslag hoor. Een eind voorbij Muiden ziet hij een man en een vrouw de Dijkweg opsjokken. Hij passeert, kijkt en kijkt opnieuw. Een flits van herkenning en hij denkt: "Verdekke, dat is'em...!!" Hij keert om, rijdt terug, stopt, groet hen en zegt: "Goedenavond, sorry dat ik jullie stoor. Maar ik moet toch even gedag zeggen. Mijn vader zou dat zeer op prijs stellen. U bent toch meneer de Jonge?" "Ja hoor, dat ben ik. Kent u mij?" En dan vertelt de zoon over zijn vader. Dat die zo gek was van twee Hollanders die Hoop brachten in de jaren zeventig. Dat er lp's in huis waren en heelder voorstellingen beluisterd werden. De vader kon er maar niet genoeg van krijgen. En zo ontspint zich een kort maar hartelijk gesprek. Ze nemen afscheid, mevrouw de Jonge maakt nog een foto, mijn zoon rijdt verder doorheen Muiderberg, richting Weesp. Hij denkt terug aan hoe hij aan z'n voornaam is gekomen? Dat was blijkbaar ooit een keuze geweest tussen Bram en Freek. Het werd Bram. Daar had het in hun gesprek (gelukkig?) niet over gegaan. Hoe had hij die voorkeur van zijn ouders aan de heer de Jonge moeten uitleggen. Niet dus, en het blijft een leuk gesprek. Van de Jonge Bram en de Ouwe Freek. Wat denken jullie hiervan? Neerlands Nieuwe Hoop? 

623. Een "Goede Week"

HET LEEK EROP dat mijn "Semana Santa" dit jaar in september zou vallen. Allemaal goeie dingen op een rij. Terug de fiets op en bij regelmaat een rondje pedalerend genieten van de nazomer. Ondertussen loopt ook het buikspierprogramma lekker vlot. Niks forceren, lesje geleerd bij het planken, geen overmoed. Rekening houden met eigen tekorten en gebreken. En dus heel stapsgewijs opbouwen. 10 - 12 - 14 - 16, enzovoort en zo verder. Van één tot meerdere reeksen per dag. Zorgen dat het ouwe lijf in goeie staat blijft. Het mag een streven zijn om nog enige tijd actief aanwezig te blijven in uw midden. Er is wat dat betreft goed nieuws: uit gepland bloedonderzoek bleek dat m'n PSA-waarde 'spectaculair' gedaald is - van 9.2 in februari naar 0.08 nu. Kankersporen zo goed als verdwenen, geen garantie naar de toekomst maar wel een schitterend resultaat voor de combi "bestraling-hormoontherapie". Pollen kussen, vingers kruisen. Pluim voor en dank aan de behandelende arts. Ook de rest van de bloedwaarden zijn in orde. Tijd om 's avonds een online college te volgen van Rutger Bregman, De meeste mensen deugen. Letterlijk en figuurlijk dan. Ben ik er één van? In sneltreinvaart doorheen zijn boek, goed dat ik het al gelezen had. Misschien een en ander maar eens heropvissen. Maar eerst wandelen op de Kalmthoutse heide, verjaardag van nonkel Guy. Happy 55!! Een familiedag met broers en zus en 's avonds ten huize Polo een AFS-presentatie van kleindochter Joke. Haar verblijf in de Dominicaanse Republiek van naaldje tot draadje. Wat een belevenis. En de week zit er nog niet op: er volgt nog een cardio check-up. Fietsproef picobello, andere resultaten meer dan ok. Goedgekeurd voor de dienst. We zijn niet te stoppen. Inpakken, fietsen op het rek, rijden maar. Merksplas is de bestemming: Kolonie 7 revisited. Fijne fietstochten, lekker eten, vriendelijke mensen, stemmige belevenissen. Heel bijzonder: nog eens naar de begraafplaats van de landlopers tussen de lange rechte dreven van het Kolonie-domein. Op een bank, voor de witte kruisen, het eerste hoofdstukje van de Landlopersblues herlezen. Luidop, misschien horen ze het wel? Een week om in te kaderen. Het zijn maar flarden en korte anekdotes, de details zitten in m'n hoofd. Zelfs de valse noot op het einde kan het goede week-gevoel niet teniet doen. Tijdens de laatste douche laat ik mijn zeep vallen, foute draai bij het oprapen. Rug geblokkeerd. Al twee dagen tanden knarsen. Versleten werk. Pijn. Komt wel goed. Opletten bij de buikspieroefeningen dan maar. 

614. Twee aanraders

NEGENENZESTIG JAREN DIENST. Zeer trouwe dienst. Mijn lichamelijke staat van paraatheid heeft er bijna zeven decennia lang 'mede' voor gezorgd dat ik een fijn en spannend leven heb kunnen leiden. Tot mijn genoegdoening (en hopelijk niet al te zeer ten koste van uw gemoedsrust?!). Sinds enige tijd doen zich wat ongemakken voor. Ouderdoms- en andere kwalen, maar die horen erbij. Zand in het raderwerk of de 'kathedraal' die op instorten staat? Toch gaan we vrolijk fluitend verder, niet panikeren, geen man over boord. Voor veel bestaat een pilleke of ander medicijn. Ook toegewijde en zeer vaardige verzorgenden die mij en mijn onvolkomenheden bij regelmaat onder handen nemen. La Pola aan mijn zijde en de kring van klein- en andere kinderen om me heen: beter kan een mens het zich niet wensen. Daar voeg ik af en toe een scheutje zelfvertrouwen, enthousiasme en doorzettingsvermogen van eigen makelij aan toe. Indien mogelijk ook een druppel gezond verstand. Mag ik op u allen rekenen om mij aan dat laatste op tijd en stond te herinneren?   

In deze gekke tijden moet een mens alert blijven. We leken even goed op weg maar de cijfers stijgen  opnieuw. Naast de halsstarrige vasthoudendheid van het virus heeft de mensheid dat natuurlijk ook aan een deel van zichzelf te danken. De versoepelingen in de protocols werden met meer overgave omarmd dan waar de uitvaardiging van de richtlijnen ooit op kon rekenen. We zullen de maatregelen opnieuw veel meer ter harte moeten nemen. #wasjehanden #houdafstand #teruginonskot #zorggoedvoorjezelf #zorgvoorelkaar. Zoniet gaan we terug naar 'af'. Dan dreigt de situatie van 13 maart zich te herhalen. De Corona-bal is er sowieso, maar schiet niet te snel op de werper. Zorg er mee voor dat wij als kegels ver genoeg uit elkaar staan. Een strak en sober maar schitterend cartoon van Yuval Robicheck. Van wie zegt u? Van Y-u-v-a-l  R-o-b-i-c-h-e-c-k !! Kende hem ook niet, had er nog nooit van gehoord. Een illustrator van magazines, boeken, maker van muurschilderingen en veel meer. Vanuit Tel Aviv voorziet hij ons van zeer spitse doordenkers.  Met dank aan vriend Raf W. voor het delen via Facebook. Raf geeft wel eens meer een knappe voorzet. Niet alleen vanop het podium, dat hij nu zo lang moet missen. Het kan ook vanaf een piepklein eilandje ergens in de Egeïsche zee. Merci!

Terug naar de tekening nu, die ondertussen aan betekenis blijft winnen. Zie niet alleen de kegels op een kluitje, maar denk ook aan de bowlingtermen die van toepassing zijn op wat ons Covid-matig overkomt: de eerste golf mag dan al geen 'strike' opgeleverd hebben voor het beestje, de kans op een 'spare' én een 'extra bal' blijft bestaan. "People all over the globe" hoedt u voor deze pandemie. 

Twee aanraders dan maar: #neusmondmaskerop  en  #somerobicheckadaykeepsthedoctoraway.

603. Voor moeder (1925 - 2010)

't Is goed in 't eigen hert te kijken
Nog even voor het slapen gaan
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan

(Alice Nahon - Avondliedeke III - 1ste strofe). 


Dit was één van jouw absolute favorieten.
En de inhoud werd een leefregel in je dagelijks bestaan. Een voorbeeld voor ons allen.
Bedankt 'moeke'.

602. Blijf je missen

na twee lange jaren dacht ik
zou het verlies een plaats krijgen
zouden verdriet en pijn
ook stilaan luwen
en zou de woede bedaren
zou aanvaarding het halen
van vertwijfeld ongeloof

na twee lange jaren voel ik
vandaag de rouw nog aan me knagen               wil je herinneren en blijf je heel erg missen

Niké Évora De Mondt Peerdeman    
                                                                                                  19 mei 2018

595.Muziek-, Lees- & ander vaccin

IN HET BEGIN van onze - ondertussen tot en met 3 mei voorlopig verlengde - ophokplicht dreigde ik zwaar de nostalgische toer op te gaan. Axel Nort, Schipper naast Mathilde, Wij Heren van Zichem, Kapitein Zeppos. Geen ramp, niks ernstigs. De tering naar de actuele nering zetten, mijn hart laten spreken en het in alle deemoed volgen. Puur jeugdsentiment op vrt.nu. Ideaal om tijdens de weken 1, 2 en 3 te bingen op de indoor-velo. Heer Polo werd weer helemaal 'homeo'. Hometrainer  trappen en ondertussen video kijken. Werd wegens defect vroegtijdig stopgezet. Nu wandelen we en gaan af en toe buiten fietsen. Dat mag nog. We zagen ook 'Vlaanderens Mooiste op rollen'. Lijkt weeral lang geleden. Enig mooi zou ik niet zeggen, wel helemaal anders. En toch spannend. Moet niet elk jaar, maar we hebben nu wel iets unieks beleefd. Hopelijk wordt het geen (slechte) gewoonte.   

Polo zou geen Polo zijn als hij ook in deze Corona-tijden niet was blijven lezen. De vierde van Paolo Cognetti heeft mij weer sterk bekoord. Zonder de top te bereiken. Als er een perfect moment was om mij onder te dompelen in dit verhaal, dan nu wel. Aandacht voor  de eenvoudige zaken en leven in het heden. Zelf krijg ik daar tijdens deze quarantaine alle kansen voor, en ik probeer ze te grijpen ook. Tijd om elke dag die kleine dingen onder ogen te zien. Te kunnen zien, te durven zien. "Ki ki, so so." Een korte mantra die de roep van de adelaar en van de wind verbindt met  de diepe ademhaling van de aarde. Geesten van wind en aarde die elkaar treffen, voor mij een gevoel van evenwicht verwerven. De Nepalese bergbewoners die glimlachen, altijd. Omdat ze gastvrijer zijn dan wij westerlingen? Of gelukkiger! Begrippen als winnen en verliezen die vertaald worden in stijgen en dalen op het bergpad. Hoogtemeters winnen, om ze daarna opnieuw te verliezen. Eenvoudige dingen. Weten dat de top echt niet zo belangrijk is. De tocht naar of omheen de berg daarentegen. Deze quarantaine?

Muziek mag grote stukken van mijn dagen vullen. Bewust luisteren. Ook hierin de dingen aanvoelen die ertoe doen. Die er ook nu toe doen. Veel klassiek, alvast elke ochtend een half uurtje voor het ontbijt. Grasduinen in wat er aan cd's in de kasten ligt. M'n absolute favoriet zit dan weer in een Spotifylijst: Spiegel im Spiegel van Arvo Pärt. Klik en luister mee. Daar zit in een andere selectie Yevgueni met zijn 'te groot verzet': Nooit naar nergens. Fietsen als metafoor voor het leven. Zeker nu, waarom niet? Waitin' on a Sunny Day, Bruce"The Boss"Springsteen. Hij liet mij vorige week op de eerste echt warme dag als een gek bovenop de terrastafel dansen.  Is dit nu later, Stef Bos. Wat een vraag om net nu bij stil te staan. Te overpeinzen! En natuurlijk ook Kommil Foo, dat kon u wel dromen. Voor Project Te Gek!? zingen ze met Clouseau: We blijven binnen. Een motiverend strijdlied,  een boost in de Coronastrijd. 

Mijn dagen zijn welgevuld. Met flink wat bezigheden die ooit als onbelangrijk geklasseerd werden maar die de afgelopen maand voortdurend in waarde toenemen, aan importantie winnen. Een Corona Quiz, aangestuurd vanuit Amsterdam. Twee die de grens niet meer over mogen. FaceTime en Whatsapp kennen geen grenzen en die lieten een quasi perfecte verbinding toe tussen Holsbeek, Terhagen, IJburg en Hoboken. Merci, was tof met heel de familiale bende. En het was nog maar een try-out hoorde ik. Kijk al uit naar de échte Quiz. Verder wandel ik steeds vroeger door de Polder, en is er opnieuw tijd voor foto's. Met veel plezier. En dan die drang om aan kleine montages te werken. Try & error, prutsen en bricoleren, iMovie for dummies. Foto's, video's, bewerken, monteren, van rechtenvrije muziek voorzien. Dat laatste om de FB-censuur de pas af te snijden. Onbenulligheden die me blij maken en ervoor zorgen dat verveling geen negatieve uitwerking krijgt. Beetje vervelen mag, als je er maar iets mee doet. Logisch toch? Kan ook de schildersezel opnieuw meer aandacht schenken. Inspiratie? Vind ik misschien in de CronaKroniek. 

De afsluiter vandaag is een FB-post van Jo DL, ex-basketmaatje, wereldreiziger, dierenliefhebber en nog zo een en ander. Met zijn toestemming: We fell asleep in one world, and woke up in another. Suddenly Disney is out of magic, Paris is no longer romantic, New York doesn't stand up anymore, the Chinese wall is no longer a fortress, Mecca is empty. Hugs & kisses suddenly become weapons, and not visiting parents & friends becomes an act of love. Suddenly you realise that power, beauty & money are worthless, and can't get you the oxygen you're fighting for. The world continues its life and it is beautiful. It makes us realize how animals should feel lonely in their cages the way like we do . I think it's sending us a message: Stay safe , stay at home ! 

Zorg goed voor elkaar en voor jezelf. 
Was je handen (poets je tanden)
Houd afstand, blijf in je kot 
en blijf gezond. 

585. 365 + 1

EEN DAG LANGER wachten. Dat was wat kleine Kiki moest doen om vier maanden te worden. Deze extra-dag had natuurlijk alles te maken met het vierjaarlijks schrikkelgebeuren en de daaraan gekoppelde inlassing van een 29ste februari. Was ooit de bedoeling om de tijdstelling en het verloop van de seizoenen enigszins in toom te houden. Met de actuele klimaatswijzigingen moest men het nut van deze regeling maar eens onder de loep nemen. In één keer meepakken in de discussies over het al dan niet behouden van de zomer-winter-uur carroussel. Maar Kiki is nu zover en de toegang tot de kinderkribbe is een feit. Small step for mankind, giant leap for "Ons Klein en haar Klein"! Knap parcours van die twee. Het mag duidelijk zijn dat met bovenstaande kreet heer Polo de bal bewust met effect heeft willen lanceren. Zij die op 29/02 geboren worden blijven eeuwig jong, of worden nooit volwassen. Hoewel ik geen schrikkelkind ben mag ik mij ook in zekere mate beroepen op vorige twee eigenschappen. Met wat ruimdenkend aansluiten en op zoek naar het dichtst bij mijn geboorte zijnde schrikkelmoment zou ik nu 18 geworden zijn. Wel, wel, wel: ook niet fout. Al bij al een dag als een ander, maar niet voor de jarigen. Bij deze de hartelijke gelukwensen aan Anna, dochter van een collega-Mojita van Anke, die gisteren het levenslicht zag. Proficiat aan de ouders. Hààr 18de ga ik niet meemaken, maar het wordt er vast eentje om in te kaderen: 29 februari 2092.

Hier in de Polder werd de schrikkelperiode vooral gewijd aan "lezen". Extra tijd om extra snel een extra boek soldaat te maken. Oeps, boek is niet echt wat het was: een e-book! Uitzondering voor mij, een assist van La Pola. In een razend snel leesbare stijl geschreven. Maar helemaal niet oppervlakkig, verre van zelfs. Zomervacht van Jaap Robben. Een heel bijzonder verhaal. Of toch weer niet, want er gaat meer om in onze samenleving dan ik mij in m'n dagelijkse comfort-situatie kan voorstellen. Het wat en hoe staat in een schitterende recensie van Erik-Jan Hummel. Klikken op de "zomervacht"-link hierboven en u kan er zijn beschouwingen op nalezen. De waarom-invulling zal bij elke lezer anders zijn, maar wat een boek. Was tevens perfect om af te kicken van het zware labeur dat Stem mij gekost heeft om het alsnog net niet te halen. Zorgde voor ontdekking van scherven in de eigen ziel. Hij schrijft, naar mijn allerpersoonlijkste en dus uiteraard bescheiden mening, zoals Dieter-Down the Road-Coppens zijn televisie maakt. Ook die/dat is een magistrale aanrader. 

572. MMXX

LAAT ME DIT vooreerst met u delen. U, die enkeling die nog de weg naar de 564 gevonden heeft. De opvolger van MMP en MMMP, en vanaf nu in een ruime bocht omheen het geschutsveld van de Facebook-censuur . Waarom die "links" de toegang tot het sociaal platform geweigerd worden blijft mij een raadsel. Maar daarom niet getreurd. Hier is ie dan: het laatste boek van mijn 2019-lijst. Getipt en van hand tot hand overgeleverd door "ons Bie" en na vier dagen uitgelezen en doorgegeven aan "den Bram". Het blijft (voorlopig) in de familie. Het moois dat we delen, van de choreograaf-danser-schrijver-presentator Ish Ait Hamou. Een boek, een verhaal, een leeservaring die ik absoluut moet delen. Leest u er de recensie in hebban.nl maar op na, en vergeet ook niet even door de reacties te scrollen. Was mijn beste boek om het voorbije leesjaar af te sluiten en meteen de eerste supersterke aanrader voor 2020. Staat dit al op de leeslijst van onze middelbare scholieren?  Minister van onderwijs, dit is iets voor de eindtermen. Maak er dringend werk van a.u.b.

En ik heb nog een aanrader in de aanbieding. Vandaag heeft Polo de draad terug opgenomen. Zoals al de vorige keren hoor ik u luidop denken. Klopt: na ruim twee weken eindelijk weer op de hometrainer. Doet goed aan de benen, den tikker, de mens. Het uur is voorbij gevlogen. En als ik dan nog iets van waarde kan meepikken. Een Afrika-epos van Sir David Attenborough. Laatste episode van de Seven Worlds, One Planet serie. Naar mijn bescheiden mening een "must see" voor elk levend mensenwezen. Wij zijn uiteindelijk ook maar een van de 100.000 hogere organisme-soorten op aarde. Ook hier is werk aan de winkel. Met dank voor de subtiele kijktip aan May & Jean.

Dat ik het gevecht met de slimme software van Facebook verloren heb is ondertussen een vage nota in de kantlijn. Neem ik er met de glimlach bij. Het gaf mij nog meer tijd en vrijheid tijdens ons jaarlijks familie-isolement. Een Landal Park-huis in Zutendaal. Goed gekozen Pola. Niet teveel poeha. Beperkte internetactiviteiten, zelfs niet teveel gelezen. Wel wandelen en spelletjes gespeeld. Een week apart, Kaaiman-tijd en terugvallen op mezelf. Even alleen op de wereld? Klaar om 2020 aan te vatten. Wordt het een evenwichtig 20-20 gelijkspel, een perfecte 20/20 of toch vanop een berg nostalgie terugdenkend aan mijn humaniora-jaren een Romeinse cijfercombinatie? MMXX.

568. Tijd maken

HET JAAR NADERT zijn einde. Eerstdaags wordt de ultieme quinzaine ingeluid. Op het vlak van wetenswaardigheden is het drummen om nog een plekje te versieren in de laatste "mededelingen". Eind deze week start de FOTO TOP12, dus weet u dat mijn berichtenmolen -behoudens zeer uitzonderlijke gebeurtenissen- voor een tijdje zal stilvallen. En we hebben net een en ander achter de rug: Boris Johnson -met of zonder hulp van de Russen?- haalde afgelopen week zijn slag thuis, in Madrid eindigde de klimaattop -ondanks de inbreng van onze vier klimaatministers- op een sisser, RSC Anderlecht blijft maar aanmodderen -nu zelfs letterlijk op het slijkerige patattenveld van Standard- en Sam "the Man" Rotsaert leidde ad-interim Spirou Charleroi voorbij  Oostende naar de halve finales voor de Belgische basketbal beker. Hopelijk zit hier geen vies verhaal achter vanwege Gjergja. De coach van Oostende is een echte Filou. Ik houd mijn hart al vast. 

Wél belangrijk nieuws vindt u in deze tweede paragraaf.  Ons nichtje Caro is terug van weggeweest. Was een kleine 11 maanden op toer  doorheen Midden- en Zuid-Amerika. Welkom thuis, Caroline! Hebben je met open armen ontvangen op Zaventem en de warme knuffel deed echt deugd. Tot binnenkort op 't feestje. Later die dag stond een Rommezoever-bezoek op het programma. Om een college-maat een riem onder het geopereerde hart te steken. Een ontmoeting met een gouden randje. Momenten die er echt toe doen en die ik voor geen geld zou willen missen. Stel het wel Herre, de revalidatie gaat de goede kant uit en wij duimen met z'n allen. Meedoen a.u.b. : duimen!!

En tenslotte de foto-ondersteunde aanraders van de dag. Op weg van Zaventem naar Lint, op de grens tussen Rumst en Duffel lasten we een korte pauze in. Huisnummer 95 werd een mooie uitbreiding van mijn lijst eetadressen met een "#" in de naam. Bistro 4, Steiger 3 en Colonie 7, en nu deze 95. Was er vroeger al eens te gast met Pito-buddy Nico. Het is er nog steeds goed. Wie een hongertje krijgt op de E19 kan -behoudens op maandag want gesloten- met gerust gemoed de afrit Rumst nemen. Als u snel bent wil ik u de hamburger van de maand nog aanraden: wildburger met spitskool, veenbessencompote en blauwe kaas. Topper.
Last but absolutely not least, ook dit nog. Op de hometrainer keek ik uitgesteld naar Thomas Vanderveken en Alleen Elvis blijft bestaan. Lang geleden gezien. Had ergens gehoord en gelezen dat de aflevering met Michael Van Peel goed zou zijn. Klopt. Heb de volle 90 minuten uitgereden, volledig in de ban. Voor mij was Van Peel een ontdekking. Zal mijn best moeten doen op Youtube om nog een eindejaarsconference mee te pikken. Maar dit heb ik alvast gehad: het was de moeite, een stijlvol en rijk interview. Om dat uitgesteld te bekijken, daar mag u zeker nog tijd voor maken.