654. MMXXI

2020 IS GEWEEST. Het werd niet wat we gehoopt, gewenst noch verwacht hadden. Toch is het ook voor u, mag ik hopen, het beste geworden wat we er in de gegeven omstandigheden van konden maken. U en ik, wij samen. We hadden er zo naar uitgekeken. Zo hoopvol. 20-20: a tied game? 20/20: a perfect game? Het werd heel lang en in verschillende sporttakken: no game at all. En toch. Toch... Hierna stond eerst een vloedgolf van bespiegelingen en overdenkingen bij hoe het jaar in Corona-matig opzicht verlopen is. Die heb ik gewist. Er is al genoeg over verteld en geschreven. Heer Polo beperkt zich tot het plaatsen van een link naar hét Vlaamse Corona-lied van afgelopen jaar: Kunnik nemi na joen komn van en door Katrien Verfaillie. Het was er al redelijk vroeg, eind april, en Katrien wist toen nog niet wat er nog komen zou. Niemand wist toen beter. Nu wel? Misschien komt er nog een vervolg? Bij de tweede golf en hoe we de '20-'21 winter zijn ingegaan. Misschien ook niet, want haar sfeerbeschrijving is zo allesomvattend dat deze versie van 'La montagne' voldoet om een algeheel beeld te schetsen van hoe we een pandemie in eigen midden beleven. Merci voor de hoopvolle toon die je aanslaat. Merci Katrien. 

Daarnaast heb ik 'ten vierde male' het boekje van Paolo Giordano gelezen. Iedere keer opnieuw, hoewel de eenvoud zelve, word ik verrast door de verbinding van de thema's en het totaalbeeld dat hij opbouwt. Om dat vast te houden moet ik 'In Tijden van Besmetting' blijven lezen en herlezen. Ook om de voorzichtigheid niet uit het oog te verliezen. Grazie Paolo. 

Tijd voor 2021. "Behoedzamer dan ooit zal ik mijn wensen formuleren. Die kunnen enkel over het essentiële gaan. Over tijd om van het kleine te genieten, over rust en stille momenten, over sterkte om onvermijdelijke tegenslagen te overwinnen, over vriendschap en humor, een glimlach om de dag te beginnen. Ook over een bewaarengel op elke schouder en een heldere GPS die ons veilig langs onbegane paden leidt." Hiervoor deed ik inspiratie op bij Julia, ex-collega - mede Pito-plusser - soulmate en FB-vriendin. Had de '2021 wensen' niet beter kunnen verpakken. Dank om dit pakket te mogen delen. Merci Julia.  

Wat we ook mogen hopen of geloven, we gaan een twijfelachtig 2021 tegemoet. Niks mooi op een rijtje deze keer. Het kan alle kanten uit, net als elk cijfer op deze foto een andere richting uitwijst. Ook dat heeft zijn voordelen, er zullen kansen zijn en die moeten we grijpen om de boel opnieuw in evenwicht te krijgen. We gaan daarom onze stinkende best doen, daar mag u zeker van zijn. 

Ik sluit af met wat ondertussen een klassieker is geworden: mocht het al eens nodig blijken - u weet maar nooit - dan geldt ook in 2021 en nu ten vierde male het oersterke "Kom hier dat ik u draag..."

Merci Raf. Merci Mich. Merci Kommil Foo. 

640. Patchworkatelier 2.0

DIT BIZARRE JAAR loopt stilaan op zijn laatste benen. In slow motion richting de uitgang. We proberen er met z'n allen het beste van te maken en een meerderheid houdt zich daarbij aan de opgelegde regels. Hopelijk een grote meerderheid, want het virus profiteert van elke lacune in onze sanitaire solidariteit. Samen "ons best" doen gaat nog redelijk. Allemaal samen zou het meest effect hebben. Massa's feestverlichting om voor wat gezelligheid te zorgen, thuis en in onze omgeving, dat lukt wel. Nu de rest nog, en dan volhouden en hopen dat de vaccins hun werk kunnen doen.

Met nog een paar weken voor de boeg gingen Pola & Polo voor een laatste 2020-mini-uitstap. Houtave 2.0, omdat het er zo verrekte goed is. De locatie, de uitbaters, de sauna, de hottub, de omgeving. De vrienden uit de buurt nemen het ons vast niet kwalijk dat wij hen deze keer niet opnieuw een bezoek brachten. Het was trouwens nog niet zo heel lang geleden zeker? We gingen nu eerder voor een serie wandelverkenningen in en omheen Houtave City. Eerste rondje rondom de dorpskern, late namiddag, ondergaande zon, strakke skyline. 

De volgende ochtend rijden we naar Lissewege voor de Ter Doest-wandeling. Een pittoresk wit dorpje, met een monumentaal gotische kerk en een charmant dorpskanaaltje, in de buurt een unieke tiendenschuur van de voormalige abdij Ter Doest. Toch kies ik voor deze foto van "la Pola-in-actie" langsheen het Boudewijnkanaal. Vooral omdat de zalige  zonnewarmte van dat moment nog deugddoend voelbaar is terwijl ik dit verslagje zit te schrijven. Vier kramen op het marktplein, verder alles "dicht". Aandacht kan naar de eenvoud gaan. Wat een charme. 

Een dag later neemt mijn gids me mee naar Varsenare. Daar is het wandelpad doorheen Domein Beisbroek met z'n sterrenwacht, het aanpalend domein Tudor en daarnaast het Chartreuzinnenbos onze volgende bestemming. Twee van de drie kastelen gezien: Beisbroek en Tudor (Tillegem lieten we  nu maar links liggen vanwege te ver). Toch waren het de heideschapen die mij meest wisten te boeien en dus een foto verdienen in deze bijdrage. Zij zorgen voor de begrazing van de stukjes heide in dit groengebied van de stad Brugge.  

Finaal moesten we nog eens terug naar het strand. Na Bredene was nu De Haan aan de beurt. Tijdens de kastelenwandeling zagen we meerdere wegwijzers met "Zeeweg". Zou dat kunnen? Eergisteren was ze er nog. Het zal toch niet zijn zeker? Wij snel de auto in om de zee te zoeken, met de achterliggende hoop op nog eens een straffe zonsondergang. Van allebei een beetje: wel mooi licht maar geen ondergaande "bol". En de zee? Wat doet dat rood kruis daar op het strand? En van de zee is niet echt veel meer te zien. Gezichtsbedrog?

Het maakte niet veel meer uit. Het was een fijne vierdaagse. Met dank aan Sofie & Frederic én aan La Pola, mon guide. Neen, niet Nathalie: dat is die van Gilbert. In 2021 komen we zeker terug in het Patchworkatelier. Dat staat vast, we vinden wel een of meerdere geschikte momenten. 

En dan wordt het de hoogste tijd voor de FOTO TOP12.  De veertiende keer al. Nu die van 2020. Het voorbereidende werk was gedaan voor we naar Houtave trokken, dus deze foto's komen er niet meer in. Net als vorig jaar ga ik voor het bijgeknipt vierkant formaat, wat ruimte laat om een - al dan niet geslaagd - karamellen vers toe te voegen.  Twee bewuste keuzes, zeker nu het om een heel apart jaar gaat. Het volgende zal anders zijn, beloofd. Het foto-overzicht en hopelijk ook het jaar. 

636. LXX

HEEL GROOT NIEUWS. La Pola werd zondag zeventig jaar. Hiep Hiep Hiep Hoera!! Hoe doe je zoiets? Zomaar ineens? Neen, in 25.568 keer. Telkens een klein stapje. Een voor een, en met veel geduld: iedere avond je bed in en hopen dat je de volgende ochtend al dan niet gezond weer wakker wordt. Zo is het haar gelukt en zette zij ons voor een voldongen feit: "tram 7" werd gevorderd en wij hebben haar geholpen bij het opstappen. Daar zaten al heel wat bekenden op! Die haar met open armen hebben ontvangen. Die "ouwe mensen" toch. Daar is "den deze" nog lang niet aan toe: werd afgelopen zomer "68 + 1". Remember? 

Aan het vieren van de verjaardag zelf ging heel wat planning vooraf. Velen van u hebben hun steentje bijgedragen. Nogmaals dank voor de berichten, foto's en herinneringen in de meest diverse formaten, waarmee uw en haar dienaar dan aan de slag kon om het veelbesproken Attentie-boek vorm te geven. Het is gelukt en dag na dag blijkt nog steeds hoe goed het schot de roos getroffen heeft. 1000 maal dank aan allen die hun inspiratie de vrije loop hebben gelaten. Het leverde tranen van vreugde, emotie en verdriet op bij de feesteling. Daarnaast gun ik u met trots en nauwelijks verholen fierheid middels bijgaande collage een zicht op onze huidige leefomgeving. Tijdens de voorbije KROMVEN-escapade sloegen de drie "Mondtjes" de handen in elkaar en kwamen samen verrrassingsgewijs het ouderlijk huis versieren. Bij terugkeer stonden wij paf en was de eerste emotionele verwondering een feit. Daar deden het eerder vernoemde Attentie-boek en het "family-lifetime-verzamel-fotoalbum" van de kids nog twee reuzescheppen bovenop. En wat dan te zeggen van het privé voordeur-concertje door Jonas van Esch, voor de gelegenheid achteraan op het terras. "Lang zal ze leven", "De lichtjes van de Schelde", "Tulpen uit Amsterdam" maar ook "Words" van de BeeGees. Speciaal voor de superfan van de broertjes Gibb. Ook dat laatste met accordeon-begeleiding, moet zowat een unicum zijn in de muziekgeschiedenis. En dan de pakjes en verrassingen, samen in Corona-proof setting voor een select gezinsgezelschap. En bloemen, bloemen, tot en met een bijna-nachtelijhke levering door post.nl  Al deze kleine en grote dingen samen kunnen de vergelijking doorstaan met een gigantisch feest. Wat zij uiteraard nog tegoed heeft. De versiering blijft nog "even" hangen. Hier wordt zelfs gesuggereerd om de brug te maken naar de viering van een volgende zeventigjarige in dit huis. Euhh?!! Dan zullen ze een andere code moeten verzinnen om email- en finder-mappen op de Mac te camoufleren. 

De galanterie van de oude Romeinen, om 70 weer te geven als "50+10+10" is dan weer mooi meegenomen. Balsem op de wonde, pleister op het oude houten been? Nog straffer dan het Franse "soixante-dix" dat op zich al een eufemistische vorm van het ongenuanceerde "zeventig-siebzig-seventy" is. Leve La Pola!! Lang leve de Romeinen!! Vivat LXX !!!

635. Waarom ook niet

DE VERLENGDE HERFSTVAKANTIE is bijna achter de rug. Was het gevolg van een hertekende Corona-strategie in Belgenland. Federaal beslist, maar de bevoegdheid voor onderwijs ligt bij de regio's. En hopla, die kans kon ene Ben W. niet aan zich voorbij laten gaan. Snel nog eens in de picture: in een hinkstapsprong op en over 11 november en dan maar meteen twee weken herfstvakantie afkondigen. Misschien geen slecht idee, als tijdens dat extra verlof de algemene regels ook 'algemeen' gerespecteerd en nageleefd worden. En ondertussen hopen dat we stand houden. Wegens op rust gesteld zijn Pola & Polo niet meer gebonden aan verlof of werkperiodes. Maar wel door Corona geknecht en gegijzeld, net als ieder ander op deze planeet. We proberen er een acceptabele mouw aan te passen en niet in een impasse te verzeilen. Ook niet te vér meer zeilen. Laatste vliegreis en bijhorende uitstap dateert van januari dit jaar: Tenerife. Zalig. Daarna werden alle buitenlandse plannen gecanceld, uitgesteld, voorlopig "on hold" geplaatst. Maar niet bij de pakken gaan neerzitten, de mouwen opgestroopt en kijken wat er wel haalbaar en toegelaten is. Korte logementen in eigen land. September: paar nachten in de Kolonie van Merksplas. Zeer geslaagd. Oktober: midweek in Houtave. Patchworkatelier.be. Zalig! Besprekingen dienaangaande zijn op deze 564ev. terug te vinden in vroegere bijdragen. November dan: een natuurhuisje in Balen. Back to basic. Oeps... er loopt iets fout, even balen in Balen. Snel gereageerd en de dag nadien zitten we al op Kromven in Merksplas. Deze laatste verdient vandaag een meer dan gunstig rapport. En een woordje uitleg. Een schitterende locatie. Helemaal niet 'basic', met een behoorlijk luxueus verblijf zelfs, maar  tevens een geheel dat een ongelofelijke rust uitstraalt. Absolute aanrader!  Met een vis- en zwemvijver in de wijdse tuin. Voor ons wat fris op dit moment van het jaar, maar Sylvia (!!) zou er wel een plons in wagen vermoed ik. Met een mistige eerste ochtend was dit al direct hét Zen-moment van de vierdaagse. In de nabije omgeving heel knappe bos- en open natuurwandelingen. Om maar één trofee te tonen: een grofplaatrussula - linksonder in de collage. Verder een militair restant, niet echt verdoken in het herfstlover. Gaf een heel apart 11 november aspect aan onze passage hier. We trokken ook naar de beide Baarle's: Nassau en Hertog, op de fiets dan. En daags nadien een rondje Ravels met een prachtig fietspad langs het Kanaal Dessel-Schoten. Waarom nog naar Finland om de 'Ruska' te gaan ontdekken? Kan op het juiste moment ook in eigen land. Niet te vergeten dat de uitbaters, Patricia en Herman, voor een perfecte ontvangst en opmerkelijk onzichtbare maar wel aanwezige begeleiding zorgen. Rust, comfort, spontane hulpvaardigheid, het lijkt hier allemaal zo normaal.  Als we vertrekken nog een laatste blik over de schouder, het Kempens hoen houdt de wacht. We komen hier zeker terug. Eén midweek per maand. Waarom ook niet!

P.S.  'December' is al geboekt. Morgen allicht werk maken van 2021: januari - februari - ...

628. MegaMix Overload

HET IS WEER gebeurd, weer of geen weer. Noch de eerste, noch de tweede Corona-golf hebben er iets aan kunnen doen. Enige vertraging is er in de uitvoering geslopen, dat wel. Maar ook niet meer dan dat. Net als andere jaren heb ik de "bladjeshaag" rondom mijn grondgebied eigenhandig gekortwiekt. In schijfjes en werkmomenten die bepaald worden door de beschikbaarheid aan groencontainers van het moment. Ook nu mag het resultaat gezien worden en op basis daarvan durf ik mij alvast opnieuw engageren voor een volgende jaargang. Komt dat zien, komt dat zien: ook op zijn zeventigste zal heer Polo de haag nog scheren. Geen hoge toppen meer, dat is verleden tijd. Maar de ligusterhaag, dat moet nog kunnen. In al mijn enthousiasme ging ik bij tussenpozen over tot het verwijderen van breedbladig onkruid dat mijn aandacht trok. Ik ging er fors tegenaan en stak stevig in het wortelwerk teneinde de vermaledijde heel grondig te verwijderen. Dat leverde nog extra werk op. Tijdens het weekend bleek de robotmaaier -"onze Manolo"-problemen te ondervinden om zijn job te doen. Uit het laadstation rijden lukte nog, maar dan knipperde het licht: "Geen lussignaal". Dan scheelt er iets met de begrenzingsdraad, slecht contact of een breuk. Dus gaat een mens op zoek... en vindt na enige tijd geduldig "boordgras liften" twee losse eindjes onder het maaiveld. Kunnen niet meer bij elkaar. Geen kwestie van té diep water, wel van keurig-afgestoken-met-de-plantenschop. Extra werk. Eens de plek des onheils gevonden is het moeilijkste achter de rug. Heb gelukkig nog enkele gel-connectors/kabelverbinders liggen. Niks makkelijker dan dat, fluitje van een cent. Onze Manolo rijdt opnieuw, en wij content.  

Maar er is meer. Heb gebruik gemaakt van de hoopvolle heropstart van het cultuurgebeuren. Covid-19 speelt artiesten, theatermakers, zangers, muzikanten en hun organisaties serieus parten. Inrichters en zaaluitbaters hebben ook een donker halfjaar achter de rug, en het is nog niet gedaan. Toch is er ondertussen licht, en waar kan ik dat beter vinden dan bij Raf & Mich. Kommil Foo hebben een goede formule gevonden: twee ingekorte optredens per avond. Publiek maakt er dankbaar gebruik van. OOGST leent zich daar perfect toe: een selectie uit de selectie van hun dertig jaar podiumkunsten. Deze keer nog eens in CC Schoten. Corona-proof, 2 stoelen tussen de bubbels, met Tinne en Peter. Genieten. Meer van dat binnenkort in CC MxM met Grof Geschud. LIJMEN is hun afstudeervoorstelling. Heb mooie ervaring met Fien Leysen wat dat betreft. Benieuwd wat het deze keer wordt.

"Wat is er van de sport?" Was Jan Wauters nu maar hier geweest. Die zou van deze alinea een meesterstukje hebben gemaakt. Niet dus. Gewone Polo-prietpraat dan maar. Het hoofdstuk "sport" heeft lang op apegapen gelegen. Veel afgelastingen en/of opschortingen van wedstrijden tot heelder competities aan toe. En dan is daar plots de ommekeer. Een inhaalbeweging waar ik vragen bij heb. Met of zonder of voor een beperkt publiek. In zalen en stadions kan een quotum gehandhaafd worden, maar daarom nog niet het gedrag van de harde supporterskernen. Bij wielerwedstrijden en grote Ronde's is publiek beperken of verbieden langsheen het parcours niet mogelijk. Maskerplicht, maar duidelijk waarneembaar op de live-beelden niet 100% nageleefd. Over beelden gesproken? Een overload aan sportuitzendingen, live-verslag van alles wat nu dag na dag wordt verreden in binnen- en buitenland. Een Tour met een onwaarschijnlijke ontknoping. Een WK waar Roglic niet bereid bleek tot een wederdienst aan Wout Van Aert, en wat was het -ik ben de draad even kwijt- een té gekke eindsprint in L-B-L met crazy Alaphilippe in een beschamende hoofdrol. Beetje hyper hier, een kwak daar en dan hoogmoedig maar te snel de armen spreiden en denken dat de buit binnen is. Neen, dan toch die Roglic. Er wordt wat afgekoerst deze herfst. En voetbal blijft voetbal: werd voorheen al teveel uitgezonden, dus dat valt nu minder op. Er wordt trouwens nog meer over de transfers geleuterd. Het lijkt elke dag meer op de berichtgeving eertijds van de marktprijzen van het varkensvlees en daarna de waterstanden. De tennistornooien volgen mekaar ook op in sneltreinvaart. We zitten nu in een herfstig Roland Garros. Op de duur lijkt het allemaal zo erg op elkaar. Tot... ik vandaag meer dan 5 uur lang voor tv bleef hangen. Diego Schwartzman vs Dominic Thiem. Nummer 14 tegen nummer 3 op de ATP-lijst. Fantastische match. Geen seconde verveeld. Namiddag en vooravond zijn voorbijgevlogen. Topsport op het scherp van de snee, tussen twee tennisbuddies die er een keiharde wedstrijd van maakten. Merci Diego, merci Dominic. Heb weer eens echt genoten van een portie kijksport. Was lang geleden.

En dan pakjesdag. Het leek vandaag of Sinterklaas twee maanden vroeger kwam dan aangekondigd. Ook een gevolg van de Corona-crisis? Maakt niet uit. Het begon met een medewerker van bpost die mijn NONA bestelling bezorgde. Verder zat er ook een bel-eend in de brievenbus. Dat wordt fun met Kiki op de fiets. Een GLS-bezorger bracht op dat moment twee nieuwe partytenten en postnl leverde iets later een serie gel-connectoren. Voorzien op een volgende kabelbreuk. En geloof het of niet, maar morgen komt ook dpd nog langs. Pakjestijd... voor een "megamix overload"!

623. Een "Goede Week"

HET LEEK EROP dat mijn "Semana Santa" dit jaar in september zou vallen. Allemaal goeie dingen op een rij. Terug de fiets op en bij regelmaat een rondje pedalerend genieten van de nazomer. Ondertussen loopt ook het buikspierprogramma lekker vlot. Niks forceren, lesje geleerd bij het planken, geen overmoed. Rekening houden met eigen tekorten en gebreken. En dus heel stapsgewijs opbouwen. 10 - 12 - 14 - 16, enzovoort en zo verder. Van één tot meerdere reeksen per dag. Zorgen dat het ouwe lijf in goeie staat blijft. Het mag een streven zijn om nog enige tijd actief aanwezig te blijven in uw midden. Er is wat dat betreft goed nieuws: uit gepland bloedonderzoek bleek dat m'n PSA-waarde 'spectaculair' gedaald is - van 9.2 in februari naar 0.08 nu. Kankersporen zo goed als verdwenen, geen garantie naar de toekomst maar wel een schitterend resultaat voor de combi "bestraling-hormoontherapie". Pollen kussen, vingers kruisen. Pluim voor en dank aan de behandelende arts. Ook de rest van de bloedwaarden zijn in orde. Tijd om 's avonds een online college te volgen van Rutger Bregman, De meeste mensen deugen. Letterlijk en figuurlijk dan. Ben ik er één van? In sneltreinvaart doorheen zijn boek, goed dat ik het al gelezen had. Misschien een en ander maar eens heropvissen. Maar eerst wandelen op de Kalmthoutse heide, verjaardag van nonkel Guy. Happy 55!! Een familiedag met broers en zus en 's avonds ten huize Polo een AFS-presentatie van kleindochter Joke. Haar verblijf in de Dominicaanse Republiek van naaldje tot draadje. Wat een belevenis. En de week zit er nog niet op: er volgt nog een cardio check-up. Fietsproef picobello, andere resultaten meer dan ok. Goedgekeurd voor de dienst. We zijn niet te stoppen. Inpakken, fietsen op het rek, rijden maar. Merksplas is de bestemming: Kolonie 7 revisited. Fijne fietstochten, lekker eten, vriendelijke mensen, stemmige belevenissen. Heel bijzonder: nog eens naar de begraafplaats van de landlopers tussen de lange rechte dreven van het Kolonie-domein. Op een bank, voor de witte kruisen, het eerste hoofdstukje van de Landlopersblues herlezen. Luidop, misschien horen ze het wel? Een week om in te kaderen. Het zijn maar flarden en korte anekdotes, de details zitten in m'n hoofd. Zelfs de valse noot op het einde kan het goede week-gevoel niet teniet doen. Tijdens de laatste douche laat ik mijn zeep vallen, foute draai bij het oprapen. Rug geblokkeerd. Al twee dagen tanden knarsen. Versleten werk. Pijn. Komt wel goed. Opletten bij de buikspieroefeningen dan maar. 

594. Corona & Co

EEN MAAND QUARANTAINE. Dat hebben we nu achter de kiezen. En het einde is nog niet in zicht. Als we niet allemaal ons best doen nog lang niet zelfs. Met de komst van het mooie weer dook de zelfdiscipline bij een aantal vrijbuiters naar een bedroevend laag niveau. Gevolg van nogal wat frustraties en ambetantigheid bij het 'moeten' opvolgen van de Corona-spelregels. Vooral met het afstand houden en het feestjes-embargo hebben sommigen het lastig. De regel is echter dat als we ons niet aan de maatregelen houden die simpelweg verlengd, zoniet verstrengd zullen worden en wij, punt één: nog veel langer in ons kot moeten blijven. Oproep dus om er samen met mekaar écht onze 'onwelriekende' best voor te doen. Dan mogen we misschien hopen dat een tweede maand mag volstaan. Courage!!

Over die eerste maand valt gelukkig ook nog ander nieuws te melden. Zij het dat alles dezer dagen in min of meerdere mate Corona-gerelateerd zal zijn. Dat onze hometrainer het begeven heeft was een gevolg van overbelasting. Materiaal moeheid. Niet de sporter, maar het apparaat heeft het loodje gelegd. Letterlijk dan: een van de mankementen was een gebarsten kogellager met tikkende bolletjes op de vloer en een afgebroken trapper als gevolg. In frennen vaneen. Naast een dagelijkse wandeling trapten hier twee sportieve senioren ook nog eens zeven keer per week een uurtje anti-Covid19 'indoor' bij mekaar. Alles voor de fysieke paraatheid. En dat was na jarenlang nuttig edoch matig gebruik ineens teveel van het goede. Onze stationaire kamerfiets begaf het vijf minuten voor ik de laatste van ontelbaar vele sessies kon afronden. Na dertien jaar trouwe dienst is zijn pijp uit. Tijd voor een nieuw model.

En toen was daar Het Leugenpaleis. De Cas, Matthyssens en Eugène Flagey zijn even terug op onze radio.  Niet te geloven, dames en heren, gewoonweg hilarisch en magistraal: de Itegemse Cronakroniek. In losse flodders terug te vinden op het web. Geen spinnenweb, dames en heren. Maar hier en hier en daar. Gewoon klikken en altijd prijs. Soms een beetje zoeken, maar dik de moeite waard. Live te beluisteren in de Nieuwe Feiten tussen 12.00 en 13.00 op radio1. Alleen op dinsdag en vrijdag. Een beetje zaligheid in voze tijden. Blijf gezond, houd afstand, was uw handen. Zorg goed voor mekaar en voor uzelve.

593. Waarde-loos-bon

IETS VAN WAARDE is nooit weg. Gaan we in deze traagzame dagen/weken die ons "dankzij" het Corona-virus geboden worden weer beseffen dat "tijd" van goudwaarde is? Niet de tijd die we moe(s)ten besparen door zo efficiënt mogelijk te handelen. Niet de tijd die we niet mogen verliezen door de dingen één voor één te doen. Niet de tijd die we sparen door te multitasken. Het toverwoord van vóór Covid-19. Toen was tijd de norm waarbinnen je in zo weinig mogelijk eenheden zoveel mogelijk al dan niet zinvolle taken diende te verrichten. En dan liefst nog tegelijk. Tijd stond voor druk. En nooit genoeg. Nu hebben wij -de thuisblijvers- plots alle tijd. Plenty! Voor zorgverleners is dat een heel ander verhaal. De frontsoldaten. Overuren, dubbele shiften, inspringen waar nodig en als het nog kan. Tussendoor uitgeput, gestresst, doodmoe thuis op de zetel. Laat ons, semi-downgelockten in Belgikistan maar niet gaan klagen. En toch zijn de 'muren' druk bezet. Teveel dit, te weinig dat, te lang hier en niet snel genoeg daar. We mogen niet zus en we moeten teveel zo. Kan wel begrijpen dat het voor de verplicht thuiswerkenden met kleine kinderen geen sinecure is om de dagplanning rond te krijgen. En zij die kunnen/mogen/moeten/blijven werken in dienstverlening/transport/vervoer zitten ook niet in de meest comfortabele situatie. Veel respect voor al die mensen die -in de meest brede zin van het woord- hun tijd besteden aan ons welbevinden. Merci. Bedankt. Maar de hamsteraars en zij die het nog steeds niet willen snappen dat 'anderhalve meter' gelijk aan 150 centimeter is, een absoluut minimum dat moet gerespecteerd worden. Physical distancing. Die wil ik niet horen. We gaan allicht moeten beseffen dat dit voor iedereen een ommekeer zal betekenen. Hopen maar dat we dat ook nog zullen weten als deze crisis achter de rug is. Dat 'iedereen' wil bijdragen om ook van het post-Covid-19-tijdperk het beste te maken. De wereld zal blijven bestaan, net zoals voorheen. Die bol gaat nu niet meteen stoppen met rondjes draaien. Wij mensen moeten de mallemolen niet te erg meer aanzwengelen. Gas terugnemen. Content met minder. Anders gaan leven. Het loont de moeite om er de column van Guillaume Van der Stighelen nog eens op na te lezen. Tijd genoeg nu. Geen excuus: de blauwe Guillaume aanklikken, en lezen. Mooi toch? Nagel op de kop. Op z'n Grungblavers: "der boenk oep!"

Had mij voorgenomen om, net als vele anderen, niet meer te reageren op de politieke spelletjes die hier te lande furore blijven maken. Laat me voor alle duidelijkheid stellen dat ik absoluut niet jaloers ben op wie nationale of regionale beslissingen moet nemen. En ze dan nog laten handhaven ook. Zeker niet nu we door een quasi-onwezenlijke periode moeten. Maar dit gezegd zijnde, Corona of niet, de verkozenen des volks maken er af en toe toch een zoo(i)tje van. Nogmaals: het is inderdaad niet eenvoudig tot onmogelijk om voor iedereen goed te doen, maar als ik De 'overijverige' Mier bezig zie en hoor, dan rijzen mij de stoppelharen ten berge. Hoe verzint ze het? Waar haalt ze het toch vandaan? Eigen geflipt voorstellingsvermogen of een surrealistische ingeving van een dwalende inspirator? Tegoed-bonnen voor tweede verblijvers. In de rand van de ware Corona-problematiek is dit echt wel dé uitschuiver van de afgelopen week. Het zal heel wat bochtenwerk vereisen om die gaffel alsnog recht te zetten. Doe mij dan maar een waarde-loos-bon. 

589. Angst vs Spijt

DE ENE MENS is de andere niet. Dat zien we maar al te duidelijk in deze tijden van Corona. Hu Lang duurt dit nu al? En nog zijn er die meer tijd nodig hebben. Tijd om te beseffen wat er gaande is. De een al meer/langer dan de andere. Sommige willen het gewoon niet zien en kunnen of willen niet aanvaarden dat er ons nu iets overkomt wat sterker is dan onze eigen wil. We zijn gaan leven in een waan dat we zelf alles onder controle zouden hebben. Altijd en overal. En als dat al niet was, dan konden we het met een druk op de knop - een scroll over een scherm - een hyperlink in een appje wel voor mekaar krijgen. Binnen de kortste keren. Alles was maakbaar en perfect te regelen. En nu blijkt dat niet waar te zijn. Een minuscuul virus heeft de hele wereld in de ban, en lacherig wegwuiven gaat niet lukken. Wat ik nu van me afschrijf moet verluchting brengen in het dagelijks leven binnen mijn vier muren. We zitten in lockdown. Menigeen, ook in de mediawereld, blijft nog doordrammen over de juiste terminologie. Het zou maar een light versie zijn, een soft-lockdown. Maakt niet uit, doe wat er gezegd is en laat ons niet nog eens beginnen argumenteren. Daar zijn we toch zo goed in: "Ja, maar..." Neen, niet doen. Luister, kijk en lees. Er verschijnt, naast een berg bullshit en pulp, genoeg goede raad en neerslag van wijze overpeinzingen op onze schermen. Daardoor kunnen we nu gelukkig contact houden. Die vermaledijde smartphones, tablets, laptops en computers. Voor een keer speelt het geen rol of Apple er al dan niet iets mee te maken heeft. Ze zorgen er allemaal voor dat we niet alleen zitten. Het afkicken van die hele handel is nu niet aan de orde, dat komt later wel. Meneer Tim schrijft een open brief aan zijn leerlingen. Veel beter dan ik het ooit zou kunnen bedenken. Dus klik op "blauw" en lees wat hij te vertellen heeft. En ook Wim Derave  waarschuwt en attendeert in niet mis te verstane bewoordingen voor oud en jong. In die volgorde ja, en dat was goed bekeken. Ook aanklikken, en lezen. Tot het einde toe, we hebben nu al de tijd. Merci professor Wim, merci meneer Tim, merci iedereen die het mij voorgekauwd heeft. Er zijn sterke argumenten nodig om mensen te doen inzien dat het nu wél nodig is en dat we de maatregelen aanvaarden, respecteren en de regels toepassen. Binnen de lijntjes kleuren graag.

Om de hele boel leefbaar te houden kom ik dezer dagen regelmatig bij de muziek terecht. Muziek om mezelf een boost te geven en er dan weer even tegen te kunnen. Dynamisch, opwekkend en motiverend. Waiting on a sunny day met The Boss. Op een zonnige dinsdagmiddag mezelf uitleven met wat danspasjes op de terrastafel. Te gek. La Pola filmde en deelde in WhatsApp. Er mag gelachen worden, ja. Tijdens het lezen en schrijven gaat de voorkeur naar een of andere non-stop classic playlist. Ter bezinning en ontspanning. No stress, just Zen. En in een poging om te vatten waar het nú eigenlijk om draait. Om de angst niet weg te relativeren, want een beetje bang zijn mag. Af en toe, daar is niks mis mee.  Dan vind ik Angst is maar voor even, spijt is voor altijd van Kommil Foo heel toepasselijk.  Ook omdat we niet echt weten wat er komen gaat.  Het helpt misschien om te beseffen dat als we de discipline niet hebben om nu in de rij te lopen, we daar later spijt van (zouden) kunnen krijgen. Hopelijk niet, maar toch niet te arrogant worden denk ik dan. Merci Mich, merci Raf. Wie wil horen waar zij deze mosterd haalden: Daniël Lohues Angst is mar veur eben, spiet is veur altied. Ook eens proberen? Aanklikken. Stuk voor stuk aanraders. 

En verder alleen nog dit: blijf gezond, zorg goed voor elkaar, zorg voor uzelf. 

588. Andere wereld

NU BLIJKT DAT het uitstapje naar 't Peerdsbos voorlopig ons laatste sociaal wapenfeit wordt. En dat voor een hele periode. Net als zovelen hebben we hier de evolutie van de Corona-crisis trachten te volgen. Info-programma's kwamen eerst aan bod. Binnenkort is er tijd genoeg om films te bekijken of series te binchen. Denk ik... neen, hoop ik dan maar. Enkele weken geleden zorgde de Chinese ver-van-mijn-bed corona-historie nog voor de nodige scepsis. Het zou allemaal zo'n vaart wel niet lopen. Waar maken ze zich toch druk om? Vandaag zitten we er midden in. Europa, het centrum van het mondiale covid-19 gebeuren. Natuurlijk kijkt niet iedereen op dezelfde manier naar wat ons nu overkomt. En da's niet abnormaal zeker? Een deel vindt de hele zaak nog altijd zwaar overroepen(??!) Anderen vinden beslissingen te laat genomen. Moeilijk in te schatten hé? Nog meer hebben bedenkingen bij de getroffen maatregelen: te soft volgens de ene, buiten proportie volgens de andere. Feit blijft (voor mij dan toch) dat we met een uitzonderlijke wereldwijde situatie te maken hebben. Ik ben dan in de ogen van sommige misschien "nen broekschijter" geworden, voor mezelf en "de mijnen" heb ik de afweging gemaakt en gekozen om mij te schikken naar de realiteit van de dag en de richtlijnen op te volgen. Geen stoerdoenerij van mijn kant. Ook geen paniek, wel beredeneerd afwegen. Geen kop in het zand: ben 65-plus, hartpatiënt onder medicatie en post-prostatair ben ik ondertussen aan de hormoontherapie toe en staat mij normaal gesproken vanaf volgende week weer een korte reeks bestralingen te wachten. Zit dus gebeiteld in de groep met verhoogd risico op mogelijks zwaardere gevolgen bij infectie door het Corona-beestje.

Dit alles onder voorbehoud en dus in de optativus genoteerd. Laat bij het lezen en het tot u nemen van deze overweging toch maar de potentialis-schakering primeren boven het wenselijkheidsaspect. "Dit zou zo maar eens kunnen gebeuren..." Met deze zit ik even op een ander spoor wat mogelijks voor enige opluchting kan zorgen in deze niet zo vrolijke tijden. De Geniale Taal door Andrea Marcolongo. Met dit niet zo voor de hand liggend boek heb ik recentelijk mijn laatste leesstrijd gestreden. Geschenk van "onze Gietes" met nieuwjaar. Hij trof uiteraard raak: Latijn-Grieks op 't College. Voor heer Polo de jaren '60 van de vorige eeuw: in tempore non suspecto. Moest af en toe heel diep gaan, ver in het geheugen tasten, en dan kwam er af en toe toch iets aan de oppervlakte. En van 't een kwam het ander en begon het zelfs boeiend te worden. Ook dit mag dan niet voor iedereen even leutig of ontspannend zijn, mij heeft het deugd gedaan. Goed om op geconcentreerde wijze de zinnen te verzetten. Merci Guillaume !!

Ondertussen leek het wel dat we daags na de persconferentie van  de nationale veiligheidsraad in een andere wereld waren beland. Regels gelden voorlopig tot en met 3 april. Afgelastingen van evenementen allerhande. Geen weekend Mons voor "ons", en ook een gepland huiskamerconcert alhier wordt uitgesteld. Sluiting van de scholen. Winkels en horeca gaan dicht. Niet iedereen kan dat blijkbaar accepteren, en dus worden er bij aanvang alvast wat kantjes afgelopen. Lockdown parties, maar ook hamsteren tegen de sterren op. Moeilijke situaties, maar we gaan het ermee moeten doen. Dat lukt zeker als we willen beseffen wat er eigenlijk aan de hand is. En zoniet dat we dan toch maar voor een keer willen aannemen wat de experten erover te vertellen hebben. Of zoals ik ergens las: "Laat ons nu zorgzaam zijn. Eventjes niet de slimmerik uithangen. Richtlijnen volgen zonder mopperen. Afstand houden met een glimlach. Hygiëne au sérieux nemen. Enkele plannen uitstellen zonder zeuren. De solidariteit zal ons goed doen. #coronavirus" Laat dan die andere tijden maar komen, en die andere wereld: die kunnen we dan ook wel aan. 

586. Toegemeten Tijd

MULTIMEDIALE AANDACHT WERKT. Gelukkig ook wel eens op het juiste moment en in de goede richting. Belangstelling, attentie, en medeleven. Op televisie, op de radio en in de geschreven pers zette men Dirk Van Duppen, dokter bij Geneeskunde voor het Volk, in de schijnwerpers. Het komt dan wel in een meer dan geladen context: dokter Van Duppen kreeg eind vorige zomer de diagnose van terminale pancreaskanker. Keihard. Toch wilde hij nog één keer getuigen en dus schreef hij zijn afscheidswerk. Hij liet zijn levensverhaal optekenen en leverde een aangrijpende getuigenis. Zo verliep de tijd die me toegemeten was. Een titel die linkt naar een even schitterende als uitgebreide recensie. Maar hier wil heer Polo de laatste tijd vooral beknopt en bondig verslag doen, en dus plukte ik uit de commentaren op de achterkant enkele losse quotes: "Lees hoe een mens zo gewoon bijzonder kan zijn. Lees het, en je ontdekt een mooie mens, samen met het recept voor een goed leven. Dirk Van Duppen is een icoon, een scherp denker, een sociale strijder. Je begint het boek en je stopt niet. Passagier op de trein door de tijd van dokter Dirk. Dat is zo ontroerend mooi  en je wil dat het niet stopt." (De Wachter-Verhaeghe-Bregman-Mertens)
Net als zoveel anderen heb ik dit boek in één forse ruk uitgelezen. Het grijpt je bij de strot, drukt je met de neus op niet zo frisse feiten, gaat soms stormachtig te keer. Soms straffer dan die vorige Zomervacht, want geen plaats voor fictie. Maar naar het einde toe zo diep beschouwend dat ook mijn wereld aan het kantelen ging. Van een erfenis gesproken: Dirk Van Duppen laat een magistraal getuigenis achter, een die niet mag ontbreken in je boekenkast. Een naslagwerk om met het boek in de hand bij regelmaat in de spiegel te blikken en je eigen leven af te wegen. Ik leende het bij "ons Bie", waarvoor dank, en ga het morgen voor mezelf kopen. Die spiegel, weet u. Nu nog één keer, en met luide stem: een boek dat je moet lezen, gelezen hebben en opnieuw moet lezen.