635. Waarom ook niet

DE VERLENGDE HERFSTVAKANTIE is bijna achter de rug. Was het gevolg van een hertekende Corona-strategie in Belgenland. Federaal beslist, maar de bevoegdheid voor onderwijs ligt bij de regio's. En hopla, die kans kon ene Ben W. niet aan zich voorbij laten gaan. Snel nog eens in de picture: in een hinkstapsprong op en over 11 november en dan maar meteen twee weken herfstvakantie afkondigen. Misschien geen slecht idee, als tijdens dat extra verlof de algemene regels ook 'algemeen' gerespecteerd en nageleefd worden. En ondertussen hopen dat we stand houden. Wegens op rust gesteld zijn Pola & Polo niet meer gebonden aan verlof of werkperiodes. Maar wel door Corona geknecht en gegijzeld, net als ieder ander op deze planeet. We proberen er een acceptabele mouw aan te passen en niet in een impasse te verzeilen. Ook niet te vér meer zeilen. Laatste vliegreis en bijhorende uitstap dateert van januari dit jaar: Tenerife. Zalig. Daarna werden alle buitenlandse plannen gecanceld, uitgesteld, voorlopig "on hold" geplaatst. Maar niet bij de pakken gaan neerzitten, de mouwen opgestroopt en kijken wat er wel haalbaar en toegelaten is. Korte logementen in eigen land. September: paar nachten in de Kolonie van Merksplas. Zeer geslaagd. Oktober: midweek in Houtave. Patchworkatelier.be. Zalig! Besprekingen dienaangaande zijn op deze 564ev. terug te vinden in vroegere bijdragen. November dan: een natuurhuisje in Balen. Back to basic. Oeps... er loopt iets fout, even balen in Balen. Snel gereageerd en de dag nadien zitten we al op Kromven in Merksplas. Deze laatste verdient vandaag een meer dan gunstig rapport. En een woordje uitleg. Een schitterende locatie. Helemaal niet 'basic', met een behoorlijk luxueus verblijf zelfs, maar  tevens een geheel dat een ongelofelijke rust uitstraalt. Absolute aanrader!  Met een vis- en zwemvijver in de wijdse tuin. Voor ons wat fris op dit moment van het jaar, maar Sylvia (!!) zou er wel een plons in wagen vermoed ik. Met een mistige eerste ochtend was dit al direct hét Zen-moment van de vierdaagse. In de nabije omgeving heel knappe bos- en open natuurwandelingen. Om maar één trofee te tonen: een grofplaatrussula - linksonder in de collage. Verder een militair restant, niet echt verdoken in het herfstlover. Gaf een heel apart 11 november aspect aan onze passage hier. We trokken ook naar de beide Baarle's: Nassau en Hertog, op de fiets dan. En daags nadien een rondje Ravels met een prachtig fietspad langs het Kanaal Dessel-Schoten. Waarom nog naar Finland om de 'Ruska' te gaan ontdekken? Kan op het juiste moment ook in eigen land. Niet te vergeten dat de uitbaters, Patricia en Herman, voor een perfecte ontvangst en opmerkelijk onzichtbare maar wel aanwezige begeleiding zorgen. Rust, comfort, spontane hulpvaardigheid, het lijkt hier allemaal zo normaal.  Als we vertrekken nog een laatste blik over de schouder, het Kempens hoen houdt de wacht. We komen hier zeker terug. Eén midweek per maand. Waarom ook niet!

P.S.  'December' is al geboekt. Morgen allicht werk maken van 2021: januari - februari - ...

634. Q-ZOO One

EEN CREATIEVE DUIZENDPOOT laat zich niet kisten door Corona. Dat mocht al blijken uit wat Jef Neve aan virtuele concerten uit zijn muzikale mouw schudde, uit de avond-aan-avond dubbeloptredens van Kommil Foo, uit de talloze corona-proof verstuurde You Tube-filmpjes van buurman Axl P, uit wat ouwe getrouwe Rob De Nijs in quarantaine-tijden nog wist uit te brengen als afscheidsboek met bijhorende cd. Of was dit laatste omgekeerd? Het zijn maar enkele voorbeelden die me nu te binnen schieten. Want er is veel meer. Laat me hier even het verhaal van Dirk's Q ZOO vertellen. In het kort dan. Op 28 maart 2020, na twee weken lockdown 1.0,  plaatste Dirk Domen zijn eerste diertje op Facebook. "Om de tijd wat in te kleuren post ik vanaf vandaag elke dag een diertje uit Dirk's Quarantaine Zoo." Zijn eerste doel is 24, maar de lockdown loopt uit en het wordt een heel ruime veertigdaagse. Met 49 publicaties om juist te zijn, want zo lang duurt het voor we weer "uit ons kot" mogen. Alle 49 hebben ze - na (m)enig aandringen - een plaats gevonden in een minuscule uitgave. Te koop aangeboden voor het goede Filet Divers-doel. Deze frivole kleinoden zijn hun geld meer dan waard. Ik kan het weten. Mag ik een tip geven: heer Polo kocht er meerdere om uit te delen aan familie en vrienden. Telkens goed voor een tussentijdse glimlach. Bestellen via "Dirk Domen" op Facebook. Zeer warm aanbevolen. Gek idee, maar een mens zou voor minder opnieuw in quarantaine willen gaan. 

633. Grof Geschud

HIER MOET IK het nog even over hebben. Bijna twee weken geleden, nog net voor de nieuwe sluiting van de cultuurhuizen. In "CC MxM", oftewel Cultuurcentrum Merksem, stond Grof Geschud op de affiche. Mij tot dan toe totaal onbekend, maar als Raf "KF" Walschaerts een tip geeft dan volg ik die graag. Dus zaten we samen maar wel apart met andere liefhebbers, gebubbeld volgens voorinschrijving, en op ruim 3 stoelen afstand van elkaar. Minder dan de halve zaalcapaciteit. Bekijk het positief: een heel comfortabele situatie. Myrthe en Lander hadden er toneelmatig ook weinig last van. Wat een topduo, en nog zo jong. Ze brengen hun afstudeerproject: Lijmen. Brokken maken, moeten loslaten, niet kunnen vasthouden, stukken lijmen. Wanneer is twee een paar? Wat doet "1+1" met een mens? Het heeft ons een zeer aangename avond opgeleverd. Een heel sterke voorstelling, waarmee ik makkelijk nog een paar keer zoet ga zijn. Zeker als het Corona-hek nog lang op de culturele dam blijft staan zal ik later mijn geheugen moeten opfrissen. Tot dan, Myrthe en Lander. En merci, Raf!

Verder heb ik, na eerdere fragmentarische herlees-momenten,  een tweede volledige lezing van Paolo Giordano's "In tijden van besmetting" achter de rug. Het helpt wel: de verschillende invalshoeken, de kijk op crisis, de wetenschap, de cijfers, de psyche van de mens, opnieuw en opnieuw en opnieuw lezen. Stilstaan bij ons alledaags gedrag. En de gevolgen ervan. Tijd zat nu. De mondiale samenleving wordt flink door elkaar geschud. Grof, zeg maar.

In de US of A heeft er een het grof geschut uitgehaald. Het zijn vier gekke jaren geweest, maar nu maakt hij het nog erger. De grote leider van het vrije westen gedraagt zich als een tiran. Maar ook als een kind dat zijn zin niet krijgt. En als een gepatenteerde leugenaar die alles verdraait om er voordeel uit te halen. Gevaarlijke kerel. De Nero van het Witte Huis. Hij gaat verliezen en jut z'n achterban op tot verzet en weerwraak. Gaat hij het Amerikaanse Rome in brand laten steken? Het wordt bang afwachten.

632. Herinneringen

EEN NIEUWE LOCKDOWN lijkt op komst. De aangekondigde onvermijdelijkheid? Vroegtijdige versoepelingen in juni om het volk te paaien, het ter wille zijn van zoveel mogelijk partijen om de dreigende verkiezingen in het najaar voor te bereiden en teveel medemensen die al te losjes omgingen met de alsnog geldende maatregelen. Het mens"dom" op z'n best. En dan liggen daar onze gratis treintickets vanwege de NMBS. De Hello Belgium Railpass, 12 ritten, 2 per maand, tot en met maart 2021. Bedoeld om ons op een veilige manier terug uit ons kot te halen. #MoveSafe. We maken gebruik van de stilste uren én mikken op een rustige bestemming. Zien opeenvolgend en los van elkaar 7, neen: 8 mensen, de conducteur incluis. Op een trein met 333 zitplaatsen. Naar Essen, mijn geboortegrond. Allerheiligen te snel af, bezoek aan het kerkhof en een koffie "thuis" met broer en zus. Te voet van het station naar de OLV-kerk van Essen-centrum. De hele Stationsstraat lang wandel ik door mijn jonge jeugdjaren. 50 tot 60 jaar geleden. De rijweg lijkt smaller en korter dan toen. Alles verandert, alles veranderd. Daar zat Joske de schoenmaker. Hier was een juwelierswinkel. Nu kapperszaak, wel de etalageruimte voor uurwerken en juwelen behouden. Daar was een cinémazaal, die voor de katholieken. Ooit de "Tien Geboden" gezien. Het huis van de tandarts die zo goed was in trekken. "Hou jij z'n hoofd goed vast, Pierre. Dan is 't zo gedaan." Het Molenheike, met het ouderlijk huis op nummer 107. Bracht er de grootste tijd van mijn jeugd door. Vloog vandaar ook uit naar het Antwerpse. Nu een crèmerie/eethuis. Meer over 't Molenheike, mijn jeugdbiotoop: kruidenierszaak Verbiest, weg - electro Schrauwen, weg - krantenwinkel Dam, weg - beenhouwer Geers, weg - kapper Van Hooydonck, weg - snoepwinkel Meukens, weg - kruidenier Heymans, weg. De ouderen uit "mijnen tijd" overleden, de opvolgers op pensioen, en daarna...  Alles verandert, alles veranderd. Het Gildenhuis gesloten, Don Bosco - ooit mijn parttime werkplek - grotendeels gesloopt en opgeslorpt door Mariaberg. Meubelhuis De Molenhoek: weg. De muziekwinkel van Eddy Suyckerbuik waar ik m'n eerste 45 toeren singeltje kocht: "Satisfaction - Rolling Stones" - zuur verdiende zakcentjes gingen er meteen aan, volgens mijn vader weggesmeten geld- weg. Na meer dan 50 jaar schiet er bijna niks meer over van de Stationsstraat. Alles verandert, bijna alles veranderd: het Volkshuis,  begrafenissen Hensen, café De Meeuw en Electro Vorsselmans zijn de enige die er na al die jaren nog quasi onveranderd bijstaan. Wel opgefleurd, onderhouden, bijgewerkt... maar niet veranderd. 

We bezoeken het kerkhof. Herinneringen bij het graf van vader, moeder en broer Luc. 1985 - 2010 - 1970... zo lang geleden. Uiteindelijk terug verenigd op deze stille plek. Gedachten, herinneringen en een bloem achtergelaten. 

Het is ook de dag dat elk jaar mijn beste basketbalvriend Jef De Koster weer op de voorgrond komt. Geboortedatum, sterfdatum, herdenkingsdatum: 29 oktober. Terug thuis probeer ik nog eens wijs te raken uit zijn nota's en doe een poging om de hele M72-offence te reconstrueren. Wat een tijd, wat een herinneringen. Het is inderdaad die tijd van het jaar. Allerheiligen - Allerzielen. Ik zie ook de foto op blok van Shanthi, Bram en Niké. Onze kleindochter die maar heel even bij haar mama en papa mocht zijn. Een korte herinnering, maar een die ik niet wil verliezen. Blijven koesteren. Nooit vergeten. Herinneringen. 

631. Uitzweten

GAAT DE WERELD om zeep? De heer Urbanus zong vele jaren geleden al dat het zover was. 46 jaar om precies te zijn, in 1974.  Onze samenleving, en bij uitbreiding die van het gehele noordelijk halfrond, gaat alleszins die richting uit. Er staan ons nog spannende maanden(sic) te wachten. De veelheid aan standpunten en al dan niet te volgen strategieën maken dat voor veel stropers en boswachters de bomen het grote woud aan het oog onttrekken. Wij van onze kant proberen in de mate van het mogelijk' en toelaatbare voor afwisseling in ons gefortuneerd bejaardenleven te zorgen. Bovendien willen we het zo veilig mogelijk houden. Om de zinnen te verzetten en de geest te voeden zijn we de voorbije week naar Houtave getrokken. 411 inwoners, waarvan de overgrote meerderheid verstoppertje speelde. In de overigens 'beschermde' dorpskom meestal geen kat te zien. Of toch: alleen af en toe een kat. Net als bij onze passage in Merksplas-Kolonie een 'ver van de wereld'-locatie. La Pola had met een natuurhuisje aldaar opnieuw een hoofdvogel afgeschoten. Rust, peis en vree. PatchworkAtelier.be beschikt over een logeerplek die schittert door haar eenvoud en ligging. Naaste buren zijn de Wallisser Schwarznase schapen van  de uitbaters. Prachtdieren, brengen de natuur tot in de zitkamer. Vier zalige nachten, en daar tussenin telkens een deugddoend saunaritueel. Het was lang geleden, maar de draad werd direct weer opgepikt. Heerlijk uitzweten. Houtgestookte kachel in een barrelsauna. Overwegen om ook zoiets in onze tuin te (laten) installeren. Wie weet?  We brachten ook een bezoek aan "De Vier Winden", ooit het woonhuis met atelier van Constant Permeke. Momenteel het Permekemuseum met een beperkte selectie uit zijn oeuvre. Ik merk dat dit bezoek zeer inspirerend op mij inwerkt. Mocht ik de schildermicrobe toch goed te pakken krijgen dan denk ik dat na een paar uren tuinhuisatelier zo'n zweetsessie in de barrel geen kwaad kan. Wordt vervolgd.

Tijdens ons verblijf kwam de melding dat West-Vlaanderen op gebied van Corona dieprood ging kleuren. Daar was ter plekke weinig van te merken. Strand en polders waren zo goed als verlaten. Een veilig gevoel alleszins. Ook het telkens aparte treffen met vrienden verliep behoorlijk Corona-proof. Super content om Rita & Roger, Danielle & Luc en Heidi & Erwin eindelijk nog eens te ontmoeten. Samen met de fietstocht, de wandelingen, het onverwachte bijwonen van een lezing door Manu Keirse in de parochiekerk allemaal positieve ervaringen. Geeft een mens weer energie en moed om de rest van dit Covid-19 verhaal uit te zweten. Want dat wordt het vast en zeker in de meest uitgebreide betekenis van het woord: uitzweten.

630. Drie keer op rij

"ZE" STAAN ER toch maar weer.  Op één in de Lage Landenlijst, de jaarlijkse top 100 met de beste Nederlandstalige nummers aller tijden. 2018 - 2019 - 2020. Drie keer "den beker". Of liever: twee bekers en in 2020 een kroon, een Corona/Kroon, de kroon op het werk. Nog steeds met Ruimtevaarder. 'Een piepklein liedje op een klein plaatje' zoals Raf het subtiel verwoordt. Zo klein is het lied ondertussen niet meer. Begint al meer op een monument te lijken. Vaste prik als bis-nummer bij hun optredens. Ze hebben echter pareltjes die het grote publiek nog niet kent. Een Kommil Foo-verslaafde zoals 'heer Polo' daarentegen... Stilte na de storm doet het wel prima bij de verkiezingen, maar ik zit eigenlijk te wachten op Kom hier dat ik u draag. Voor mij tot hiertoe hun absolute topnummer. Nooit op de lijst gestaan? Te lang? Te empatisch? Te...? Het ideale lied om mensen in tijden van besmetting te troosten, te ondersteunen, te dragen en aan te sporen dat ook met en voor elkaar te doen. Dat mis ik vandaag,  mis ik in de rangschikking, mis ik drie keer op rij.

629. Surfers Paradise

DE TWEEDE GOLF is een feit. Covid-19 zorgt voor een Corona 2.0 passage. En zo goed als zeker dat het een "big wave" wordt. 't Allen kant leken volkeren, gemeenschappen en anderszins georganiseerde vertegenwoordigers van het menselijk ras gewoon te wachten. Wachten op de grote golf, zoals de surfers liggend op hun plank. Het geduld raakte op en de drang om weer buiten te komen en 'normaal' te doen leek ontembaar. De eerste lockdown werd wellicht sneller opgeheven dan goed voor ons was. Het virus keek geamuseerd toe, lag ook -maar dan op vinkeslag- en was er als de Corona-kippen bij om met iedere ingevoerde versoepeling een nieuwe slag te slagen. De prioriteiten leken plots elders te liggen. Hier een regeringsvorming die er bij hoogdringendheid moest komen, elders verkiezingscampagnes of andere politiek getinte Spielereien. De wereld ging opnieuw in de gekke mallemolen draaien en leek het virus te vergeten. Het zou allemaal wel weer in orde komen. Van afvlakking was geen sprake meer, daling van het aantal besmettingen zat er nog slechts sporadisch in. Even werd gedacht dat het drama achter de rug was en dat het leven terug zijn gewone gang zou gaan. Dat werd zowaar tot het krampachtige toe geprobeerd. Om het mensdom zijn vrijheid terug te schenken. Wel het heeft ons de vrijheid van de grote golf opgeleverd. De grote uitdaging: wie blijft overeind, wie stuurt zijn plank over de golf en gaat er niet in ten onder. Het wordt heel hard peddelen, en hopen dat we finaal het hoofd opnieuw boven water kunnen steken. Ride on, baby! De ultieme droom in Surfers Paradise.