635. Waarom ook niet

DE VERLENGDE HERFSTVAKANTIE is bijna achter de rug. Was het gevolg van een hertekende Corona-strategie in Belgenland. Federaal beslist, maar de bevoegdheid voor onderwijs ligt bij de regio's. En hopla, die kans kon ene Ben W. niet aan zich voorbij laten gaan. Snel nog eens in de picture: in een hinkstapsprong op en over 11 november en dan maar meteen twee weken herfstvakantie afkondigen. Misschien geen slecht idee, als tijdens dat extra verlof de algemene regels ook 'algemeen' gerespecteerd en nageleefd worden. En ondertussen hopen dat we stand houden. Wegens op rust gesteld zijn Pola & Polo niet meer gebonden aan verlof of werkperiodes. Maar wel door Corona geknecht en gegijzeld, net als ieder ander op deze planeet. We proberen er een acceptabele mouw aan te passen en niet in een impasse te verzeilen. Ook niet te vér meer zeilen. Laatste vliegreis en bijhorende uitstap dateert van januari dit jaar: Tenerife. Zalig. Daarna werden alle buitenlandse plannen gecanceld, uitgesteld, voorlopig "on hold" geplaatst. Maar niet bij de pakken gaan neerzitten, de mouwen opgestroopt en kijken wat er wel haalbaar en toegelaten is. Korte logementen in eigen land. September: paar nachten in de Kolonie van Merksplas. Zeer geslaagd. Oktober: midweek in Houtave. Patchworkatelier.be. Zalig! Besprekingen dienaangaande zijn op deze 564ev. terug te vinden in vroegere bijdragen. November dan: een natuurhuisje in Balen. Back to basic. Oeps... er loopt iets fout, even balen in Balen. Snel gereageerd en de dag nadien zitten we al op Kromven in Merksplas. Deze laatste verdient vandaag een meer dan gunstig rapport. En een woordje uitleg. Een schitterende locatie. Helemaal niet 'basic', met een behoorlijk luxueus verblijf zelfs, maar  tevens een geheel dat een ongelofelijke rust uitstraalt. Absolute aanrader!  Met een vis- en zwemvijver in de wijdse tuin. Voor ons wat fris op dit moment van het jaar, maar Sylvia (!!) zou er wel een plons in wagen vermoed ik. Met een mistige eerste ochtend was dit al direct hét Zen-moment van de vierdaagse. In de nabije omgeving heel knappe bos- en open natuurwandelingen. Om maar één trofee te tonen: een grofplaatrussula - linksonder in de collage. Verder een militair restant, niet echt verdoken in het herfstlover. Gaf een heel apart 11 november aspect aan onze passage hier. We trokken ook naar de beide Baarle's: Nassau en Hertog, op de fiets dan. En daags nadien een rondje Ravels met een prachtig fietspad langs het Kanaal Dessel-Schoten. Waarom nog naar Finland om de 'Ruska' te gaan ontdekken? Kan op het juiste moment ook in eigen land. Niet te vergeten dat de uitbaters, Patricia en Herman, voor een perfecte ontvangst en opmerkelijk onzichtbare maar wel aanwezige begeleiding zorgen. Rust, comfort, spontane hulpvaardigheid, het lijkt hier allemaal zo normaal.  Als we vertrekken nog een laatste blik over de schouder, het Kempens hoen houdt de wacht. We komen hier zeker terug. Eén midweek per maand. Waarom ook niet!

P.S.  'December' is al geboekt. Morgen allicht werk maken van 2021: januari - februari - ...

615. In dubio

ZAL IK ZUS of zal ik zo?  Zal ik nu of misschien toch maar straks? Zou ik wel of zou ik gewoon helemaal niet? Mijn twijfels voor ik aan de blog van de week wil beginnen. Klein triviaal probleem. De omstandigheden leiden tot onzekerheid. Ook het weer kwakkelt tussen hoog en laag drukgebied.

Maar ik ben niet alleen. Er bestaat twijfel alom. De corona-crisis weet u wel. Beleidsmensen en gezondheidsexperten raken het weer niet eens. Overleg brengt discussies mee en mondt tegenwoordig steevast uit in een rondje zwarte pieten. Schuld en boete. Nu in deze niet aan de orde, besef en gezond verstand daarentegen. En dan plots toch een vervroegde nationale veiligheidsraad. Het moest wel, rug tegen de muur. De creativiteit waarmee een deel van onze medeburgers omsprong met de eerder versoepelde maatregelen. Het eist z'n tol en we zullen het geweten hebben. Corona steekt ten tweede male haar kop op. Unstoppable deze keer? 

We gaan er iets aan doen. Beslissingen nemen. Ook hier een kwestie van voortschrijdend inzicht? Eindelijk? Toch weer een of enkele etmalen te laat. Onze bureaucratie zorgt ervoor dat het kleine vieze beestje elke keer opnieuw een dag of meer voorsprong krijgt. Waarom niet kort op de bal zoals het zou moeten? Als ik de uitspraak van Koen Geens nog eens beluister snap ik het helemaal: "De politiek is relatief snel geweest." Een giller van formaat. Met die mindset lukt het natuurlijk nooit. Zichzelf goedpraten, als het kan wat in de schijnwerpers paraderen en dat dan liefst in gezelschap van een reeks zelfgeschoten kemels. Als na de vergadering de "excellenties" voor de microfoon meer uitleg mogen geven over de getroffen maatregelen is alle klaarheid zoek. 

Over de "nieuwe" bubbel dus. Vijf, ja vijf onder je eigen dak. Niet iedereen leeft met vijf onder een dak, maar goed. Vijf. En dan uitbreiden met vijf vaste klanten. Vier weken lang dezelfde. Dus met tien. Ja, en bovenop je bubbel van vijf mag je met tien losse contacten verder. Als je wil gaan eten, met collega's. Ja, en dat is dan met vijftien. Of toch niet? Maar hier moet je weer hygienische regels respecteren. Met tien extra, en dat kunnen steeds anderen zijn? Ja, die wel maar de vaste niet. Jambon, De Block, Geens... ze trappen er toch maar in, iedere keer weer. Hebben die mensen mediatraining gehad? Jazeker, die worden geleerd om oeverloos te oreren zonder een zinnige uitleg te formuleren. Met hun ingestudeerd rond de pot draaien missen zij telkens de bal en is er van scoren al helemaal geen sprake. Klare taal is hun vreemd, zij raken steevast de trappers kwijt. Dan toch een gebrek aan dossierkennis? Geen uitleg of verduidelijking. Zij geven "duiding" en dat staat voor "geen antwoord".  Een spoedoverleg, een persconferentie, een dag om de hele boel in besluiten vast te leggen, ondertussen tijd om nog een reeks botsende verklaringen af te leggen. Ze slagen er telkens weer in om ons in totale verwarring achter te laten. Daarover bestaat dan weer géén twijfel. Nu maar hopen dat er na een nachtje slapen (?) duidelijkheid komt en héél de bevolking zich daarachter wil scharen. In woord en daad. 

612. Wat we denken

BEETJE BIJ BEETJE komt de zomer er opnieuw door. Het doet deugd en da's voor sommigen moeilijk onder controle te houden. De remmen worden gelost. Blijkbaar kan het voor diezelfde sommigen niet snel genoeg gaan. De "ruimtes" worden weer ingenomen: winkelstraten en -centra, parken en pleinen met of zonder terrassen, restaurants en cafés. Op sommige momenten en meerdere plaatsen druk-druk-druk. Mensen lijken het steeds moeilijker te hebben om de regels te respecteren, laat staan toe te passen. Zo mocht een dansfeest ingericht worden maar liep uit de hand. Den Tourist opende in de AB, blijkbaar zonder problemen en met correct gedrag van het publiek.  En dus geen headline in de nieuwsgaring. Het gaat nog steeds om onze strijd tegen dat klein geniepig coronabeestje. Het is nog niet gedaan, maar die stelling krijgen de virologen steeds moeilijker verkocht. Politiek denkt weg van onpopulaire maatregelen en wil liever versoepelen. De kiezer dient gepaaid. De communicatie blijft 'ne moeilijke'. Wat en hoe, welke cijfers en wanneer, van wie en voor wie? De 'wellicht-en' en 'waarschijnlijk-en' zijn niet uit de lucht. Wetenschap blijft zoeken en aftasten, voortschrijdend inzicht kan steeds moeilijker op begrip en de nodige tijd rekenen. 't Gaat over wat we denken, wat we weten en wat we denken te weten. Zoeken naar oplossingen, speculaties, statistieken, krommingen, curves. Afvlakken, dalen en standhouden. Blijkt nu moeilijker dan ooit. Wie vertrouwt wie nog? Wat gebeurt er in Antwerpen? Denken we misschien da't "kleir" is? OeKanDaNa. AléGast. DoeDisKalm. 

En ondertussen, geloof het of niet, zijn er ineens een paar die een regering willen vormen. Federaal dan nog. En nu komt het pas: het zijn de "drie koningen" die dat gaan regelen. Wie vindt zoiets uit? Welke hippe columnist dacht hiermee te scoren? Was misschien al lachend bedoeld, maar 't werd overgenomen en nu zitten we ermee. Die gasten zijn dat van zichzelf gaan geloven. Zie ze paraderen door de Wetstraat. Een lachertje, toch? Inderdaad: een Lachaertje! 

Gelukkig zijn er ook boeken die mijn pad kruisen. Het knisperend 'Beginboekje' van mijn jongste kleindochter. Een kind kan er niet vroeg genoeg mee starten. En dan doet 'den bompa' graag mee. Maar ook het corona-essay van Paolo Giordano - In Tijden van Besmetting. Met beide benen op de grond een verslag vanuit het door corona geteisterd Italië. 27 korte hoofdstukjes, flarden, over alle mogelijke facetten van deze besmetting. Ben er door gevlogen. En herlees nu elke dag een of meerdere stukjes. Het had misschien meer kunnen zijn, maar op deze manier is het een zeer toegankelijk essay geworden waar een mens iets aan heeft. Licht verteerbaar en hoopgevende aanrader. En omdat ik wat achtersta met klassiekers deze keer James M.Cain - The Postman Always Rings Twice. Maar dan in het nederlands en Colibri-formaat, te weten 10 x 15 cm. Kende de titel, maar verder niks. Ver weg ging een lichtje branden als ik hoorde dat het meerdere keren verfilmd is. Jack Nicholson, yes. Heb nu ook, buiten het boek om, de spreekwoordelijke betekenis van deze titel geleerd: 'Aan het lot valt niet te ontkomen." Waarvan acte. En bovendien iets om over na te denken. 

597. Exit-cijfers?

ZES WEKEN LOCKDOWN. Dat stond er vrijdag op de teller. Onze politici meenden dat het nu wel lang genoeg geduurd had. Zij forceerden een doorbraak, zetten de experten met de rug tegen de muur en gingen de een al meer holder dan de ander bolder voor hun moment suprème: een 'overhaaste' aankondiging van de exit procedure. Een persconferentie. Live on tv. Met powerpoint presentatie. Dat zorgde voor vertraging, niet het overleg en het uiteindelijke resultaat daarvan. De powerpoint, die moest grondig zijn en degelijk afgewerkt. Dat kreeg de journalist ter plaatse te horen, en daarom gingen de zenders over op improvisatie modus.   Pancartes met "Even Geduld" uit de jaren stillekes en bijhorende muziekband, ik snakte ernaar.  Niet dus, blijven schakelen. Tot de leiders van land, regio's en/of gemeenschappen  - we weten allemaal dat het er teveel zijn, zijzelf ook, dat het onwerkzaam is, zij willen het niet geweten hebben, want byebye mijn 'postje' dan - tot zij dus met de mededeling kwamen. Heb wederom de zaal verlaten wegens opkomende ergernis. Kan het al weken niet meer opbrengen. Het onvermogen van zij die het momenteel (zouden) mogen/moeten (komen) uitleggen kent geen vergelijk. Nooit vertoonde kolder.  Kon door de gelijknamige Brigade opgevoerd zijn. Niet door politiekers waarvan verwacht wordt dat ze een meer dan ernstige crisis gaan managen. Ik miste zowaar Michel 'Papa' Daerden zaliger. Hij zou perfect in dit plaatje gepast hebben. Waarmee ik meteen wil stellen dat wat mij betreft over deze komedie alles gezegd is.

Tijd dus om even terug te blikken op wat ik laatst te lezen had. Mijn tweede van Johan Op de Beeck. Na Waterloo, nu Het Complot van Laken. Stroeve start. Overdaad aan details die er niet altijd toe doen. Mélange van feiten en fictie, vooral aangepaste feiten. Grotendeels gekend verhaal, maar toch boeiend en naar het einde toe steeds relevanter. Ondanks de geforceerde schrijfstijl. Geef mij maar Robert Harris. Meest frappante onthulling lees ik in de "Toelichting", helemaal achteraan in het boek: dat het hoofdpersonage na al zijn geheime opdrachten en zijn naoorlogse rol in de Staatsveiligheid... niet voorkomt op de payroll van de oorlogspensioenen. Kafkaiaanse reden: "Hij heeft er niet om gevraagd." België vroeger en nu?

En dan zijn hier de 'cijfers' die mijn leven nu beheersen. Niet die van de virologen tijdens de dagelijkse Corona update. Ziekenhuis opnames, overlijdens, geregistreerde besmettingen en na enig aarzelen ook het aantal genezen patiënten die het hospitaal hebben verlaten. Belangrijk en noodzakelijk voor de evaluatie én evolutie van de epidemie alhier, pandemie overall. Maar ik hoef dat niet elke dag meer te horen. Van mij wordt alleen verwacht dat ik mij ver van anderen buiten mijn kot houd, mijn handen was, mijn tanden... en U zeg tegen de situatie. Nu toch een mondkapje ga dragen. Mijn cijfers komen uit het gezondheidsappje in mijn broekzak. Wandelen en fietsen met de iPhone op zak. En die telt, rekent fietstrappen mee als stappen, want is een gewone basisversie, maar geeft wel een beeld van mijn activiteiten. Ochtendwandeling, soms eentje extra met la Pola, fietstocht(je). Daar gaat het om op mijn teller. Gisteren 10.889, meer dan mijn gemiddelde van de vorige week. Dat was 10.007, maar wel met een zotte piekdag van 17.665. Gemiddelde van de maand april: 8.656, bijna het dubbele van maart. Toen telde het fietsen minder mee, want reed ik nog deels op de hometrainer. En finaal doe ik voor 2020 al veel beter dan 2019 mij bracht: 6.789 tegenover slechts 2.345 . Maar toen was er ook nog geen sprake van Corona en telde dit alles nog niet zo mee. Wacht tot ik ooit de cijfers van 2021 bekendmaak. Hopelijk zijn dat dan de exit-cijfers.

593. Waarde-loos-bon

IETS VAN WAARDE is nooit weg. Gaan we in deze traagzame dagen/weken die ons "dankzij" het Corona-virus geboden worden weer beseffen dat "tijd" van goudwaarde is? Niet de tijd die we moe(s)ten besparen door zo efficiënt mogelijk te handelen. Niet de tijd die we niet mogen verliezen door de dingen één voor één te doen. Niet de tijd die we sparen door te multitasken. Het toverwoord van vóór Covid-19. Toen was tijd de norm waarbinnen je in zo weinig mogelijk eenheden zoveel mogelijk al dan niet zinvolle taken diende te verrichten. En dan liefst nog tegelijk. Tijd stond voor druk. En nooit genoeg. Nu hebben wij -de thuisblijvers- plots alle tijd. Plenty! Voor zorgverleners is dat een heel ander verhaal. De frontsoldaten. Overuren, dubbele shiften, inspringen waar nodig en als het nog kan. Tussendoor uitgeput, gestresst, doodmoe thuis op de zetel. Laat ons, semi-downgelockten in Belgikistan maar niet gaan klagen. En toch zijn de 'muren' druk bezet. Teveel dit, te weinig dat, te lang hier en niet snel genoeg daar. We mogen niet zus en we moeten teveel zo. Kan wel begrijpen dat het voor de verplicht thuiswerkenden met kleine kinderen geen sinecure is om de dagplanning rond te krijgen. En zij die kunnen/mogen/moeten/blijven werken in dienstverlening/transport/vervoer zitten ook niet in de meest comfortabele situatie. Veel respect voor al die mensen die -in de meest brede zin van het woord- hun tijd besteden aan ons welbevinden. Merci. Bedankt. Maar de hamsteraars en zij die het nog steeds niet willen snappen dat 'anderhalve meter' gelijk aan 150 centimeter is, een absoluut minimum dat moet gerespecteerd worden. Physical distancing. Die wil ik niet horen. We gaan allicht moeten beseffen dat dit voor iedereen een ommekeer zal betekenen. Hopen maar dat we dat ook nog zullen weten als deze crisis achter de rug is. Dat 'iedereen' wil bijdragen om ook van het post-Covid-19-tijdperk het beste te maken. De wereld zal blijven bestaan, net zoals voorheen. Die bol gaat nu niet meteen stoppen met rondjes draaien. Wij mensen moeten de mallemolen niet te erg meer aanzwengelen. Gas terugnemen. Content met minder. Anders gaan leven. Het loont de moeite om er de column van Guillaume Van der Stighelen nog eens op na te lezen. Tijd genoeg nu. Geen excuus: de blauwe Guillaume aanklikken, en lezen. Mooi toch? Nagel op de kop. Op z'n Grungblavers: "der boenk oep!"

Had mij voorgenomen om, net als vele anderen, niet meer te reageren op de politieke spelletjes die hier te lande furore blijven maken. Laat me voor alle duidelijkheid stellen dat ik absoluut niet jaloers ben op wie nationale of regionale beslissingen moet nemen. En ze dan nog laten handhaven ook. Zeker niet nu we door een quasi-onwezenlijke periode moeten. Maar dit gezegd zijnde, Corona of niet, de verkozenen des volks maken er af en toe toch een zoo(i)tje van. Nogmaals: het is inderdaad niet eenvoudig tot onmogelijk om voor iedereen goed te doen, maar als ik De 'overijverige' Mier bezig zie en hoor, dan rijzen mij de stoppelharen ten berge. Hoe verzint ze het? Waar haalt ze het toch vandaan? Eigen geflipt voorstellingsvermogen of een surrealistische ingeving van een dwalende inspirator? Tegoed-bonnen voor tweede verblijvers. In de rand van de ware Corona-problematiek is dit echt wel dé uitschuiver van de afgelopen week. Het zal heel wat bochtenwerk vereisen om die gaffel alsnog recht te zetten. Doe mij dan maar een waarde-loos-bon. 

566. Planepoolen

VOOR DE VERANDERING moeten we het niet meer doen. Die toverspreuk werkt niet langer. Gewoon een andere woordcombinatie dan maar? Dat moet Vlaams minister van klimaat Zuhal Demir gedacht hebben. En plots ging ze niet vliegen naar de klimaattop in Madrid, maar planepoolen. Met zoveel mogelijk tegelijk in een vliegtuig. Mooi zo, maar is dat niet wat vliegtuigmaatschappijen en touroperators al decennialang met toeristen en andere reizigers doen. Minder beenruimte, smallere zitjes, meer stoelen en dus ook meer volk in de grote stalen vogels die ons naar de andere kant van de wereld moeten brengen. Maar dan nu Madrid, da's toch niet die andere kant. Google Maps even consulteren: Hoboken - Madrid, 1600 kilometer. Goed 15 uur met de auto. Nu er nog geen 100 km-limiet is op de Brusselse ring moet dat lukken. Een tussenstop ergens halverwege, overnachten tussen Poitiers en Bordeaux. Als het toch om nieuwe woorden gaat en naar analogie met slow coocking: slow travelling. Had ze op haar gemakske kunnen doen. Haar medewerkers hier moesten toch de resterende berekeningen nog uitvoeren. Om tot een sluitend "plan" te komen was dubbel-checken allicht ook aangeraden. Dat kon zelfs ruimte scheppen om te liften met een of meerdere transporteurs naar het zuiden. Het ware mooi geweest, en avontuurlijk. Maar ook onnozel. Voor de "verandering" dan toch gewoon als vroeger met het vliegtuig. Maar ho, niet gewoon vliegen hé: wel planepoolen!!  Waarom dan geen tickets gekocht bij een bende mensensmokkelaars op een nieuw traject naar de zon? Heel het cabinet en bijkomende rekenwonders kunnen met gemak in één container. En die mannen nemen het niet zo nauw met de rij- en rusttijden. Als het dan toch vooruit moet gaan. Maar neen, planepoolen. Het woord van 2019? Op de valreep.