637. XLIV

WE BLIJVEN GAAN. De post-LXX-blues zorgt ervoor dat we in de stemming blijven. Ook dankzij een Spotify-playlist "Mama" waarop we sinds zondag ll. terecht kunnen. 250 nummers - 70ies & Co - ruim 17 uur keigoeie muziek. Rest ons 7 uur per nacht om te slapen. Merci Bram. Sinds mensenheugenis verjaren moeder en zoon hier op één week van mekaar. Vandaag is het zijn beurt. In double-digits begint hij voor de vierde keer aan een jaar dat - hoe je het ook draait of keert - steeds dezelfde confrontatie zal opleveren. Geen tegenvaller zus, maar ook geen wild enthousiasme zó als je de cijfervolgorde omkeert. 44 zal het zijn, een heel jaar lang. En dat zette mij aan het tellen: met een zus van 45, zijn 44 en 'ons klein' die 41 werd halen ze samen het ronde getal van 130. Hadden we zonder tante Corona in het land heel uitgebreid kunnen vieren. Even niet dus. Ik reken verder: La Pola LXX en ikzelf 68+1 = 139. Een ruime voorsprong nog op het jonge volkje. Maar dan begint het boeiend te worden: per jaar halen zij er met 3 tegen 2 telkens eentje in op ons. Nog negen te gaan, dus zal 22 november 2029 de dag van het grote gelijkspel zijn in onze gezinskern.  54 + 53 + 50 (!!) = 157 jaren voor de jonkies. De oudjes zullen dan 79 en 78 op hún teller hebben, samen ook 157. Het grote "break-even", oftewel "one tied game". Tijd voor een gigantisch feest. Smeer uw benen en andere onderdelen die aan slijtage onderhevig kunnen zijn maar goed in. Het zal nodig zijn. Als de party over is en de verlenging gespeeld wordt, lopen B B & A telkens één jaar uit op ons. Daar kan zelfs Fibonacci geen stokje voor steken. Tenzij we afspreken om vanaf 2029 niet meer te tellen. Kwestie van conventie en/of gewoon goed overeenkomen. Het magisch-realistisch denken op z'n kop? Dat misschien wel, maar nu eerst gewoon een happy XLIV !!!

622. The New Orange

HET IS ER dan toch van gekomen. Schooljaar 2020 - 2021 ging, mits een heleboel extra inspanningen op het vlak van veiligheid en organisatie, zo goed als probleemloos van start. Hopen dat het nog lang zo mag blijven en dat de studiedraad wederom kan opgepikt worden. Wie mij af en toe leest op Facebook, het forum waar Polo's bloglinks geweerd werden om een nog steeds onbekende reden, weet dat ikzelf die schoolstart compleet gemist heb. Al twee keer overslapen. Het moet dringend beter! 

Maar dat niet alleen. Zo kan het immers niet verder. Mij werd aangeraden naar een eventuele oorzaak van dit falen te zoeken.  Dan gaat een mens op pad, duikt hij in de herinneringen, vraagt zich af waar het aan gelegen kan hebben. Twee keer te laat opgestaan. De vermoeidheid, de leeftijd, de aftakeling, de kaalslag? Zou allemaal zo maar eens kunnen. Mogelijks had de vinnige opknapbeurt van het tuinhuis dan toch meer sporen achtergelaten in mijn fysieke paraatheid dan verwacht. En toen schoot mij iets te binnen. Er moest in een oud  plakboek nog ergens een foto zijn van deze schilder in een vorig leven. De jongere versie, inderdaad. Op zoek en snel gevonden. En zie wat dat vergelijkender wijze oplevert: de jaren hebben hun tol geëist, 52 liggen er tussen de twee opnames. En ruw geschat zo'n 25 kilogram.  Maar telkens toont de toegewijde klusjesman zich van zijn beste zijde. De regels van de privacy respecterend. Zijn werkijver is beiderzijds herkenbaar, hoewel het links nog net iets soepeler lijkt te gaan. Rechts straalt dan weer  een soliede gedrevenheid uit, dewelke - wij weten het ondertussen al -  achteraf voor problemen zou zorgen. Daar had dat jonkie helemaal geen last van. De herkenbaarheid zit 'em ook in de oranje short. Zou er dan toch zoiets als predestinatie bestaan: eens gek gedaan, altijd een rare kronkel. Dat ik ooit een oranje sponsen shortje droeg, en daar ook mee naar buiten kwam en op de foto ging? En dat ik vele jaren later in mijn steeds kleurrijke kledijkeuze ben gevallen voor een oranje Chino van Esprit. Dat ik daar geen afscheid van kon nemen toen ze gevlekt en versleten rijp was voor het containerpark. De schaar in de pijpen heb gezet en er zomaar een oranje werkshort van maakte. En die na meerdere jaren effectieve dienst voor het laatst heb gedragen tijdens de renovatie van ons tuinpaviljoen. Dan loop je het risico dat er ooit een vergelijking als deze aan de oppervlakte komt. Zelden vertoond op dit niveau. Het is jong geleerd en oud gedaan, het is van toen en nu (Van nu en straks? Nog niet dus...) en met een boel voldoening dat ik erop terugkijk. Kan ermee leven, en verschil moet er zijn. Hoewel er blijkbaar altijd deuken in gezeten hebben. Net als in een pak boter. En nu de vraag: komt er nog een derde oranje short? Gaat dat de nieuwe zijn of hebben we het hiermee gehad? Met al dat oranje dacht ik aan  A Clockwork Orange. De film, ja. Maar ook de anti-utopische roman van Anthony Burgess. Die wist ook niet wat het worden zou en schreef meerdere keren: "What's it going to be then, eh?" - Hoe zal het dan zijn?  Moet ik eens over nadenken. 

617. Lezen in de schaduw

BEN DAN TOCH niet de enige die schrijfmoeite ondervindt bij dit hoogzomerse weer. Dat lees ik zonet in Het klokje van Thuys en stel vast dat het daar van hetzelfde laken een heel korte broek is. De warmte, weet je wel. Dat "klokje" doet hier sinds enkele corona-maanden bij regelmaat een belletje rinkelen. Prachtig geschreven, dagelijkse kost zonder drukdoenerij. Het kan mij iedere keer weer bekoren, Mieke. Graag blijven schrijven. En dan toch maar een parasol bestellen zeker? Kan nu ook online. Er wordt momenteel net als in jouw laatste bijdrage veelvuldig verwezen naar de zomer van 1976. Toen was ik er ook al bij. En had, de leeftijd indachtig, heel wat minder problemen met subtropische temperaturen in eigen land. Denk zelfs dat we anno '76 nog behoorlijk actief waren met een bende kersverse vrienden in een nieuwe woonwijk. De wijk is nog grotendeels dezelfde, het adres van toen bestaat nog. Veel vrienden zijn vertrokken. Wij wonen nu enkele straten verder, paar jaartjes ouder en iets meer bezadigd. Hoewel sommigen daar allicht anders over denken. 

Corona dus, en de hittegolf. De maatregelen om het ene in te dijken en de aanwijzingen om het andere goed door te komen.  De bubbel van vijf, de avondklok, het aangezichtsmasker. Voor de een al wat makkelijker/moeilijker te verteren dan voor de ander. Bescherming tegen de zon, koele ruimtes opzoeken, voldoende hydrateren, geen zware inspanningen leveren. Deze laatste zouden ons als muziek in de oren kunnen klinken. De combinatie van dit alles zorgt er echter voor dat hier en daar de stoppen doorslaan. Heethoofden hebben sowieso al niet veel extra warmte nodig voor zij vonken geven. Anderen hebben dan weer moeite om de boel de baas te blijven en niet mentaal weg te smelten. Het is niet altijd even makkelijk om onder deze omstandigheden overeind te blijven. 

Ondertussen las ik Liever dier dan mens van Pieter van Os.  Een keiharde documentaire rond het thema van de Holocaust. Was voor mij een stevige aansluiter op Europa I & II. Geert Mak zelf noemt het "een verpletterend boek". De levensloop van de hoofdpersoon:  het getto van Warschau via de donkerste uithoeken van zuidoost Polen, de grensgevallen met Oekraïne. Vluchten, onderduiken, identiteitswissels van Joods tot Pools, over Volksduits naar joods-Pools en weer Joods: alles om te overleven. Bij momenten vond ik het iets té journalistiek ondersteund, het mocht voor mij af en toe wat minder. Maar het deed me wel de warmte vergeten en hielp zeker om onze huidige "omstandigheden" te relativeren. Niet een om voor je plezier te lezen, wel om nooit meer te vergeten. Beklijvend is té zacht uitgedrukt. Nazi-Duitsland, Sovjet-Unie, Polen. Beurtelings en opeenvolgend er overheen. Uitroeiing, transporten, vernietiging, kampen. Afrekening, wraak en opnieuw onderling afrekenen. Antisemitisme, nazisme, communisme, zionisme. Alles passeert de revue. Tot en met "het beloofde land" en de Palestijnen die daar dan weer de dupe van worden. Een boek dat me nog lang gaat bijblijven, doen nadenken over "identiteit" en wat dat voor een mens kan betekenen. Of voor een dier?

615. In dubio

ZAL IK ZUS of zal ik zo?  Zal ik nu of misschien toch maar straks? Zou ik wel of zou ik gewoon helemaal niet? Mijn twijfels voor ik aan de blog van de week wil beginnen. Klein triviaal probleem. De omstandigheden leiden tot onzekerheid. Ook het weer kwakkelt tussen hoog en laag drukgebied.

Maar ik ben niet alleen. Er bestaat twijfel alom. De corona-crisis weet u wel. Beleidsmensen en gezondheidsexperten raken het weer niet eens. Overleg brengt discussies mee en mondt tegenwoordig steevast uit in een rondje zwarte pieten. Schuld en boete. Nu in deze niet aan de orde, besef en gezond verstand daarentegen. En dan plots toch een vervroegde nationale veiligheidsraad. Het moest wel, rug tegen de muur. De creativiteit waarmee een deel van onze medeburgers omsprong met de eerder versoepelde maatregelen. Het eist z'n tol en we zullen het geweten hebben. Corona steekt ten tweede male haar kop op. Unstoppable deze keer? 

We gaan er iets aan doen. Beslissingen nemen. Ook hier een kwestie van voortschrijdend inzicht? Eindelijk? Toch weer een of enkele etmalen te laat. Onze bureaucratie zorgt ervoor dat het kleine vieze beestje elke keer opnieuw een dag of meer voorsprong krijgt. Waarom niet kort op de bal zoals het zou moeten? Als ik de uitspraak van Koen Geens nog eens beluister snap ik het helemaal: "De politiek is relatief snel geweest." Een giller van formaat. Met die mindset lukt het natuurlijk nooit. Zichzelf goedpraten, als het kan wat in de schijnwerpers paraderen en dat dan liefst in gezelschap van een reeks zelfgeschoten kemels. Als na de vergadering de "excellenties" voor de microfoon meer uitleg mogen geven over de getroffen maatregelen is alle klaarheid zoek. 

Over de "nieuwe" bubbel dus. Vijf, ja vijf onder je eigen dak. Niet iedereen leeft met vijf onder een dak, maar goed. Vijf. En dan uitbreiden met vijf vaste klanten. Vier weken lang dezelfde. Dus met tien. Ja, en bovenop je bubbel van vijf mag je met tien losse contacten verder. Als je wil gaan eten, met collega's. Ja, en dat is dan met vijftien. Of toch niet? Maar hier moet je weer hygienische regels respecteren. Met tien extra, en dat kunnen steeds anderen zijn? Ja, die wel maar de vaste niet. Jambon, De Block, Geens... ze trappen er toch maar in, iedere keer weer. Hebben die mensen mediatraining gehad? Jazeker, die worden geleerd om oeverloos te oreren zonder een zinnige uitleg te formuleren. Met hun ingestudeerd rond de pot draaien missen zij telkens de bal en is er van scoren al helemaal geen sprake. Klare taal is hun vreemd, zij raken steevast de trappers kwijt. Dan toch een gebrek aan dossierkennis? Geen uitleg of verduidelijking. Zij geven "duiding" en dat staat voor "geen antwoord".  Een spoedoverleg, een persconferentie, een dag om de hele boel in besluiten vast te leggen, ondertussen tijd om nog een reeks botsende verklaringen af te leggen. Ze slagen er telkens weer in om ons in totale verwarring achter te laten. Daarover bestaat dan weer géén twijfel. Nu maar hopen dat er na een nachtje slapen (?) duidelijkheid komt en héél de bevolking zich daarachter wil scharen. In woord en daad. 

610. Na 111 dagen

DE GROTE VAKANTIE is begonnen. Op een zowel vertrouwde als heel aparte manier. Het gebeurt wel meer in onze contreien dat de weergoden er voor de schoolgangers en bouwvakkers een soepje van maken. In juni stralend weer, en als het verlof begint gaan de hemelsluizen open. Ook deze keer niet echt verrast daardoor, en dus zeker geen klaagzang van mijnentwege. Plant en dier kunnen wat extra regen gebruiken. Het heel aparte bij het begin van dit zomerreces is dat er voor velen al maandenlang een relatief nietsdoen aan vooraf is gegaan. De Corona-lockdown, het isolement, het afstand houden en de voorzichtige heropstart, het stilletjes opnieuw komen piepen. Dàt zijn we niet gewoon. Hebben wij, die pas na WO II deel uitmaken van deze maatschappij, nog nooit meegemaakt. Benieuwd naar de toekomst.

Is het daarom dat ik net nu Geert Mak's In Europa tracht te lezen? Deel I, met een blik op de eerste helft van de 20ste eeuw. WO I, de Spaanse griep, de Oktoberrevolutie, opkomst van het nazisme, fascisme en communisme, Spaanse burgeroorlog, WO II, begin van de Koude Oorlog. Ik doe m'n best, ik probeer. Lukt niet altijd even goed. Heb er tijd voor nodig. En focus. Vooral de combinatie van de twee. Ga er nog even mee door en wil daarna weer op iets regelmatiger basis verslag uitbrengen. Van de dagelijkse besognes, van de dromen en de plannen, van wat gelukt is en wat niet. Er is hier maandenlang gehaperd en gekrasseld, getypt en gedeleted, opnieuw gedraft en uiteindelijk met twijfel gepubliceerd. Hopelijk kan ik blijven rekenen op m'n zelfvertrouwen, of krikken jullie dat een beetje op, dan gaat het zeker lukken. Geen kop in het zand, wel af en toe wat 'worries', maar zeker geen paniek. Laat ons maar doorgaan, ons verstand goed gebruiken en dapper vooruit blikken. Ons niet laten vangen aan zotte feestjes. Wat we voorlopig bereikt hebben niet zomaar te grabbel gooien door hals over kop de controle te verliezen. We doen verder, we houden ons aan de bubbel-meetings, deugddoend maar bizar, ietwat onwezenlijk. Maar we gaan er aan (moeten?) wennen, ons best blijven doen. Niet opgeven maar volhouden: we deden het al 111 dagen. 

605. "Jeroen" Busken

"Voortdurend groet ze medebewoners alzheimers dementen asperges parkinsons autisten getikten ontwrichten gestoorden, die haar soms teruggroeten en over mijn hoofd heen een praatje met haar beginnen, dat ik hijgend me verbijtend moet aanhoren als het gegorgel gekolk geroffel van brak water waarin ik help haal me hier uit ik verdrink, ..."

ZOMAAR LOSWEG EEN voorbeeldzin gesprokkeld op pagina 232, helemaal aan het eind. Nog 15 bladzijden te gaan. Daar heb ik mij de afgelopen twee weken doorheen gewroet. Hij ligt hiernaast op foto, op een zomerse ontbijttafel. Het zit erop. Goed getimed, op Pinksterochtend. Het boek des avonds van dezelfde dag. Meestal met horten en stoten. 

De Mens wist het vele jaren geleden al. Verpakt in een songtekst: Jeroen Brouwers (Schrijft Een Boek). Hij weet hoe dat moet. Hij doet dat goed. Maar na de eerste tien bladzijden had ik er zo mijn bedenkingen bij. Even wegleggen. Later opnieuw. Volgende poging niet echt geslaagd. En zo bleef dat maar duren. Tot ik stilaan zelf mijn weg begon te vinden in het wattig warrige hoofd van Cliënt E. Busken. Dan ging het van langsom beter. Toevallig verscheen op 13 maart, begin van onze Corona-lockdown, een lovende recensie bij De Leesclub. Gedeeld achter bovenstaande roodbruine link. Toevallig? Voor mij een reden om juist deze boekbespreking uit te kiezen. Hoewel ik zelf niet even laaiend uit de hoek kan komen. Helemaal Jeroen Brouwers. Of dan toch Jeroen Busken?

597. Exit-cijfers?

ZES WEKEN LOCKDOWN. Dat stond er vrijdag op de teller. Onze politici meenden dat het nu wel lang genoeg geduurd had. Zij forceerden een doorbraak, zetten de experten met de rug tegen de muur en gingen de een al meer holder dan de ander bolder voor hun moment suprème: een 'overhaaste' aankondiging van de exit procedure. Een persconferentie. Live on tv. Met powerpoint presentatie. Dat zorgde voor vertraging, niet het overleg en het uiteindelijke resultaat daarvan. De powerpoint, die moest grondig zijn en degelijk afgewerkt. Dat kreeg de journalist ter plaatse te horen, en daarom gingen de zenders over op improvisatie modus.   Pancartes met "Even Geduld" uit de jaren stillekes en bijhorende muziekband, ik snakte ernaar.  Niet dus, blijven schakelen. Tot de leiders van land, regio's en/of gemeenschappen  - we weten allemaal dat het er teveel zijn, zijzelf ook, dat het onwerkzaam is, zij willen het niet geweten hebben, want byebye mijn 'postje' dan - tot zij dus met de mededeling kwamen. Heb wederom de zaal verlaten wegens opkomende ergernis. Kan het al weken niet meer opbrengen. Het onvermogen van zij die het momenteel (zouden) mogen/moeten (komen) uitleggen kent geen vergelijk. Nooit vertoonde kolder.  Kon door de gelijknamige Brigade opgevoerd zijn. Niet door politiekers waarvan verwacht wordt dat ze een meer dan ernstige crisis gaan managen. Ik miste zowaar Michel 'Papa' Daerden zaliger. Hij zou perfect in dit plaatje gepast hebben. Waarmee ik meteen wil stellen dat wat mij betreft over deze komedie alles gezegd is.

Tijd dus om even terug te blikken op wat ik laatst te lezen had. Mijn tweede van Johan Op de Beeck. Na Waterloo, nu Het Complot van Laken. Stroeve start. Overdaad aan details die er niet altijd toe doen. Mélange van feiten en fictie, vooral aangepaste feiten. Grotendeels gekend verhaal, maar toch boeiend en naar het einde toe steeds relevanter. Ondanks de geforceerde schrijfstijl. Geef mij maar Robert Harris. Meest frappante onthulling lees ik in de "Toelichting", helemaal achteraan in het boek: dat het hoofdpersonage na al zijn geheime opdrachten en zijn naoorlogse rol in de Staatsveiligheid... niet voorkomt op de payroll van de oorlogspensioenen. Kafkaiaanse reden: "Hij heeft er niet om gevraagd." België vroeger en nu?

En dan zijn hier de 'cijfers' die mijn leven nu beheersen. Niet die van de virologen tijdens de dagelijkse Corona update. Ziekenhuis opnames, overlijdens, geregistreerde besmettingen en na enig aarzelen ook het aantal genezen patiënten die het hospitaal hebben verlaten. Belangrijk en noodzakelijk voor de evaluatie én evolutie van de epidemie alhier, pandemie overall. Maar ik hoef dat niet elke dag meer te horen. Van mij wordt alleen verwacht dat ik mij ver van anderen buiten mijn kot houd, mijn handen was, mijn tanden... en U zeg tegen de situatie. Nu toch een mondkapje ga dragen. Mijn cijfers komen uit het gezondheidsappje in mijn broekzak. Wandelen en fietsen met de iPhone op zak. En die telt, rekent fietstrappen mee als stappen, want is een gewone basisversie, maar geeft wel een beeld van mijn activiteiten. Ochtendwandeling, soms eentje extra met la Pola, fietstocht(je). Daar gaat het om op mijn teller. Gisteren 10.889, meer dan mijn gemiddelde van de vorige week. Dat was 10.007, maar wel met een zotte piekdag van 17.665. Gemiddelde van de maand april: 8.656, bijna het dubbele van maart. Toen telde het fietsen minder mee, want reed ik nog deels op de hometrainer. En finaal doe ik voor 2020 al veel beter dan 2019 mij bracht: 6.789 tegenover slechts 2.345 . Maar toen was er ook nog geen sprake van Corona en telde dit alles nog niet zo mee. Wacht tot ik ooit de cijfers van 2021 bekendmaak. Hopelijk zijn dat dan de exit-cijfers.

596. Proberen gaat mee

EEN MAAND GELEDEN zou ten huize Polo de lente 'ingespeeld" worden door Katrien Verfaillie, aka Pigeon. Een huisconcert voor intimi, piano op z'n best. Wij en onze gasten keken ernaar uit. De lockdown besliste er anders over. We hopen dat het uitstel geen afstel wordt en dat we Pigeon op een veilig en goedgekozen moment alsnog onder ons dak kunnen ontvangen. Want... het zou zomaar eens kunnen dat haar Corona-lied voor een fameuze wending in de speelplannen gaat zorgen. Je zal maar een onvergelijkbaar mooie versie van Jean Ferrat's 'La Montagne' (1965) uit je geïsoleerde mouw schudden. Wim Sonneveld zorgde in  1974 met 'Het dorp' reeds voor een knappe vertaling/interpretatie. Katrien brengt in deze bizarre Corona-tijden met 'Kunnik nemi na joen komn' een zeer aangrijpende herwerking. Qua inhoud is 't er boenk op. Alles en iedereen komt aan bod. Overpeinzingen, emoties, kippenvel, traantje. Maar ook een hoopgevend einde. Veel tijd om te beluisteren, en we hopen mét haar.

Iets helemaal anders nu. Mijn coronasmatisch fietsommetje leidde vandaag langs de enig echte Boomsesteenweg. Niet meteen wat we noemen een pastoraal landschap, maar er zat een bedoeling achter. Wilde met eigen ogen aanschouwen of het heropenen van de drive-in bij Mc Donald's - Aartselaar even gekke beelden oplevert als wat mij via de (vermaledijde) media wordt voorgeschoteld. Afhaalschotel in kartonnen bakjes. Juist. Het viel mee. Geen chaos. Heel gedisciplineerd aanschuiven in de auto. Toch willen meer mensen dan ik zou verwachten 'coute que coute' terug aan de junkfood. Je moet er wat voor overhebben om als 46ste aan te schuiven in de file om je order door te geven. Ben er extra traag voorbij gefietst om te kunnen tellen. Als iedereen voor jou zo'n 3 minuten nodig heeft voor bestellen, afrekenen, omrijden naar de achterkant en daar de pakketjes in ontvangst te nemen dan gaat het vlot. Als het 45 keer even vlot gaat dan wil dat zeggen 45 x 3 minuten = 135 minuten aanschuiven. Twee uur en een kwartier. Ieder zijn goesting. Er is voor velen op dit moment nog niks wat moet. Maar toch: 'Does that makes any sense?' 

Tot slot een mededeling en tevens uitnodiging. Bijzondere tijden hebben ervoor gezorgd dat heer Polo het 'monteren' in de amateuristische vingers voelde kriebelen. Polderfoto's, gekke filmpjes en bricoleren met muziek en beelden allerhande. Hier en daar heb ik al een post gelost. Nu toch maar een YouTube-kanaal aangemaakt. Marrek O'Polo heet u onder die naam van harte welkom. Waag een poging. Abonneren mag. Proberen gaat mee!

593. Waarde-loos-bon

IETS VAN WAARDE is nooit weg. Gaan we in deze traagzame dagen/weken die ons "dankzij" het Corona-virus geboden worden weer beseffen dat "tijd" van goudwaarde is? Niet de tijd die we moe(s)ten besparen door zo efficiënt mogelijk te handelen. Niet de tijd die we niet mogen verliezen door de dingen één voor één te doen. Niet de tijd die we sparen door te multitasken. Het toverwoord van vóór Covid-19. Toen was tijd de norm waarbinnen je in zo weinig mogelijk eenheden zoveel mogelijk al dan niet zinvolle taken diende te verrichten. En dan liefst nog tegelijk. Tijd stond voor druk. En nooit genoeg. Nu hebben wij -de thuisblijvers- plots alle tijd. Plenty! Voor zorgverleners is dat een heel ander verhaal. De frontsoldaten. Overuren, dubbele shiften, inspringen waar nodig en als het nog kan. Tussendoor uitgeput, gestresst, doodmoe thuis op de zetel. Laat ons, semi-downgelockten in Belgikistan maar niet gaan klagen. En toch zijn de 'muren' druk bezet. Teveel dit, te weinig dat, te lang hier en niet snel genoeg daar. We mogen niet zus en we moeten teveel zo. Kan wel begrijpen dat het voor de verplicht thuiswerkenden met kleine kinderen geen sinecure is om de dagplanning rond te krijgen. En zij die kunnen/mogen/moeten/blijven werken in dienstverlening/transport/vervoer zitten ook niet in de meest comfortabele situatie. Veel respect voor al die mensen die -in de meest brede zin van het woord- hun tijd besteden aan ons welbevinden. Merci. Bedankt. Maar de hamsteraars en zij die het nog steeds niet willen snappen dat 'anderhalve meter' gelijk aan 150 centimeter is, een absoluut minimum dat moet gerespecteerd worden. Physical distancing. Die wil ik niet horen. We gaan allicht moeten beseffen dat dit voor iedereen een ommekeer zal betekenen. Hopen maar dat we dat ook nog zullen weten als deze crisis achter de rug is. Dat 'iedereen' wil bijdragen om ook van het post-Covid-19-tijdperk het beste te maken. De wereld zal blijven bestaan, net zoals voorheen. Die bol gaat nu niet meteen stoppen met rondjes draaien. Wij mensen moeten de mallemolen niet te erg meer aanzwengelen. Gas terugnemen. Content met minder. Anders gaan leven. Het loont de moeite om er de column van Guillaume Van der Stighelen nog eens op na te lezen. Tijd genoeg nu. Geen excuus: de blauwe Guillaume aanklikken, en lezen. Mooi toch? Nagel op de kop. Op z'n Grungblavers: "der boenk oep!"

Had mij voorgenomen om, net als vele anderen, niet meer te reageren op de politieke spelletjes die hier te lande furore blijven maken. Laat me voor alle duidelijkheid stellen dat ik absoluut niet jaloers ben op wie nationale of regionale beslissingen moet nemen. En ze dan nog laten handhaven ook. Zeker niet nu we door een quasi-onwezenlijke periode moeten. Maar dit gezegd zijnde, Corona of niet, de verkozenen des volks maken er af en toe toch een zoo(i)tje van. Nogmaals: het is inderdaad niet eenvoudig tot onmogelijk om voor iedereen goed te doen, maar als ik De 'overijverige' Mier bezig zie en hoor, dan rijzen mij de stoppelharen ten berge. Hoe verzint ze het? Waar haalt ze het toch vandaan? Eigen geflipt voorstellingsvermogen of een surrealistische ingeving van een dwalende inspirator? Tegoed-bonnen voor tweede verblijvers. In de rand van de ware Corona-problematiek is dit echt wel dé uitschuiver van de afgelopen week. Het zal heel wat bochtenwerk vereisen om die gaffel alsnog recht te zetten. Doe mij dan maar een waarde-loos-bon. 

591. Dark Side

ZE HEEFT VEEL meegemaakt in haar leven. Ook plezante dingen, dat wel, maar die lijken stuk voor stuk  te lang geleden.  Haar herinneringen blijven vooral hangen bij ongeluk. Misverstand en verwijten. Haar overlevingsmodus was er een van op zichzelf terugvallen. "De anderen" hadden haar buitengesloten. In de zak en daarna te kakken gezet. Heel de planeet tegen haar. Zij kon of wilde niemand meer vertrouwen. Teveel blauwtjes gelopen. En dan komen ze nu af met Covid-19. Het gaat snel. China - Iran - Italië - Spanje. De rest volgt, ook België en Nederland. Om het maar meteen 'duidelijk' te maken: iedereen krijgt ervan langs. Te snel om waar te kunnen zijn. Ze vindt dat dit "verhaal" wereldwijd zoveel aandacht krijgt, terwijl zij met haar problemen in de kou bleef staan. Gelijk krijgen, daar ging het de anderen om. In tijden van Corana wegen zulke dingen zwaar door als het erom gaat een standpunt in te nemen. 'Zij' kan ook 'hij' zijn. Kan een ontgoochelde babyboomer zijn, een lid van het vluchtelingenlegioen, een dak- en/of werkloze. Zelden gespaard door het leven, soms aan de rand van onze maatschappij. Maar ook de hij/zij -jong of oud- die de realiteit niet onder ogen wil zien, niet kan toegeven dat er iets mis gaat. Dat de boel fout loopt, een virus aan de alarmbel trekt. Die donkere kant van het leven.

Voor een ander leek het makkelijker. Voelde bij aanvang reeds dat aanvaarden nu de enige optie is. Aanvaarden wat de wetenschappers te vertellen hadden over de uitbraak en de mogelijke gevolgen ervan. Aanvaarden dat zij op dit moment nog niet alles weten, geen glazen bol hebben. De eigen situatie eerlijk evalueren, en vaststellen dat "we nog bij de goei zijn". Dát zeker nooit meer vergeten. De maatregelen accepteren die de beleidsmakers ons opleggen én er zich naar schikken. Niet teveel 'rouspeteren. Het "Blijf in uw kot" dat ons eerst zo choqueerde is een alom aanvaarde slogan geworden en maakt meer duidelijk dan we bij aanvang vermoedden. Niet stoer doen, geen arrogantie, niks te ego-trippen. Afstand respecteren, individueel (of toch bijna) fietsen en wandelen en verder zoveel mogelijk thuis blijven. Het zijn geen tovermiddelen, het gaat niet voor morgen zijn, maar ze helpen ons hopen dat we deze crisis kunnen overwinnen. Het zal daarna niet meer hetzelfde zijn. Een kantelpunt. "Anders gaan leven" op een manier om zelf en anderen te laten overleven. Wie na WO II in de West-Europese lage landen bij de zee geboren is heeft dit nooit eerder meegemaakt. Wereldwijde strijd tegen een virus. Al dan niet dodelijk op zich, wel zeer besmettelijk. En dus net daarom doen  wat er van ons gevraagd wordt.

Muziek verzacht niet alleen de zeden, ook de pijn. Brengt verpozing en verluchting. Zeker nu. Vanochtend een uurtje OMD op Spotify, zonet twee cd's van R.E.M.  Om af te sluiten dit meer dan toepasselijk Kommil Foo-nummer: Kom hier dat ik u draag. Krachtig en zacht. Komt goed van pas tijdens onze 'veertigdagentijd'. De hand door het haar en het dragen zullen voor later zijn, dat houden we tegoed. Verder probeer ik 'radio' zoveel mogelijk te vermijden. De overload aan corona-berichtgeving helpt mij niet echt vooruit. De media focussen op wat er fout gaat of anders zou moeten (volgens hen). Daar komt ergernis van en verdamping van mijn welbevinden. No dark side.

578. 02.02.2020

DE PALING DROOMT. Dat was het ezelsbruggetje waarmee ik in mijn Collegejaren de dure benaming voor het verschijnsel "van voor naar achter en van achter naar voor hetzelfde lezen" trachtte te onthouden. Da's toen redelijk gelukt, en ook nu wist ik meteen waarover het ging. Met deze datum gaat het natuurlijk om een cijfermatige vorm van een palindroom, maar ook dat blijkt te tellen. Zelfs voor achtergestelde regio's zoals de VS, waar men de maand voor de dag aangeeft in de datumnotering. Wereldwijd prijs dus. Voor mij was dat in Rotterdam. Gisteravond laat, geland vanuit Tenerife, waar we een poging hebben ondernomen om in alle rust onze batterijen weer wat op te laden en ons hoe dan ook te wapenen voor de Belgische kwakkelwinter. Vakantie, winterbreak, afzondering, u noemt maar wat. Heer Polo heeft inderdaad afstand genomen, ook van het bloggen. Het enige feit dat de berichtenstilte placht te doorbreken was het overlijden van Kobe Bryant. Waarvan melding in een geantidateerd "577". R.I.P.  Champ.

Maar vannacht dus, in de auto op weg naar huis: "palindroomdag" in het nieuwsoverzicht op radio1. 02022020 en omgekeerd: 02022020. Bingo. Verder is het vandaag de 33ste dag van het jaar, en hebben we er dankzij de schrikkel nog 333 te gaan. Straf! Wie bovendien ook nog verjaart en 11, 22, 33, 44 (Annick M.!!!), 55, 66, 77, 88 of 99 wordt doet nog beter. Straffer dus!! Maar wat dan te zeggen van die oude knarren die vandaag 111 kaarsjes mogen (laten) uitblazen. "Strafsten toebak ooit!!" zeg ik dan.

566. Planepoolen

VOOR DE VERANDERING moeten we het niet meer doen. Die toverspreuk werkt niet langer. Gewoon een andere woordcombinatie dan maar? Dat moet Vlaams minister van klimaat Zuhal Demir gedacht hebben. En plots ging ze niet vliegen naar de klimaattop in Madrid, maar planepoolen. Met zoveel mogelijk tegelijk in een vliegtuig. Mooi zo, maar is dat niet wat vliegtuigmaatschappijen en touroperators al decennialang met toeristen en andere reizigers doen. Minder beenruimte, smallere zitjes, meer stoelen en dus ook meer volk in de grote stalen vogels die ons naar de andere kant van de wereld moeten brengen. Maar dan nu Madrid, da's toch niet die andere kant. Google Maps even consulteren: Hoboken - Madrid, 1600 kilometer. Goed 15 uur met de auto. Nu er nog geen 100 km-limiet is op de Brusselse ring moet dat lukken. Een tussenstop ergens halverwege, overnachten tussen Poitiers en Bordeaux. Als het toch om nieuwe woorden gaat en naar analogie met slow coocking: slow travelling. Had ze op haar gemakske kunnen doen. Haar medewerkers hier moesten toch de resterende berekeningen nog uitvoeren. Om tot een sluitend "plan" te komen was dubbel-checken allicht ook aangeraden. Dat kon zelfs ruimte scheppen om te liften met een of meerdere transporteurs naar het zuiden. Het ware mooi geweest, en avontuurlijk. Maar ook onnozel. Voor de "verandering" dan toch gewoon als vroeger met het vliegtuig. Maar ho, niet gewoon vliegen hé: wel planepoolen!!  Waarom dan geen tickets gekocht bij een bende mensensmokkelaars op een nieuw traject naar de zon? Heel het cabinet en bijkomende rekenwonders kunnen met gemak in één container. En die mannen nemen het niet zo nauw met de rij- en rusttijden. Als het dan toch vooruit moet gaan. Maar neen, planepoolen. Het woord van 2019? Op de valreep.