zondag 18 oktober 2020

630. Drie keer op rij

"ZE" STAAN ER toch maar weer.  Op één in de Lage Landenlijst, de jaarlijkse top 100 met de beste Nederlandstalige nummers aller tijden. 2018 - 2019 - 2020. Drie keer "den beker". Of liever: twee bekers en in 2020 een kroon, een Corona/Kroon, de kroon op het werk. Nog steeds met Ruimtevaarder. 'Een piepklein liedje op een klein plaatje' zoals Raf het subtiel verwoordt. Zo klein is het lied ondertussen niet meer. Begint al meer op een monument te lijken. Vaste prik als bis-nummer bij hun optredens. Ze hebben echter pareltjes die het grote publiek nog niet kent. Een Kommil Foo-verslaafde zoals 'heer Polo' daarentegen... Stilte na de storm doet het wel prima bij de verkiezingen, maar ik zit eigenlijk te wachten op Kom hier dat ik u draag. Voor mij tot hiertoe hun absolute topnummer. Nooit op de lijst gestaan? Te lang? Te empatisch? Te...? Het ideale lied om mensen in tijden van besmetting te troosten, te ondersteunen, te dragen en aan te sporen dat ook met en voor elkaar te doen. Dat mis ik vandaag,  mis ik in de rangschikking, mis ik drie keer op rij.

dinsdag 13 oktober 2020

629. Surfers Paradise

DE TWEEDE GOLF is een feit. Covid-19 zorgt voor een Corona 2.0 passage. En zo goed als zeker dat het een "big wave" wordt. 't Allen kant leken volkeren, gemeenschappen en anderszins georganiseerde vertegenwoordigers van het menselijk ras gewoon te wachten. Wachten op de grote golf, zoals de surfers liggend op hun plank. Het geduld raakte op en de drang om weer buiten te komen en 'normaal' te doen leek ontembaar. De eerste lockdown werd wellicht sneller opgeheven dan goed voor ons was. Het virus keek geamuseerd toe, lag ook -maar dan op vinkeslag- en was er als de Corona-kippen bij om met iedere ingevoerde versoepeling een nieuwe slag te slagen. De prioriteiten leken plots elders te liggen. Hier een regeringsvorming die er bij hoogdringendheid moest komen, elders verkiezingscampagnes of andere politiek getinte Spielereien. De wereld ging opnieuw in de gekke mallemolen draaien en leek het virus te vergeten. Het zou allemaal wel weer in orde komen. Van afvlakking was geen sprake meer, daling van het aantal besmettingen zat er nog slechts sporadisch in. Even werd gedacht dat het drama achter de rug was en dat het leven terug zijn gewone gang zou gaan. Dat werd zowaar tot het krampachtige toe geprobeerd. Om het mensdom zijn vrijheid terug te schenken. Wel het heeft ons de vrijheid van de grote golf opgeleverd. De grote uitdaging: wie blijft overeind, wie stuurt zijn plank over de golf en gaat er niet in ten onder. Het wordt heel hard peddelen, en hopen dat we finaal het hoofd opnieuw boven water kunnen steken. Ride on, baby! De ultieme droom in Surfers Paradise.

woensdag 7 oktober 2020

628. MegaMix Overload

HET IS WEER gebeurd, weer of geen weer. Noch de eerste, noch de tweede Corona-golf hebben er iets aan kunnen doen. Enige vertraging is er in de uitvoering geslopen, dat wel. Maar ook niet meer dan dat. Net als andere jaren heb ik de "bladjeshaag" rondom mijn grondgebied eigenhandig gekortwiekt. In schijfjes en werkmomenten die bepaald worden door de beschikbaarheid aan groencontainers van het moment. Ook nu mag het resultaat gezien worden en op basis daarvan durf ik mij alvast opnieuw engageren voor een volgende jaargang. Komt dat zien, komt dat zien: ook op zijn zeventigste zal heer Polo de haag nog scheren. Geen hoge toppen meer, dat is verleden tijd. Maar de ligusterhaag, dat moet nog kunnen. In al mijn enthousiasme ging ik bij tussenpozen over tot het verwijderen van breedbladig onkruid dat mijn aandacht trok. Ik ging er fors tegenaan en stak stevig in het wortelwerk teneinde de vermaledijde heel grondig te verwijderen. Dat leverde nog extra werk op. Tijdens het weekend bleek de robotmaaier -"onze Manolo"-problemen te ondervinden om zijn job te doen. Uit het laadstation rijden lukte nog, maar dan knipperde het licht: "Geen lussignaal". Dan scheelt er iets met de begrenzingsdraad, slecht contact of een breuk. Dus gaat een mens op zoek... en vindt na enige tijd geduldig "boordgras liften" twee losse eindjes onder het maaiveld. Kunnen niet meer bij elkaar. Geen kwestie van té diep water, wel van keurig-afgestoken-met-de-plantenschop. Extra werk. Eens de plek des onheils gevonden is het moeilijkste achter de rug. Heb gelukkig nog enkele gel-connectors/kabelverbinders liggen. Niks makkelijker dan dat, fluitje van een cent. Onze Manolo rijdt opnieuw, en wij content.  

Maar er is meer. Heb gebruik gemaakt van de hoopvolle heropstart van het cultuurgebeuren. Covid-19 speelt artiesten, theatermakers, zangers, muzikanten en hun organisaties serieus parten. Inrichters en zaaluitbaters hebben ook een donker halfjaar achter de rug, en het is nog niet gedaan. Toch is er ondertussen licht, en waar kan ik dat beter vinden dan bij Raf & Mich. Kommil Foo hebben een goede formule gevonden: twee ingekorte optredens per avond. Publiek maakt er dankbaar gebruik van. OOGST leent zich daar perfect toe: een selectie uit de selectie van hun dertig jaar podiumkunsten. Deze keer nog eens in CC Schoten. Corona-proof, 2 stoelen tussen de bubbels, met Tinne en Peter. Genieten. Meer van dat binnenkort in CC MxM met Grof Geschud. LIJMEN is hun afstudeervoorstelling. Heb mooie ervaring met Fien Leysen wat dat betreft. Benieuwd wat het deze keer wordt.

"Wat is er van de sport?" Was Jan Wauters nu maar hier geweest. Die zou van deze alinea een meesterstukje hebben gemaakt. Niet dus. Gewone Polo-prietpraat dan maar. Het hoofdstuk "sport" heeft lang op apegapen gelegen. Veel afgelastingen en/of opschortingen van wedstrijden tot heelder competities aan toe. En dan is daar plots de ommekeer. Een inhaalbeweging waar ik vragen bij heb. Met of zonder of voor een beperkt publiek. In zalen en stadions kan een quotum gehandhaafd worden, maar daarom nog niet het gedrag van de harde supporterskernen. Bij wielerwedstrijden en grote Ronde's is publiek beperken of verbieden langsheen het parcours niet mogelijk. Maskerplicht, maar duidelijk waarneembaar op de live-beelden niet 100% nageleefd. Over beelden gesproken? Een overload aan sportuitzendingen, live-verslag van alles wat nu dag na dag wordt verreden in binnen- en buitenland. Een Tour met een onwaarschijnlijke ontknoping. Een WK waar Roglic niet bereid bleek tot een wederdienst aan Wout Van Aert, en wat was het -ik ben de draad even kwijt- een té gekke eindsprint in L-B-L met crazy Alaphilippe in een beschamende hoofdrol. Beetje hyper hier, een kwak daar en dan hoogmoedig maar te snel de armen spreiden en denken dat de buit binnen is. Neen, dan toch die Roglic. Er wordt wat afgekoerst deze herfst. En voetbal blijft voetbal: werd voorheen al teveel uitgezonden, dus dat valt nu minder op. Er wordt trouwens nog meer over de transfers geleuterd. Het lijkt elke dag meer op de berichtgeving eertijds van de marktprijzen van het varkensvlees en daarna de waterstanden. De tennistornooien volgen mekaar ook op in sneltreinvaart. We zitten nu in een herfstig Roland Garros. Op de duur lijkt het allemaal zo erg op elkaar. Tot... ik vandaag meer dan 5 uur lang voor tv bleef hangen. Diego Schwartzman vs Dominic Thiem. Nummer 14 tegen nummer 3 op de ATP-lijst. Fantastische match. Geen seconde verveeld. Namiddag en vooravond zijn voorbijgevlogen. Topsport op het scherp van de snee, tussen twee tennisbuddies die er een keiharde wedstrijd van maakten. Merci Diego, merci Dominic. Heb weer eens echt genoten van een portie kijksport. Was lang geleden.

En dan pakjesdag. Het leek vandaag of Sinterklaas twee maanden vroeger kwam dan aangekondigd. Ook een gevolg van de Corona-crisis? Maakt niet uit. Het begon met een medewerker van bpost die mijn NONA bestelling bezorgde. Verder zat er ook een bel-eend in de brievenbus. Dat wordt fun met Kiki op de fiets. Een GLS-bezorger bracht op dat moment twee nieuwe partytenten en postnl leverde iets later een serie gel-connectoren. Voorzien op een volgende kabelbreuk. En geloof het of niet, maar morgen komt ook dpd nog langs. Pakjestijd... voor een "megamix overload"!

dinsdag 29 september 2020

zaterdag 26 september 2020

626. Neerlands Nieuwe Hoop

ODETTE WAS HERE. Storm aan de kust, felle windstoten in het binnenland. Een nacht lang bakken hemelwater over ons heen en de temperaturen in vrije val. Tot zover het weerbericht. Gelukkig van hieruit geen schade te melden. Ander opwekkend nieuws bereikte mij uit Amsterdam. Ondanks Corona en een massa andere politieke onvolkomenheden lijkt de toekomst voor de Zeventien Provinciën  toch niet zo somber. Zeker niet zo donker als we onszelf soms trachten wijs te maken. En al helemaal niet als het aan deze twee heren mag liggen. Zoon Bram maakt regelmatig een fietstocht in de buurt van zijn woonplaats. Moest ik bij gelegenheid ook maar eens doen, samen met hem. Zodra het weer en de Corona-maatregelen het opnieuw toelaten. Zeker als ik zijn laatste verslag hoor. Een eind voorbij Muiden ziet hij een man en een vrouw de Dijkweg opsjokken. Hij passeert, kijkt en kijkt opnieuw. Een flits van herkenning en hij denkt: "Verdekke, dat is'em...!!" Hij keert om, rijdt terug, stopt, groet hen en zegt: "Goedenavond, sorry dat ik jullie stoor. Maar ik moet toch even gedag zeggen. Mijn vader zou dat zeer op prijs stellen. U bent toch meneer de Jonge?" "Ja hoor, dat ben ik. Kent u mij?" En dan vertelt de zoon over zijn vader. Dat die zo gek was van twee Hollanders die Hoop brachten in de jaren zeventig. Dat er lp's in huis waren en heelder voorstellingen beluisterd werden. De vader kon er maar niet genoeg van krijgen. En zo ontspint zich een kort maar hartelijk gesprek. Ze nemen afscheid, mevrouw de Jonge maakt nog een foto, mijn zoon rijdt verder doorheen Muiderberg, richting Weesp. Hij denkt terug aan hoe hij aan z'n voornaam is gekomen? Dat was blijkbaar ooit een keuze geweest tussen Bram en Freek. Het werd Bram. Daar had het in hun gesprek (gelukkig?) niet over gegaan. Hoe had hij die voorkeur van zijn ouders aan de heer de Jonge moeten uitleggen. Niet dus, en het blijft een leuk gesprek. Van de Jonge Bram en de Ouwe Freek. Wat denken jullie hiervan? Neerlands Nieuwe Hoop? 

woensdag 23 september 2020

625. Van alles wat

DE EERSTE HERFSTDAGEN kregen we deze keer als zomer-uitsmijter gepresenteerd. Een meer dan stralende aanbieding. Zon en weinig wolken, zalige temperaturen en geen wind van betekenis. Ideaal weer om de conditie te onderhouden en een eindje richting Corona-uitgang te fietsen. Ooit wordt de samenleving opnieuw leefbaarder, en daar zouden we graag nog bij zijn. De gezamenlijke gezondheid, laten we daarvoor gaan. Ondertussen stopte ik als naar gewoonte heel wat tijd in lezen. In de luie zetel, met een 0.0-drankje, in de schaduw en soms ook in de zon. Suite Française van Irène Némirovsky. De volgende "Colibri" in de rij. Lezen uit het vuistje. Hoe de Franse bevolking, van hoog tot laag, omging met de Duitse bezetting tijdens WO II. Vooral hoe Némirovsky's eigen ervaringen in de aanloop naar de oorlog hier meespelen in haar beschrijving van de Franse oorlogsziel. Zoals het manuscript pas veel later werd teruggevonden, nog later uitgegeven en tenslotte werd verfilmd... zo is dit lezen ook voor mij een late ontdekking geworden. Prachtig, direct, aangrijpend geschreven. Zou het durven aanraden. Ook minder romantische zielen zullen dit werk kunnen waarderen. Het Corona-essay van Paolo Giordano blijft in deze tijden een certitude. Heeft voor mij zijn waarde al meermaals bewezen. Vindt nog steeds een plaats in mijn actuele boekenstapeltje. En dan was daar Hubert Lampo: De komst van Joachim Stiller. Stond al op de 'verplichte' boekenlijst in onze Rommezoef-periode. Eind jaren zestig. Magisch-realisme was iets wat we toen 'moesten' geproefd hebben. Deed ik dus, en het boek bleef heel bijzonder in mijn herinnering. Het werd alsmaar straffere kost, dacht ik ondertussen. Een bespreking/vermelding op de Facebookpagina "Iedereen leest..." was de aanleiding om dit boek nog eens vanonder het stof te halen. Direct een bijna magisch moment: achterin plakt een lezerskaart met schooljaren, namen en doorverkoopprijzen. '92-'93: De Mondt, 170 Bfr. En dan de herinnering: dit is niet mijn boek maar wel het exemplaar dat mijn kinderen tijdens hun middelbare schooljaren ook nog gelezen hebben. Het blijft een specialleke:  heel aparte verhaallijn, gedachten- en gevoelsbeschrijvingen in een raadselachtige sfeer. Het proza van de heer Lampo laat zich niet licht verteren. Niet in de sixties, allicht nog minder in de nineties en ook nu heb ik er de grootste moeite mee gehad. Maar doorbijter die ik ben heb ik het einde gehaald. Content, blij dat ik het verhaal nog eens heb doorgenomen. De Kloosterstraat, de brief, Simone, Wiebrand en Geert, het telefoongesprek, het concert, het circus, het verkeersongeval en de verrijzenis.  Details opgefrist. Maar of er een derde lezing komt? Zeer twijfelachtig. 't Is nu de beurt aan Onzichtbare Mensen, verhalen over armoede in Nederland, vroeger en vandaag. Gelinkt aan de Maatschappij van Weldadigheid. De Kolonies, in Nederland en in België. Gescoord bij onze laatste passage in Kolonie 7 - Merksplas. Benieuwd. Een mix van Van Dievel's Landlopersblues en de Landlopers van Toon Horsten? Van alles wat?

zaterdag 19 september 2020

624. Drie jaar 'nuchter'

DRIE JAAR AL. Wat vliegt de tijd. Ook in bloednuchtere toestand. Het leek mij in 2017 een goede beslissing om verder alcoholvrij door het leven te gaan. Een uitdaging ook, dat zeker. Had geen idee of het me zou lukken. Legde daarom mezelf Under African Skies ook wel enige druk op, maar heb het mij nog geen moment beklaagd. Na een jaar dacht ik alleen nog aan "krnwtr" en veel appel- en -siensapjes. Na twee jaar meldde ik tussen de plooien van een blogbericht iets over water, sapjes, ginger en af en toe een "nulleke". Maar verder niks bijzonder, nog steeds geen probleem. En dat is er nog altijd niet. Ik leef gelukkig en denk gezond. En denk dat ik gezond leef. De smaakpapillen krijgen nu wel een breder gamma voorgeschoteld. Om op die manier de eentonigheid van het Corona-leven toch enigzins te counteren. Dit zijn de "nullekes" die het momenteel doen. En is het omdat er een behoorlijk lange periode van onthouding aan vooraf gegaan is, maar dit trio bevalt me prima. Heb geen last van wat men een gebrek aan smaak of aroma noemt. In tegendeel: het fruitige roseetje mag er best zijn. En alles met mate. Af en toe als dorstlesser tijdens de afgelopen hete periode, of nu als smaakmaker bij een lecturaal avonduurtje. Het vierde alcoholvrije jaar wordt met de glimlach ingezet. Schol!!