639. "0.03"

WEER EEN COLIBRI ter hand genomen. Zo'n klein vuistdik boekje uit de gelijknamige reeks. Eerder las ik al Tender Bar en Suite Française in "klein formaat". Nu was het de beurt aan de  Driestuiversroman van Bertolt Brecht.     

Een satirische roman moest ik mijzelf regelmatig voorhouden. Want het liep ook deze keer niet vanzelf. Lezen gaat me blijkbaar iets minder goed af na 8 maanden Corona. Steek het daar maar op, Polo. 't Is allemaal de schuld van dat vies beestje. Toch moet ik het bij mezelf zoeken en de iets minder voor de hand liggende keuzes die ik de laatste maanden op leesvlak maak. Niet wenen, niet klagen: lezen.

"Een soldaat met de naam George Fewkoombey werd in de Boerenoorlog in zijn been geraakt, zodat het in een ziekenhuis in Kaapstad geamputeerd moest worden..."

558 'kleine' pagina's verder sluit het hele verhaal met: "Een paar dagen later werd soldaat Fewkoombey gearresteerd. Hij kreeg een proces, tot zijn stomme verbazing, voor moord op Mary Swayer. Hij werd ter dood veroordeeld en opgehangen." En dat is het dan. Heb er heel veel moeite mee gehad. Dikwijls getwijfeld, toch karakter getoond. Echt doorgebeten bij momenten. En de laatste 20 bladzijden maakten voorwaar dat het allemaal toch nog de moeite waard is geweest. Moeilijk om rationeel te verklaren, maar zo is het mij vergaan. Of ik het boek nu ook een aanrader wil noemen blijft een open vraag. Voor wie er graag een koffie bij wil, daar kan voor gezorgd worden. Een fris groen blaadje kan ook: kersvers zelfgekweekte pannenkoekplantjes, brengers van geluk en vriendschap. De gustibus et coloribus non disputandum est. 

EERSTE WEEK DECEMBER, de dagen worden altijd maar korter. Da's vaste prik natuurlijk: tijd van het jaar. De donkere dagen eisen hun rechten op en dus komen er kerstverlichtingen tevoorschijn. Nu nog meer dan andere jaren, want een van de manieren om de verdrongen gezelligheid wat aan te zwengelen. Met de verse aankopen erbij heb ik ruim anderhalve hectometer ledverlichting op en om het huis gedrapeerd. Het mag wat "shinen" dit jaar. Indoor gaan we eerst nog wat moeten afkicken van de 70-decoraties en garnering, daarna vliegen we er ook binnenshuis in. Wat ook jaarlijks aan bod komt, sinds 2007 al, zijn de selecties en voorbereidingen van de FOTO TOP 12. Goede gewoonte, traditie die ik graag in ere wil houden en dus mag het wat moeite kosten. En het zal u niet verwonderen: 2020 levert een heel aparte selectie op. Dagelijks te ontdekken op deze blog, vanaf 20 december, aan de vooravond van de astronomische winter. Ondertussen werk ik mij ook doorheen enkele adventskransen. Lang geleden was hun bestaan mij wel bekend, maar hun aanwezigheid in de pre-kersttijd is mij al vele jaren ontgaan. Hier zijn enkele van mijn actuele favorieten: een matcha-thee collectie van 24 - eentje voor iedere dag tot aan kerstmis. En De Kleine Komedie - Amsterdam heeft 24 doosjes met verrassingsacts op haar website gezet. Niet allemaal even top, maar de suggesties die tijdens het YouTube-kijken van de dagelijkse bijdrage in de rechterkolom verschijnen leveren vaak mooie ontdekkingen op. Al was het maar de bijna onuitputtelijke reeks van Herman Finkers 'items'. Een van Polo's 'all time favourites' en dus een warme aanrader. Ze staan daar zomaar voor het aanklikken, in die rechter kolom. Het Liers Cultuurcentrum doet het veel bescheidener met een korte reeks van 8, om de drie dagen geeft dat ook een spreiding van 24. Onder het motto "Een lichtje voor Jou" brengen zij kwalitatief hoogstaande podiumkunst. In één van de 'doosjes' zit Voice-Senior Swa VdB, onze maat, en die willen we voor geen geld missen. Kijken dus!

DAN NU "0.03" uit de aanhef. Een mooie afsluiter, goed nieuws voor het laatst bewaard. 2020 krijgt een mooi einde voor Polo: bij de driemaandelijkse PSA-controle vorige week bleek dat díe na de fenomenale 0.08 van september ll. nog een ietsie pietsie meer gezakt was: 0.03, meteen een voorlopig(?) persoonlijk record sedert de ingreep in 2008. Zou het nu echt de goeie kant uitgaan? Zelden zo blij geweest bij een telefoontje met de huisarts. 0.03...

633. Grof Geschud

HIER MOET IK het nog even over hebben. Bijna twee weken geleden, nog net voor de nieuwe sluiting van de cultuurhuizen. In "CC MxM", oftewel Cultuurcentrum Merksem, stond Grof Geschud op de affiche. Mij tot dan toe totaal onbekend, maar als Raf "KF" Walschaerts een tip geeft dan volg ik die graag. Dus zaten we samen maar wel apart met andere liefhebbers, gebubbeld volgens voorinschrijving, en op ruim 3 stoelen afstand van elkaar. Minder dan de halve zaalcapaciteit. Bekijk het positief: een heel comfortabele situatie. Myrthe en Lander hadden er toneelmatig ook weinig last van. Wat een topduo, en nog zo jong. Ze brengen hun afstudeerproject: Lijmen. Brokken maken, moeten loslaten, niet kunnen vasthouden, stukken lijmen. Wanneer is twee een paar? Wat doet "1+1" met een mens? Het heeft ons een zeer aangename avond opgeleverd. Een heel sterke voorstelling, waarmee ik makkelijk nog een paar keer zoet ga zijn. Zeker als het Corona-hek nog lang op de culturele dam blijft staan zal ik later mijn geheugen moeten opfrissen. Tot dan, Myrthe en Lander. En merci, Raf!

Verder heb ik, na eerdere fragmentarische herlees-momenten,  een tweede volledige lezing van Paolo Giordano's "In tijden van besmetting" achter de rug. Het helpt wel: de verschillende invalshoeken, de kijk op crisis, de wetenschap, de cijfers, de psyche van de mens, opnieuw en opnieuw en opnieuw lezen. Stilstaan bij ons alledaags gedrag. En de gevolgen ervan. Tijd zat nu. De mondiale samenleving wordt flink door elkaar geschud. Grof, zeg maar.

In de US of A heeft er een het grof geschut uitgehaald. Het zijn vier gekke jaren geweest, maar nu maakt hij het nog erger. De grote leider van het vrije westen gedraagt zich als een tiran. Maar ook als een kind dat zijn zin niet krijgt. En als een gepatenteerde leugenaar die alles verdraait om er voordeel uit te halen. Gevaarlijke kerel. De Nero van het Witte Huis. Hij gaat verliezen en jut z'n achterban op tot verzet en weerwraak. Gaat hij het Amerikaanse Rome in brand laten steken? Het wordt bang afwachten.

628. MegaMix Overload

HET IS WEER gebeurd, weer of geen weer. Noch de eerste, noch de tweede Corona-golf hebben er iets aan kunnen doen. Enige vertraging is er in de uitvoering geslopen, dat wel. Maar ook niet meer dan dat. Net als andere jaren heb ik de "bladjeshaag" rondom mijn grondgebied eigenhandig gekortwiekt. In schijfjes en werkmomenten die bepaald worden door de beschikbaarheid aan groencontainers van het moment. Ook nu mag het resultaat gezien worden en op basis daarvan durf ik mij alvast opnieuw engageren voor een volgende jaargang. Komt dat zien, komt dat zien: ook op zijn zeventigste zal heer Polo de haag nog scheren. Geen hoge toppen meer, dat is verleden tijd. Maar de ligusterhaag, dat moet nog kunnen. In al mijn enthousiasme ging ik bij tussenpozen over tot het verwijderen van breedbladig onkruid dat mijn aandacht trok. Ik ging er fors tegenaan en stak stevig in het wortelwerk teneinde de vermaledijde heel grondig te verwijderen. Dat leverde nog extra werk op. Tijdens het weekend bleek de robotmaaier -"onze Manolo"-problemen te ondervinden om zijn job te doen. Uit het laadstation rijden lukte nog, maar dan knipperde het licht: "Geen lussignaal". Dan scheelt er iets met de begrenzingsdraad, slecht contact of een breuk. Dus gaat een mens op zoek... en vindt na enige tijd geduldig "boordgras liften" twee losse eindjes onder het maaiveld. Kunnen niet meer bij elkaar. Geen kwestie van té diep water, wel van keurig-afgestoken-met-de-plantenschop. Extra werk. Eens de plek des onheils gevonden is het moeilijkste achter de rug. Heb gelukkig nog enkele gel-connectors/kabelverbinders liggen. Niks makkelijker dan dat, fluitje van een cent. Onze Manolo rijdt opnieuw, en wij content.  

Maar er is meer. Heb gebruik gemaakt van de hoopvolle heropstart van het cultuurgebeuren. Covid-19 speelt artiesten, theatermakers, zangers, muzikanten en hun organisaties serieus parten. Inrichters en zaaluitbaters hebben ook een donker halfjaar achter de rug, en het is nog niet gedaan. Toch is er ondertussen licht, en waar kan ik dat beter vinden dan bij Raf & Mich. Kommil Foo hebben een goede formule gevonden: twee ingekorte optredens per avond. Publiek maakt er dankbaar gebruik van. OOGST leent zich daar perfect toe: een selectie uit de selectie van hun dertig jaar podiumkunsten. Deze keer nog eens in CC Schoten. Corona-proof, 2 stoelen tussen de bubbels, met Tinne en Peter. Genieten. Meer van dat binnenkort in CC MxM met Grof Geschud. LIJMEN is hun afstudeervoorstelling. Heb mooie ervaring met Fien Leysen wat dat betreft. Benieuwd wat het deze keer wordt.

"Wat is er van de sport?" Was Jan Wauters nu maar hier geweest. Die zou van deze alinea een meesterstukje hebben gemaakt. Niet dus. Gewone Polo-prietpraat dan maar. Het hoofdstuk "sport" heeft lang op apegapen gelegen. Veel afgelastingen en/of opschortingen van wedstrijden tot heelder competities aan toe. En dan is daar plots de ommekeer. Een inhaalbeweging waar ik vragen bij heb. Met of zonder of voor een beperkt publiek. In zalen en stadions kan een quotum gehandhaafd worden, maar daarom nog niet het gedrag van de harde supporterskernen. Bij wielerwedstrijden en grote Ronde's is publiek beperken of verbieden langsheen het parcours niet mogelijk. Maskerplicht, maar duidelijk waarneembaar op de live-beelden niet 100% nageleefd. Over beelden gesproken? Een overload aan sportuitzendingen, live-verslag van alles wat nu dag na dag wordt verreden in binnen- en buitenland. Een Tour met een onwaarschijnlijke ontknoping. Een WK waar Roglic niet bereid bleek tot een wederdienst aan Wout Van Aert, en wat was het -ik ben de draad even kwijt- een té gekke eindsprint in L-B-L met crazy Alaphilippe in een beschamende hoofdrol. Beetje hyper hier, een kwak daar en dan hoogmoedig maar te snel de armen spreiden en denken dat de buit binnen is. Neen, dan toch die Roglic. Er wordt wat afgekoerst deze herfst. En voetbal blijft voetbal: werd voorheen al teveel uitgezonden, dus dat valt nu minder op. Er wordt trouwens nog meer over de transfers geleuterd. Het lijkt elke dag meer op de berichtgeving eertijds van de marktprijzen van het varkensvlees en daarna de waterstanden. De tennistornooien volgen mekaar ook op in sneltreinvaart. We zitten nu in een herfstig Roland Garros. Op de duur lijkt het allemaal zo erg op elkaar. Tot... ik vandaag meer dan 5 uur lang voor tv bleef hangen. Diego Schwartzman vs Dominic Thiem. Nummer 14 tegen nummer 3 op de ATP-lijst. Fantastische match. Geen seconde verveeld. Namiddag en vooravond zijn voorbijgevlogen. Topsport op het scherp van de snee, tussen twee tennisbuddies die er een keiharde wedstrijd van maakten. Merci Diego, merci Dominic. Heb weer eens echt genoten van een portie kijksport. Was lang geleden.

En dan pakjesdag. Het leek vandaag of Sinterklaas twee maanden vroeger kwam dan aangekondigd. Ook een gevolg van de Corona-crisis? Maakt niet uit. Het begon met een medewerker van bpost die mijn NONA bestelling bezorgde. Verder zat er ook een bel-eend in de brievenbus. Dat wordt fun met Kiki op de fiets. Een GLS-bezorger bracht op dat moment twee nieuwe partytenten en postnl leverde iets later een serie gel-connectoren. Voorzien op een volgende kabelbreuk. En geloof het of niet, maar morgen komt ook dpd nog langs. Pakjestijd... voor een "megamix overload"!

626. Neerlands Nieuwe Hoop

ODETTE WAS HERE. Storm aan de kust, felle windstoten in het binnenland. Een nacht lang bakken hemelwater over ons heen en de temperaturen in vrije val. Tot zover het weerbericht. Gelukkig van hieruit geen schade te melden. Ander opwekkend nieuws bereikte mij uit Amsterdam. Ondanks Corona en een massa andere politieke onvolkomenheden lijkt de toekomst voor de Zeventien Provinciën  toch niet zo somber. Zeker niet zo donker als we onszelf soms trachten wijs te maken. En al helemaal niet als het aan deze twee heren mag liggen. Zoon Bram maakt regelmatig een fietstocht in de buurt van zijn woonplaats. Moest ik bij gelegenheid ook maar eens doen, samen met hem. Zodra het weer en de Corona-maatregelen het opnieuw toelaten. Zeker als ik zijn laatste verslag hoor. Een eind voorbij Muiden ziet hij een man en een vrouw de Dijkweg opsjokken. Hij passeert, kijkt en kijkt opnieuw. Een flits van herkenning en hij denkt: "Verdekke, dat is'em...!!" Hij keert om, rijdt terug, stopt, groet hen en zegt: "Goedenavond, sorry dat ik jullie stoor. Maar ik moet toch even gedag zeggen. Mijn vader zou dat zeer op prijs stellen. U bent toch meneer de Jonge?" "Ja hoor, dat ben ik. Kent u mij?" En dan vertelt de zoon over zijn vader. Dat die zo gek was van twee Hollanders die Hoop brachten in de jaren zeventig. Dat er lp's in huis waren en heelder voorstellingen beluisterd werden. De vader kon er maar niet genoeg van krijgen. En zo ontspint zich een kort maar hartelijk gesprek. Ze nemen afscheid, mevrouw de Jonge maakt nog een foto, mijn zoon rijdt verder doorheen Muiderberg, richting Weesp. Hij denkt terug aan hoe hij aan z'n voornaam is gekomen? Dat was blijkbaar ooit een keuze geweest tussen Bram en Freek. Het werd Bram. Daar had het in hun gesprek (gelukkig?) niet over gegaan. Hoe had hij die voorkeur van zijn ouders aan de heer de Jonge moeten uitleggen. Niet dus, en het blijft een leuk gesprek. Van de Jonge Bram en de Ouwe Freek. Wat denken jullie hiervan? Neerlands Nieuwe Hoop? 

604. "CCC"

NA TIEN WEKEN "in ons kot" vond ik het tijd worden om een balans op te maken. Op cultureel vlak deze keer, want daar staat deze titel voor: Corona-Covid19-Cultuur. Heeft dus niks te maken met wat zich in de jaren '80 hier te lande heeft afgespeeld. Wil het ook graag positief houden, niet gaan oplijsten wat er allemaal geschrapt moest worden in m'n agenda. Het was me wat, maar voor de 'makers' ervan is het dat nog veel meer. Maandenlange speellijsten, al dan niet uitverkochte voorstellingen, goed draaiende tournees en/of nieuwe projecten: alles in één virale veeg van de affiches. Gewoon van tafel, die meteen meer 'rasa' leek dan ooit tevoren. En dat hebben ze in de voordien al zwaar geteisterde cultuurwereld dan toch maar met beide handen aangepakt. 'Tabula rasa' en zoeken naar nieuwe mogelijkheden. Hier volgt een greep uit het aanbod dat mij tot nu toe wist te bereiken én bekoren. Gevarieerde toestroom van initiatieven die de burger moed inpompt. 

Het begon met een nooit eerder vertoonde combinatie (denk ik dan toch?!): Raf, Mich, Koen & Kris die in het kader van de nieuwe Te GeK!?-campagne de Clouseau-hit "Vanbinnen" omtoverden naar een Corona-topper:  We blijven binnen  Knappe ingreep om de lockdown-idee aan de vrouw en de man in de straat te brengen. Het lijkt alleen al heel lang geleden. Of is dat enkel in mijn hoofd. Kommil Foo bracht tussendoor ook een aangepaste versie van "Ruimtevaarder" en Raf kwam nog aan bod als tweede stem in  Kunnik nemi na joen komn van Katrien 'Pigeon' Verfaillie. Inderdaad, de pianiste die bij ons de lente zou ingespeeld hebben. Wat door het gedwongen isolement niet is kunnen gebeuren. We kijken uit naar een mogelijk moment om haar voor een 'veilig' tuinconcertje te strikken. Zodra er een datum is breng ik u op de hoogte. 

Tussendoor kwam ik oud-leerling Jef Van der Poel tegen op Facebook. Na het klassieke "oewist?" - "lang geleden man!!" - "alles goed?" - "hou het gezond, was je handen, poets je tanden" stuurde hij  een link door naar zijn YouTube-kanaal . Dj Jeffius op zijn eigen terras, draait in volle Corona-tijd dat het een lieve lust is. Outdoor Steam 1 & 2 hebben me bij momenten weer op dreef geholpen. Merci Jef, en vooral blijven gaan kerel. 

Die andere Jef, die speelt vier weken op rij telkens maandag- en woensdagavond een liveconcert vanuit zijn studio:  Jef Neve Live.  Je hebt er een ticket voor nodig, dat koop je online en dan kijk en luister je acht keer live en tussendoor zoveel als je wil naar de opnamen in het archief. De twee eerste waren al best te genieten, zelfs met een onverwachte stroompanne die de première inkortte tot een kleine 30 minuten. Ben benieuwd welke verrassingen hij nog in petto heeft voor ons.  

Verder is er ook Het Nieuw Stedelijk dat op donderdagavond een reeks online-optredens geprogrammeerd heeft op hun Facebook Watch-kanaal. Afgelopen week zag ik Inge Paulussen die een monoloog van Fien Leysen speelt.  'Concealer', helemaal Fien om op een geheel eigen manier en totaal onverwacht het Corona gerelateerde naar boven te brengen. Sterk. Genoten. Van tekst, plot en acteerprestatie. Wat brengt de aankomende week bij hen? 

Op regelmatige/wekelijkse basis ontvang ik al een hele lockdown lang e-mail van AMUZ die daarin hun "Concerten aan huis" aankondigen. Via Soundcloud zijn wekelijks veelzijdige concerten te beluisteren. Muziek van alle tijden, stijlen en culturen in het unieke kader van de voormalige Sint-Augustinuskerk. Een pareltje barokke architectuur in hartje Antwerpen. Enig mooi, elke keer weer. 

De Zandman Podcasts van radio 1 blijven ook de moeite. Een reeks van twaalf kortverhalen waarmee zij bij aanvang van de quarantaine-periode hun laatavond publiek wisten te bekoren. Blijven nog steeds te beluisteren, en zijn steengoed. Het mag u dan ook niet verwonderen dat hier een tevreden man zit te tokkelen op het klavier. Met zo'n aanbod aan genietbare 'dingen' hoor je mij absoluut niet klagen. We missen wel een en ander, maar de "CCC" biedt ook een breed alternatief. Of niet soms?

592. Zo kan het ook

DIRK VAN DUPPEN. Die moest vandaag absoluut bovenaan staan. En niet alleen vandaag. Zijn laatste boek(je) houd ik binnen handbereik. Zo verliep de tijd die mij toegemeten was. Zoveel wijze en waardevolle fragmenten. Een naslagwerk bij het overleven en beleven. Keuzes maken, waar kunnen we niet aan voorbij en wat mag dan wél weggerelativeerd worden? Wat een leven, wat een man. Merci, dokter Dirk en rust in vrede. Voor zover dat in deze dagen nog iets te betekenen mag hebben. Een ander prozaïsch niemendalletje zal ook altijd vlakbij en in mijn buurt zijn. Het flinterdunne T#526 - Wie we zijn, van Fien Leysen. De "tekst" van haar tweede theaterproductie. Een hele andere benadering en toch zo gelijkaardig. Op zoek naar het zelfbeeld. Met passages die aan enkele korte zinnetjes genoeg hebben om boekdelen te spreken. "Er zijn geen vogels die het vliegen verleren." Zeker in deze tijden voelt het iedere keer  heel speciaal om er een stukje in te lezen. En te laten bezinken. Merci, Fien! Tussen die twee vorige in ligt een mini-kanjer. Tender Bar in Colibri-versie, van J.R.Moehringer. Deze ben ik met veel 'goesting' aan het herlezen. Een vuist vol topliteratuur. Zit zo in de lijn van de twee vorige. Op zoek naar identiteit en  de zingeving van het leven. Maar dan soms op een totaal onzinnige manier. "Een kroeg is misschien niet de beste plek voor een kind om op te groeien, maar zeker niet de slechtste." Lezen, grasduinen, herlezen. Er zijn erger manieren om een quarantaine door te komen.

583. Wie we zijn

NOOIT TE OUD om te leren. Krijg hier via de reacties op deze blog af en toe ook wetenswaardigheden toegespeeld die me anders nooit zouden bereiken. Mooi meegenomen natuurlijk. In een chat met Rwanda-biker Tom ging het plots over Muphry's Law. Muphry? Murphy bedoelt hij?!! En ik dacht: dat moet zeker een tikfout zijn. Maar daar ging het nu net over, en professor Tom zou er zichzelf toch niet aan laten vangen. Inderdaad, hij legde me fijntjes uit wat er aan de hand was. En dat ik er maar niet te zwaar aan moest tillen. Blij dat ik dit mag vernemen. Wederom iets bijgeleerd. Merci, meester Tom. 

Misschien moeten we dat "foutjes over het hoofd zien" maar deel laten uitmaken van onze identiteit. Hoe we ons opstellen tegenover anderen, hoe we omgaan met onszelf. Zonder melig te worden, maar ook zonder krampachtig vast te houden aan het ideaal van de absolute perfectie. Laat dit nu de geknipte overgang zijn naar het volgende item. Wie we zijn van en door Fien Leysen. Gisteravond troonde La Pola haar Polo nog eens mee naar den Arenberg in 't Stad. In de Kleine Zaal stond Fien ons én nog 90 anderen op te wachten. Vollen bak dus. Net als in haar eerste productie, Wat (niet) weg is, neemt ze ons op sleeptouw doorheen haar gedachten-, woorden- en beeldenwereld. Deze keer vooral op zoek naar wie we zijn, of tenminste welk beeld we daarvan hebben voor onszelf en/of hoe we ons willen presenteren aan de anderen. Ook nu weer spelen videobeelden een grote rol, en daarin de geïnterviewden die vanuit verschillende hoeken kijken naar deze vraag der vragen: Wie ben ik? En omdat het zo persoonlijk en dus nog moeilijker wordt, de verzachtende vorm: Wie zijn we? Sterk van mevrouw Leysen om ons daaromtrent zo in de ban te houden. Zelf ben ik met meer vragen dan antwoorden terug de nacht ingegaan. Weet niet hoe het de rest van het publiek is vergaan, ik heb er alleszins een opener kijk aan overgehouden. Voor de zekerheid het minuscule tekstboekje aangeschaft: TEKST #526. Zoiets helpt het geheugen om theaterherinneringen mee te nemen. Door de jaren heen. Of toch zeker een jaar. Waar liggen die A4'tjes van de eerste voorstelling ook weer? Blijven zoeken, want ook dat was zeer de moeite. Merci, mevrouw Leysen.