619. Lucht

DE GROOTSTE HITTE lijkt weer even voorbij. Toch duurt het opnieuw zeven volle dagen voor ik aan schrijven toekom. De drukte van de voorbije week ziet u. De opruim en het inleveren van de oude feesttent. Doe daar bovenop nog een hoeveelheid reguliere rommel. Die mag gelijk mee, want deze mens probeert natuurlijk steeds orde te scheppen in z'n huishouden. Met wat pas- en meetwerk krijg ik alles in de auto. De afspraak klopt, de containers zijn bijna vol, mijn auto leeg. Voor even toch. Korte stop thuis. Opnieuw meten, inschatten, checken op enkele websites, en... gaan die wel in de auto kunnen? Nieuwe planken en latten om de daklijsten van het tuinhuis te vervangen.  Verf om het geheel van een paar verse lagen te voorzien. Hoeveel vierkante meters? Dan heb ik drie bussen nodig. Schuurpapier, handschoenen en nieuwe borstels. Die vegen goed. Geldt dat ook voor het schilderen? We gaan ervoor. Het lukt net. De planken en latten vereisen wel een open zijraam, maar met dit zomerse weer is dat geen probleem. Het worden hectische dagen. Wederom. Samen met La Pola vlieg ik erin. Het werk verdeeld en goed gepland. Zij verft het nieuwe hout terwijl ik de oude daklijsten sloop. Tweede laag, en ik ontvet de wanden van ons tuinpaleis. 10% Ammoniak doet wonderen. Samen plaatsen we de nieuwe daklijsten. Meteen een heel ander zicht. De heleboel opschuren: niet teveel woorden aan verspillen. Bijna loopt onze samenwerking op de klippen. Maar we herpakken ons, en in mekaar gezwind opvolgende en proper getimede aflossingsbeurten ondergaat ons staycation paviljoen een ware revival. Hard gewerkt, resultaat mag gezien worden, wij content. Gelukkig was er tussentijds voldoende ruimte voor wat lucht. Letterlijk en nog veel letterlijker. Voor de derde keer - 2005 en 2006 staan reeds genoteerd achteraan in het boek - lees ik LUCHT van Bart Koubaa. Een losse opmerking van zoon Bram deed het bekende belletje rinkelen Goesting om te herlezen. Hij sprak over Kudo Yamamoto. Die was ik totaal vergeten. Net als veel andere aspecten van het lichtvoetige maar o zo doortastende verhaal. Of schrijf ik toch beter "verhalen"? Poëtische gedachten verpakt in Japanse bloemenpracht. Maar ook in taal die soms tekort schiet, of voor verwarring zorgt. Nagasaki 1945. Tokyo 1964. Liefde en verlies. En finaal de allesomvattende zeventien lettergrepen:

Zag hij een bloesem 

naar zijn tak terugkeren? 

Ach,'t was een vlinder. 

Merci Bart Koubaa voor de lichte luchtigheid van je geschrift. Bedankt Bram voor het vlammetje. Laat dit een aanrader zijn. Ik lees je vast nog een vierde keer. Tot dan, Yamamoto-san. 

618. Verkoeling

HET WAS GEWOON veel te warm om te schrijven de afgelopen week. En toen er verkoeling kwam moest ik van hot naar her hollen. De wind steekt op. Ramen en deuren open om groene ventilatie te vangen. Moet niet naar stand twee of drie switchen, dat doen die koudefronten zelf wel. Paar  windstoten om de boel op gang te trekken. Daarna een vlaag die er een ferme ruk aan geeft. Opnieuw hollen: dakramen aan de windkant sluiten of 'op kip' blokkeren? Dat tweede, dan blijft de verkoeling werken. Terug onderweg naar het gelijkvloers moet ik snel een fototoestel meepikken. Die wolkenberg achteraan blijft maar groeien. Moet ik zeker genoeg pixels aan spenderen. Ondertussen vallen de eerste druppels. Lekker fris. En de wind doet er nog een schepje bovenop. Terug de ronde van het huis. Nu deuren dicht aan de windkant, en snel een beetje als het kan. En ook die dakvensters. Spurtje naar de slaapkamers. Partytent in de tuin gaat het houden, maar niet zonder de nodige deuken en kraken in het buiswerk. Staat al drie maanden op post: laatste diensttermijn. Nog rap een paar lijnen bijspannen. Dat spul wil ik nu niet in de lucht zien gaan. Wind beukt en zwiept het regenwater over de dorstige poldernatuur. Dat houdt zo'n kwartiertje aan. Heb toch die indruk. En dan is het gedaan, zo snel als het gekomen is. Opnieuw de trappen op en de kamers langs om alles open te zetten. Het moet nog steeds vooruit gaan. De tent hangt behoorlijk scheef, einde verhaal. Maar de verkoeling is een feit. Een uur na deze passage lees ik de laatste bladzijden van Jo Claes' Race tegen de klok. Na de Europa's van Geert Mak en de Holocaust-docu van Pieter van Os was ik aan lichtere kost toe. Dan zit je goed bij Claes. 'Leuke' misdaadroman zonder meer. Niet speciaal, klassieke opbouw, redelijk belerend bij momenten, wel spannend. Niet vermoeiend, ondanks het vermoeden dat de titel zou kunnen wekken. Die titel:wel toepasselijk op wat er met zo'n stormmoment van de burger verwacht wordt. Overal op tijd bij zijn om niet verrast te worden. Alles goed verlopen, en bovenop een deugddoende verfrissing. Wat wil een mens nog meer? Maar nu is het tijd voor de opruim. Afspraak boeken - zo gaat dat in Corona-tijden - bij het recyclagepark. En uitkijken naar een nieuwe tuintent. Om het ook in de toekomst koel te houden.

617. Lezen in de schaduw

BEN DAN TOCH niet de enige die schrijfmoeite ondervindt bij dit hoogzomerse weer. Dat lees ik zonet in Het klokje van Thuys en stel vast dat het daar van hetzelfde laken een heel korte broek is. De warmte, weet je wel. Dat "klokje" doet hier sinds enkele corona-maanden bij regelmaat een belletje rinkelen. Prachtig geschreven, dagelijkse kost zonder drukdoenerij. Het kan mij iedere keer weer bekoren, Mieke. Graag blijven schrijven. En dan toch maar een parasol bestellen zeker? Kan nu ook online. Er wordt momenteel net als in jouw laatste bijdrage veelvuldig verwezen naar de zomer van 1976. Toen was ik er ook al bij. En had, de leeftijd indachtig, heel wat minder problemen met subtropische temperaturen in eigen land. Denk zelfs dat we anno '76 nog behoorlijk actief waren met een bende kersverse vrienden in een nieuwe woonwijk. De wijk is nog grotendeels dezelfde, het adres van toen bestaat nog. Veel vrienden zijn vertrokken. Wij wonen nu enkele straten verder, paar jaartjes ouder en iets meer bezadigd. Hoewel sommigen daar allicht anders over denken. 

Corona dus, en de hittegolf. De maatregelen om het ene in te dijken en de aanwijzingen om het andere goed door te komen.  De bubbel van vijf, de avondklok, het aangezichtsmasker. Voor de een al wat makkelijker/moeilijker te verteren dan voor de ander. Bescherming tegen de zon, koele ruimtes opzoeken, voldoende hydrateren, geen zware inspanningen leveren. Deze laatste zouden ons als muziek in de oren kunnen klinken. De combinatie van dit alles zorgt er echter voor dat hier en daar de stoppen doorslaan. Heethoofden hebben sowieso al niet veel extra warmte nodig voor zij vonken geven. Anderen hebben dan weer moeite om de boel de baas te blijven en niet mentaal weg te smelten. Het is niet altijd even makkelijk om onder deze omstandigheden overeind te blijven. 

Ondertussen las ik Liever dier dan mens van Pieter van Os.  Een keiharde documentaire rond het thema van de Holocaust. Was voor mij een stevige aansluiter op Europa I & II. Geert Mak zelf noemt het "een verpletterend boek". De levensloop van de hoofdpersoon:  het getto van Warschau via de donkerste uithoeken van zuidoost Polen, de grensgevallen met Oekraïne. Vluchten, onderduiken, identiteitswissels van Joods tot Pools, over Volksduits naar joods-Pools en weer Joods: alles om te overleven. Bij momenten vond ik het iets té journalistiek ondersteund, het mocht voor mij af en toe wat minder. Maar het deed me wel de warmte vergeten en hielp zeker om onze huidige "omstandigheden" te relativeren. Niet een om voor je plezier te lezen, wel om nooit meer te vergeten. Beklijvend is té zacht uitgedrukt. Nazi-Duitsland, Sovjet-Unie, Polen. Beurtelings en opeenvolgend er overheen. Uitroeiing, transporten, vernietiging, kampen. Afrekening, wraak en opnieuw onderling afrekenen. Antisemitisme, nazisme, communisme, zionisme. Alles passeert de revue. Tot en met "het beloofde land" en de Palestijnen die daar dan weer de dupe van worden. Een boek dat me nog lang gaat bijblijven, doen nadenken over "identiteit" en wat dat voor een mens kan betekenen. Of voor een dier?

616. Troost

VIJFENDERTIG GRADEN CELSIUS. Een top zomerse dag. Ben niet al te kieskeurig in deze tijden, dus pakken wat zich aanbiedt. Midden al de bizarre situaties en discussies over maatregelen en timing  pik ik troost waar het maar kan. Een bezoek aan de pedicure, zalig. Evy W., een topmadam die ik volgaarne met m'n voeten laat spelen. Dit verhaal begon een klein jaar geleden toen onze gezamenlijke vriend Gie H. mij bij haar introduceerde. Nu is het een moment van herinnering aan Gie, slachtoffer van de eerste Corona-golf. Wat hem overkwam bepaalt mede mijn voorzichtig volgzame kijk op het hele Covid 19-verhaal.  Ondertussen voelen mijn onderdanen als nieuw, en loop ik - om het met mijne maat zijn woorden te zeggen - "weer op wolkjes".  In de aanloop naar deze hondshete dag heb ik ook komaf gemaakt met de dubbele van Geert Mak. In Europa I & II, zeer de moeite waard. Heel aangrijpend, historisch met naast de hoofdfiguren ook vaak de verhalen van de kleine man. Kop koffie, bak troost. Passages die mij vol raken,  meermaals als een stomp in de maag. Aan kant leggen, wandelen of fietsen, bekomen. En toch met veel goesting gelezen. De epiloog zit zo vol af- en overwegingen met uitzicht op wat komen kan, met hoopvol realisme.  Die slotbeschouwing ga ik nog meerdere keren moeten herlezen. De natuur heeft ook een handje toegestoken. In de persoon van Sebastiaan, de spin. Was het steeds dezelfde of toch eentje uit de "bubbel"? Onvermoeid blijven weven, het ene web na het andere. En dan geduldig wachten. Ook iets om over na te denken, met of zonder tas koffie. En het blauw van vandaag. Verschillende tinten groen, maar één blauw van het allerblauwste dat er bestaat. De achtergrond van de fotocompilatie, het blauw van Vermeer, le bleu de Yves Klein, de blauwe polderlucht vandaag. Troost zoeken, blijven zoeken en hopelijk vinden? Gevonden. 

615. In dubio

ZAL IK ZUS of zal ik zo?  Zal ik nu of misschien toch maar straks? Zou ik wel of zou ik gewoon helemaal niet? Mijn twijfels voor ik aan de blog van de week wil beginnen. Klein triviaal probleem. De omstandigheden leiden tot onzekerheid. Ook het weer kwakkelt tussen hoog en laag drukgebied.

Maar ik ben niet alleen. Er bestaat twijfel alom. De corona-crisis weet u wel. Beleidsmensen en gezondheidsexperten raken het weer niet eens. Overleg brengt discussies mee en mondt tegenwoordig steevast uit in een rondje zwarte pieten. Schuld en boete. Nu in deze niet aan de orde, besef en gezond verstand daarentegen. En dan plots toch een vervroegde nationale veiligheidsraad. Het moest wel, rug tegen de muur. De creativiteit waarmee een deel van onze medeburgers omsprong met de eerder versoepelde maatregelen. Het eist z'n tol en we zullen het geweten hebben. Corona steekt ten tweede male haar kop op. Unstoppable deze keer? 

We gaan er iets aan doen. Beslissingen nemen. Ook hier een kwestie van voortschrijdend inzicht? Eindelijk? Toch weer een of enkele etmalen te laat. Onze bureaucratie zorgt ervoor dat het kleine vieze beestje elke keer opnieuw een dag of meer voorsprong krijgt. Waarom niet kort op de bal zoals het zou moeten? Als ik de uitspraak van Koen Geens nog eens beluister snap ik het helemaal: "De politiek is relatief snel geweest." Een giller van formaat. Met die mindset lukt het natuurlijk nooit. Zichzelf goedpraten, als het kan wat in de schijnwerpers paraderen en dat dan liefst in gezelschap van een reeks zelfgeschoten kemels. Als na de vergadering de "excellenties" voor de microfoon meer uitleg mogen geven over de getroffen maatregelen is alle klaarheid zoek. 

Over de "nieuwe" bubbel dus. Vijf, ja vijf onder je eigen dak. Niet iedereen leeft met vijf onder een dak, maar goed. Vijf. En dan uitbreiden met vijf vaste klanten. Vier weken lang dezelfde. Dus met tien. Ja, en bovenop je bubbel van vijf mag je met tien losse contacten verder. Als je wil gaan eten, met collega's. Ja, en dat is dan met vijftien. Of toch niet? Maar hier moet je weer hygienische regels respecteren. Met tien extra, en dat kunnen steeds anderen zijn? Ja, die wel maar de vaste niet. Jambon, De Block, Geens... ze trappen er toch maar in, iedere keer weer. Hebben die mensen mediatraining gehad? Jazeker, die worden geleerd om oeverloos te oreren zonder een zinnige uitleg te formuleren. Met hun ingestudeerd rond de pot draaien missen zij telkens de bal en is er van scoren al helemaal geen sprake. Klare taal is hun vreemd, zij raken steevast de trappers kwijt. Dan toch een gebrek aan dossierkennis? Geen uitleg of verduidelijking. Zij geven "duiding" en dat staat voor "geen antwoord".  Een spoedoverleg, een persconferentie, een dag om de hele boel in besluiten vast te leggen, ondertussen tijd om nog een reeks botsende verklaringen af te leggen. Ze slagen er telkens weer in om ons in totale verwarring achter te laten. Daarover bestaat dan weer géén twijfel. Nu maar hopen dat er na een nachtje slapen (?) duidelijkheid komt en héél de bevolking zich daarachter wil scharen. In woord en daad. 

614. Twee aanraders

NEGENENZESTIG JAREN DIENST. Zeer trouwe dienst. Mijn lichamelijke staat van paraatheid heeft er bijna zeven decennia lang 'mede' voor gezorgd dat ik een fijn en spannend leven heb kunnen leiden. Tot mijn genoegdoening (en hopelijk niet al te zeer ten koste van uw gemoedsrust?!). Sinds enige tijd doen zich wat ongemakken voor. Ouderdoms- en andere kwalen, maar die horen erbij. Zand in het raderwerk of de 'kathedraal' die op instorten staat? Toch gaan we vrolijk fluitend verder, niet panikeren, geen man over boord. Voor veel bestaat een pilleke of ander medicijn. Ook toegewijde en zeer vaardige verzorgenden die mij en mijn onvolkomenheden bij regelmaat onder handen nemen. La Pola aan mijn zijde en de kring van klein- en andere kinderen om me heen: beter kan een mens het zich niet wensen. Daar voeg ik af en toe een scheutje zelfvertrouwen, enthousiasme en doorzettingsvermogen van eigen makelij aan toe. Indien mogelijk ook een druppel gezond verstand. Mag ik op u allen rekenen om mij aan dat laatste op tijd en stond te herinneren?   

In deze gekke tijden moet een mens alert blijven. We leken even goed op weg maar de cijfers stijgen  opnieuw. Naast de halsstarrige vasthoudendheid van het virus heeft de mensheid dat natuurlijk ook aan een deel van zichzelf te danken. De versoepelingen in de protocols werden met meer overgave omarmd dan waar de uitvaardiging van de richtlijnen ooit op kon rekenen. We zullen de maatregelen opnieuw veel meer ter harte moeten nemen. #wasjehanden #houdafstand #teruginonskot #zorggoedvoorjezelf #zorgvoorelkaar. Zoniet gaan we terug naar 'af'. Dan dreigt de situatie van 13 maart zich te herhalen. De Corona-bal is er sowieso, maar schiet niet te snel op de werper. Zorg er mee voor dat wij als kegels ver genoeg uit elkaar staan. Een strak en sober maar schitterend cartoon van Yuval Robicheck. Van wie zegt u? Van Y-u-v-a-l  R-o-b-i-c-h-e-c-k !! Kende hem ook niet, had er nog nooit van gehoord. Een illustrator van magazines, boeken, maker van muurschilderingen en veel meer. Vanuit Tel Aviv voorziet hij ons van zeer spitse doordenkers.  Met dank aan vriend Raf W. voor het delen via Facebook. Raf geeft wel eens meer een knappe voorzet. Niet alleen vanop het podium, dat hij nu zo lang moet missen. Het kan ook vanaf een piepklein eilandje ergens in de Egeïsche zee. Merci!

Terug naar de tekening nu, die ondertussen aan betekenis blijft winnen. Zie niet alleen de kegels op een kluitje, maar denk ook aan de bowlingtermen die van toepassing zijn op wat ons Covid-matig overkomt: de eerste golf mag dan al geen 'strike' opgeleverd hebben voor het beestje, de kans op een 'spare' én een 'extra bal' blijft bestaan. "People all over the globe" hoedt u voor deze pandemie. 

Twee aanraders dan maar: #neusmondmaskerop  en  #somerobicheckadaykeepsthedoctoraway.

613. Say no more