637. XLIV

WE BLIJVEN GAAN. De post-LXX-blues zorgt ervoor dat we in de stemming blijven. Ook dankzij een Spotify-playlist "Mama" waarop we sinds zondag ll. terecht kunnen. 250 nummers - 70ies & Co - ruim 17 uur keigoeie muziek. Rest ons 7 uur per nacht om te slapen. Merci Bram. Sinds mensenheugenis verjaren moeder en zoon hier op één week van mekaar. Vandaag is het zijn beurt. In double-digits begint hij voor de vierde keer aan een jaar dat - hoe je het ook draait of keert - steeds dezelfde confrontatie zal opleveren. Geen tegenvaller zus, maar ook geen wild enthousiasme zó als je de cijfervolgorde omkeert. 44 zal het zijn, een heel jaar lang. En dat zette mij aan het tellen: met een zus van 45, zijn 44 en 'ons klein' die 41 werd halen ze samen het ronde getal van 130. Hadden we zonder tante Corona in het land heel uitgebreid kunnen vieren. Even niet dus. Ik reken verder: La Pola LXX en ikzelf 68+1 = 139. Een ruime voorsprong nog op het jonge volkje. Maar dan begint het boeiend te worden: per jaar halen zij er met 3 tegen 2 telkens eentje in op ons. Nog negen te gaan, dus zal 22 november 2029 de dag van het grote gelijkspel zijn in onze gezinskern.  54 + 53 + 50 (!!) = 157 jaren voor de jonkies. De oudjes zullen dan 79 en 78 op hún teller hebben, samen ook 157. Het grote "break-even", oftewel "one tied game". Tijd voor een gigantisch feest. Smeer uw benen en andere onderdelen die aan slijtage onderhevig kunnen zijn maar goed in. Het zal nodig zijn. Als de party over is en de verlenging gespeeld wordt, lopen B B & A telkens één jaar uit op ons. Daar kan zelfs Fibonacci geen stokje voor steken. Tenzij we afspreken om vanaf 2029 niet meer te tellen. Kwestie van conventie en/of gewoon goed overeenkomen. Het magisch-realistisch denken op z'n kop? Dat misschien wel, maar nu eerst gewoon een happy XLIV !!!

636. LXX

HEEL GROOT NIEUWS. La Pola werd zondag zeventig jaar. Hiep Hiep Hiep Hoera!! Hoe doe je zoiets? Zomaar ineens? Neen, in 25.568 keer. Telkens een klein stapje. Een voor een, en met veel geduld: iedere avond je bed in en hopen dat je de volgende ochtend al dan niet gezond weer wakker wordt. Zo is het haar gelukt en zette zij ons voor een voldongen feit: "tram 7" werd gevorderd en wij hebben haar geholpen bij het opstappen. Daar zaten al heel wat bekenden op! Die haar met open armen hebben ontvangen. Die "ouwe mensen" toch. Daar is "den deze" nog lang niet aan toe: werd afgelopen zomer "68 + 1". Remember? 

Aan het vieren van de verjaardag zelf ging heel wat planning vooraf. Velen van u hebben hun steentje bijgedragen. Nogmaals dank voor de berichten, foto's en herinneringen in de meest diverse formaten, waarmee uw en haar dienaar dan aan de slag kon om het veelbesproken Attentie-boek vorm te geven. Het is gelukt en dag na dag blijkt nog steeds hoe goed het schot de roos getroffen heeft. 1000 maal dank aan allen die hun inspiratie de vrije loop hebben gelaten. Het leverde tranen van vreugde, emotie en verdriet op bij de feesteling. Daarnaast gun ik u met trots en nauwelijks verholen fierheid middels bijgaande collage een zicht op onze huidige leefomgeving. Tijdens de voorbije KROMVEN-escapade sloegen de drie "Mondtjes" de handen in elkaar en kwamen samen verrrassingsgewijs het ouderlijk huis versieren. Bij terugkeer stonden wij paf en was de eerste emotionele verwondering een feit. Daar deden het eerder vernoemde Attentie-boek en het "family-lifetime-verzamel-fotoalbum" van de kids nog twee reuzescheppen bovenop. En wat dan te zeggen van het privé voordeur-concertje door Jonas van Esch, voor de gelegenheid achteraan op het terras. "Lang zal ze leven", "De lichtjes van de Schelde", "Tulpen uit Amsterdam" maar ook "Words" van de BeeGees. Speciaal voor de superfan van de broertjes Gibb. Ook dat laatste met accordeon-begeleiding, moet zowat een unicum zijn in de muziekgeschiedenis. En dan de pakjes en verrassingen, samen in Corona-proof setting voor een select gezinsgezelschap. En bloemen, bloemen, tot en met een bijna-nachtelijhke levering door post.nl  Al deze kleine en grote dingen samen kunnen de vergelijking doorstaan met een gigantisch feest. Wat zij uiteraard nog tegoed heeft. De versiering blijft nog "even" hangen. Hier wordt zelfs gesuggereerd om de brug te maken naar de viering van een volgende zeventigjarige in dit huis. Euhh?!! Dan zullen ze een andere code moeten verzinnen om email- en finder-mappen op de Mac te camoufleren. 

De galanterie van de oude Romeinen, om 70 weer te geven als "50+10+10" is dan weer mooi meegenomen. Balsem op de wonde, pleister op het oude houten been? Nog straffer dan het Franse "soixante-dix" dat op zich al een eufemistische vorm van het ongenuanceerde "zeventig-siebzig-seventy" is. Leve La Pola!! Lang leve de Romeinen!! Vivat LXX !!!

585. 365 + 1

EEN DAG LANGER wachten. Dat was wat kleine Kiki moest doen om vier maanden te worden. Deze extra-dag had natuurlijk alles te maken met het vierjaarlijks schrikkelgebeuren en de daaraan gekoppelde inlassing van een 29ste februari. Was ooit de bedoeling om de tijdstelling en het verloop van de seizoenen enigszins in toom te houden. Met de actuele klimaatswijzigingen moest men het nut van deze regeling maar eens onder de loep nemen. In één keer meepakken in de discussies over het al dan niet behouden van de zomer-winter-uur carroussel. Maar Kiki is nu zover en de toegang tot de kinderkribbe is een feit. Small step for mankind, giant leap for "Ons Klein en haar Klein"! Knap parcours van die twee. Het mag duidelijk zijn dat met bovenstaande kreet heer Polo de bal bewust met effect heeft willen lanceren. Zij die op 29/02 geboren worden blijven eeuwig jong, of worden nooit volwassen. Hoewel ik geen schrikkelkind ben mag ik mij ook in zekere mate beroepen op vorige twee eigenschappen. Met wat ruimdenkend aansluiten en op zoek naar het dichtst bij mijn geboorte zijnde schrikkelmoment zou ik nu 18 geworden zijn. Wel, wel, wel: ook niet fout. Al bij al een dag als een ander, maar niet voor de jarigen. Bij deze de hartelijke gelukwensen aan Anna, dochter van een collega-Mojita van Anke, die gisteren het levenslicht zag. Proficiat aan de ouders. Hààr 18de ga ik niet meemaken, maar het wordt er vast eentje om in te kaderen: 29 februari 2092.

Hier in de Polder werd de schrikkelperiode vooral gewijd aan "lezen". Extra tijd om extra snel een extra boek soldaat te maken. Oeps, boek is niet echt wat het was: een e-book! Uitzondering voor mij, een assist van La Pola. In een razend snel leesbare stijl geschreven. Maar helemaal niet oppervlakkig, verre van zelfs. Zomervacht van Jaap Robben. Een heel bijzonder verhaal. Of toch weer niet, want er gaat meer om in onze samenleving dan ik mij in m'n dagelijkse comfort-situatie kan voorstellen. Het wat en hoe staat in een schitterende recensie van Erik-Jan Hummel. Klikken op de "zomervacht"-link hierboven en u kan er zijn beschouwingen op nalezen. De waarom-invulling zal bij elke lezer anders zijn, maar wat een boek. Was tevens perfect om af te kicken van het zware labeur dat Stem mij gekost heeft om het alsnog net niet te halen. Zorgde voor ontdekking van scherven in de eigen ziel. Hij schrijft, naar mijn allerpersoonlijkste en dus uiteraard bescheiden mening, zoals Dieter-Down the Road-Coppens zijn televisie maakt. Ook die/dat is een magistrale aanrader. 

581. Raymond 70

"Goeiemorgen ouwe rotkop"

(foto nr 14: toeval bestaat niet !?)