612. Wat we denken

BEETJE BIJ BEETJE komt de zomer er opnieuw door. Het doet deugd en da's voor sommigen moeilijk onder controle te houden. De remmen worden gelost. Blijkbaar kan het voor diezelfde sommigen niet snel genoeg gaan. De "ruimtes" worden weer ingenomen: winkelstraten en -centra, parken en pleinen met of zonder terrassen, restaurants en cafés. Op sommige momenten en meerdere plaatsen druk-druk-druk. Mensen lijken het steeds moeilijker te hebben om de regels te respecteren, laat staan toe te passen. Zo mocht een dansfeest ingericht worden maar liep uit de hand. Den Tourist opende in de AB, blijkbaar zonder problemen en met correct gedrag van het publiek.  En dus geen headline in de nieuwsgaring. Het gaat nog steeds om onze strijd tegen dat klein geniepig coronabeestje. Het is nog niet gedaan, maar die stelling krijgen de virologen steeds moeilijker verkocht. Politiek denkt weg van onpopulaire maatregelen en wil liever versoepelen. De kiezer dient gepaaid. De communicatie blijft 'ne moeilijke'. Wat en hoe, welke cijfers en wanneer, van wie en voor wie? De 'wellicht-en' en 'waarschijnlijk-en' zijn niet uit de lucht. Wetenschap blijft zoeken en aftasten, voortschrijdend inzicht kan steeds moeilijker op begrip en de nodige tijd rekenen. 't Gaat over wat we denken, wat we weten en wat we denken te weten. Zoeken naar oplossingen, speculaties, statistieken, krommingen, curves. Afvlakken, dalen en standhouden. Blijkt nu moeilijker dan ooit. Wie vertrouwt wie nog? Wat gebeurt er in Antwerpen? Denken we misschien da't "kleir" is? OeKanDaNa. AléGast. DoeDisKalm. 

En ondertussen, geloof het of niet, zijn er ineens een paar die een regering willen vormen. Federaal dan nog. En nu komt het pas: het zijn de "drie koningen" die dat gaan regelen. Wie vindt zoiets uit? Welke hippe columnist dacht hiermee te scoren? Was misschien al lachend bedoeld, maar 't werd overgenomen en nu zitten we ermee. Die gasten zijn dat van zichzelf gaan geloven. Zie ze paraderen door de Wetstraat. Een lachertje, toch? Inderdaad: een Lachaertje! 

Gelukkig zijn er ook boeken die mijn pad kruisen. Het knisperend 'Beginboekje' van mijn jongste kleindochter. Een kind kan er niet vroeg genoeg mee starten. En dan doet 'den bompa' graag mee. Maar ook het corona-essay van Paolo Giordano - In Tijden van Besmetting. Met beide benen op de grond een verslag vanuit het door corona geteisterd Italië. 27 korte hoofdstukjes, flarden, over alle mogelijke facetten van deze besmetting. Ben er door gevlogen. En herlees nu elke dag een of meerdere stukjes. Het had misschien meer kunnen zijn, maar op deze manier is het een zeer toegankelijk essay geworden waar een mens iets aan heeft. Licht verteerbaar en hoopgevende aanrader. En omdat ik wat achtersta met klassiekers deze keer James M.Cain - The Postman Always Rings Twice. Maar dan in het nederlands en Colibri-formaat, te weten 10 x 15 cm. Kende de titel, maar verder niks. Ver weg ging een lichtje branden als ik hoorde dat het meerdere keren verfilmd is. Jack Nicholson, yes. Heb nu ook, buiten het boek om, de spreekwoordelijke betekenis van deze titel geleerd: 'Aan het lot valt niet te ontkomen." Waarvan acte. En bovendien iets om over na te denken. 

611. L'eredità

WIND EN REGEN hebben tijdelijk plaats gemaakt voor afwisselend "zon en wolken" en potgrijze lucht. Het is voorlopig(?) even stilte nà de storm. Ook bubbelsgewijs is het hier rustiger geworden. Terug van vier naar twee, ook daar moet een mens opnieuw aan wennen. Mis hen precies toch een beetje. Maar goed, dan komt er weer wat tijd vrij en lonkt het vertrouwde levenspatroon van een op rust gestelde. Niks moet, er kan van alles. Zolang het "Corona-proof" is. Thuis een documentaire bekijken via het internet. Geen probleem. Marianne & Leonard, Words of Love. Het verhaal van mister Cohen en zijn "muze" Marianne Ihlen. Had al een biografie gelezen, maar dit geeft nog een bijkomende kijk op zijn leven. Een rasartiest en een 'womanizer' pur-sang. Het verhaal heeft me sterk kunnen bekoren. Gevolg: dan toch nog eens een stapeltje Cohen cd's uit de kast gehaald. Draaien maar, wegdromen en genieten.   Ondertussen ook tijd om een andere topper/klassieker onder handen te nemen: Moord in de Oriënt-Expres. Merci Anke voor het uitlenen. Voorheen nooit gelezen, ook de film niet gezien. Nu dus het zoveelste gat in mijn leescultuur gevuld. Zit goed in mekaar, maar dat weten jullie natuurlijk al lang. Moet later misschien nog maar iets van Agatha Christie lezen. Niet vergeten.

Ennio Morricone, dé grootmeester van de filmmuziek, is niet meer. Weer een monument dat het schouwtoneel verlaat. Een leven vol muziek. Zijn composities zorgden ervoor dat de "spaghetti-westerns" een serieuze opgang maakten in de cinématografische hiërarchie. Als ik Spotify opengooi vind ik nog veel meer. Dan maar het 'complete' oeuvre van de grootmeester: urenlang zalige achtergrondmuziek. Veel bekende tunes, ook andere die ik nog niet kende, "soms de haartjes omhoog tussen de kiekeboebelen op m'n armen" dixit mijne Rommezoef maat den Herre. De Peet, uit dezelfde bubbel, zei het dan weer zo: "Als je op je 91ste de wereld moet verlaten met zo'n erfenis, dan heeft het toch wel zin gehad." Dat mag ook gezegd worden over Cohen en la Christie, erfenissen die er mogen zijn. Maar alleen bij de heer Morricone past het welluidende "l'eredità".

610. Na 111 dagen

DE GROTE VAKANTIE is begonnen. Op een zowel vertrouwde als heel aparte manier. Het gebeurt wel meer in onze contreien dat de weergoden er voor de schoolgangers en bouwvakkers een soepje van maken. In juni stralend weer, en als het verlof begint gaan de hemelsluizen open. Ook deze keer niet echt verrast daardoor, en dus zeker geen klaagzang van mijnentwege. Plant en dier kunnen wat extra regen gebruiken. Het heel aparte bij het begin van dit zomerreces is dat er voor velen al maandenlang een relatief nietsdoen aan vooraf is gegaan. De Corona-lockdown, het isolement, het afstand houden en de voorzichtige heropstart, het stilletjes opnieuw komen piepen. Dàt zijn we niet gewoon. Hebben wij, die pas na WO II deel uitmaken van deze maatschappij, nog nooit meegemaakt. Benieuwd naar de toekomst.

Is het daarom dat ik net nu Geert Mak's In Europa tracht te lezen? Deel I, met een blik op de eerste helft van de 20ste eeuw. WO I, de Spaanse griep, de Oktoberrevolutie, opkomst van het nazisme, fascisme en communisme, Spaanse burgeroorlog, WO II, begin van de Koude Oorlog. Ik doe m'n best, ik probeer. Lukt niet altijd even goed. Heb er tijd voor nodig. En focus. Vooral de combinatie van de twee. Ga er nog even mee door en wil daarna weer op iets regelmatiger basis verslag uitbrengen. Van de dagelijkse besognes, van de dromen en de plannen, van wat gelukt is en wat niet. Er is hier maandenlang gehaperd en gekrasseld, getypt en gedeleted, opnieuw gedraft en uiteindelijk met twijfel gepubliceerd. Hopelijk kan ik blijven rekenen op m'n zelfvertrouwen, of krikken jullie dat een beetje op, dan gaat het zeker lukken. Geen kop in het zand, wel af en toe wat 'worries', maar zeker geen paniek. Laat ons maar doorgaan, ons verstand goed gebruiken en dapper vooruit blikken. Ons niet laten vangen aan zotte feestjes. Wat we voorlopig bereikt hebben niet zomaar te grabbel gooien door hals over kop de controle te verliezen. We doen verder, we houden ons aan de bubbel-meetings, deugddoend maar bizar, ietwat onwezenlijk. Maar we gaan er aan (moeten?) wennen, ons best blijven doen. Niet opgeven maar volhouden: we deden het al 111 dagen. 

609. Verjaardag

VIJFTIENDE VERJAARDAG VANDAAG. Diamonds!! Tenminste, als ik MMP (Mededelingen van Marco Polo) en MMMP (Meer Mededelingen van Marco Polo) bij elkaar optel. En er ook de laatste wisseloplossing bijvoeg. De huidige 564. en volgende is een gevolg van een strijd met M. Zuckerberg die dacht zijn FB te moeten beschermen tegen de schalkse uithalen en dito fratsen van uw dienaar. Het zij zo, weer of geen weer, al dan niet (meer) downgelockt, met of tegen zijn en/of uw goesting: we zullen doorgaan. En dus, om deze in totaliteit zestiende jaargang op de starten, nog eens een kopie van de berichten die aan de grondslag van dit alles hebben gelegen. Het begon in Stabroek. Aan de pc-tafels van het PITO-lerarenlokaal. Met mijn goede vriend en collega Aloysius-Wies-Primus. Hieronder de allereerste.

22 JUNI 2005

voor de "zoveelste keer" probeer ik nu eigenhandig een blog op te starten. Ik ben méér dan benieuwd naar het resultaat.... Stel je voor dat het eindelijk lukt: heel de vakantie heen-en-weer en op-en-af .... berichten vanuit Yucatan-Mexico, om jou en je eega op de hoogte te houden van onze vakantie-avonturen, alsook af en toe een tipje sluier lichten van de avond-uren... in Mexico kan dat meer dan een tipje zijn !!! Enfin, ik was weeral blij je vandaag even te ontmoeten. Al was het maar even: mijn dag kan niet meer stuk (of misschien alleen met stukken en beetjes) Ik ga dit verzenden (hoop dat het lukt) en dan weer aan de gitaarstudie...
Op hoop van zege !!!!

marco polo 

Tien jaargangen en 1376 mededelingen later was de MMP-cirkel rond, maar het verhaal nog lang niet geschreven. Want daags nadien stond déze aankondiging op de eerste pagina van een nieuwe blog. De opvolger die het net geen vijf jaar zou uitzingen (te wijten aan Zuckerberg & Co). 

22 juni 2015

Nieuwe Start...
Breaking News: Na 10 jaar Mededelingen van Marco Polo voel ik nood aan verandering maar ook de hang naar het vertrouwde is mij niet vreemd. Ik heb een hoofdstuk afgesloten, maar plak er meteen een tweede deel tegenaan: Meer Mededelingen van Marco Polo. Niet echt origineel, maar des te meer herkenbaar. Aan de vormgeving is wel gewerkt. Kleuren zijn gewijzigd, lettertypes veranderd en de grootte ervan werd aangepast aan de op onze leeftijd mogelijk teruglopende oogsterkte wat lezen betreft. Bovendien is de leestekstbreedte opgevoerd. Met deze grotere spanwijdte blijft het mijn streven om af en toe een hoge top te scheren. Nu de inhoud zelf nog. Heer Polo hoopt dat zijn volgers/lezers/-essen en -innen de weg blijven vinden naar zijn publicaties en zal zijn stinkende best doen om er af en toe weer iets leesbaars van te maken. Met een stralende midzomernacht achter de kiezen moet dat lukken. Ik ga er tegenaan, beloofd is beloofd!

Ondertussen zorgde 564. en volgende voor de verderzetting van het verhaal, en wat eens een werktitel was is gewoon de hoofding gebleven waaronder mijn meest actuele wartaal haar uitlaat vindt. Met of zonder 'klep', dat bepalen de omstandigheden dan weer wel. "15" is dus een feit, waarvoor ik u allen veel dank verschuldigd ben. Merci!! Danke!! Thanks!! Gracias!! Dankuwel!! Zonder zijn al dan niet regelmatige bezoekers zou dit forum al lang opgedoekt geweest zijn. Nu, in deze gekke Corona-tijden, lijkt de drang om verder te doen groter dan ooit tevoren. Voor zij die het nog niet beu zijn en een derde adem weten te vinden: "Let's go for it!!"

608. We'll meet again

OVER ICONEN GESPROKEN. 

Deze Dame was het muzikale boegbeeld van de morele ondersteuning voor de geallieerde troepen tijdens WO II. Om nooit te vergeten. We'll Meet Again en The White Cliffs of Dover klonken als hymnen voor de Britse soldaten. Bij uitbreiding voor al wie de oorlog had meegemaakt. Een idool van onze ouders. 

        Vera Lynn  (1917 - 2020)

607. Axl and more

CULTUUR DOET LEVEN. Dat voel ik in deze tijden van sociaal isolement maar al te goed. Spanningsvelden alom, maar wat een verademing om weer een studioconcertje van Jef Neve (het laatste van de eerste reeks) te mogen beluisteren. Of tussentijds en via een nieuwsbriefbericht van AMUZ een  door hen opgenomen concert mee te pikken. Schitterend programma.  Te vinden op Soundcloud. "Om duimen en vingers..." weet u wel. En er is nog zoveel meer. Wie ik vandaag extra in de schijnwerper wil zetten is buurman Axl. Even verwijlen op zijn FB-pagina laat grellig grave sporen na. Hij zit dagelijks "in zijn kot" om alleen of samen met collega's "in hùn kot" fantastisch knappe en eigenzinnige herwerkingen van gekende hits uit zijn opgestroopte mouwen te schudden. Kijken en luisteren begot, het is de moeite waard. Merci Axl, ook voor de warme goeiendag en het klapke als we elkaar tegenkomen op straat. Ne crème van nen bassist, en daar bovenop ne crème van ne mens. 'Een tooreke met twee bollen astemblief !!' 
Naast dit alles gaat het ook niet slecht met mij en m'n dagelijks bestaan. Het eerste containerparkbezoek (kan dat net wél of net niet op het Scrabblebord?) na de lockdown is een feit. Op afspraak en met een tijdslot. Prima organisatie, goede regeling. Mogen ze voor mij blijven doen. Pluim voor A. Ook uit diezelfde A-hoek komen de twee neus- & mondmaskers mét filters die ik deze week mocht ophalen in de plaatselijke apotheek. Een pluim en een duim voor A. De hoofdvogel was echter voor Evy W. Die kreeg eindelijk weer groen licht om met mijn voeten te spelen. Een uur lang, zalig. Wat een pedicure!!! Say no more. 

606. Versoepeling

SINDS DRIE WEKEN zitten we in opeenvolgende fasen van versoepeling. Daar wilde ik het hier even over hebben. Niet de souplesse van spieren en gewrichten, niet de verruiming van de migratienormen, ook niet de nivellering van de toelatingsvoorwaarden tot hogeschool en/of universiteit. Zelfs de aansluitingsvoorwaarden bij de lokale golfclub heb ik niet in gedachten en al evenmin de voorschriften en daarbij gestelde eisen tot het behalen van een zwemdiploma. Niets van dit alles baart mij zoveel zorgen als de versoepelingen die nu van alle kanten en tegen hoog tempo worden aangebracht in de eerder zo geprezen afspraken/maatregelen ter indamming van de Corona-besmettingen. Het heeft moeite gekost. Was het niet altijd #alltogether dan toch in hoge mate #laplupartdesnôtres die ervoor hebben gezorgd dat de curve afgevlakt is. Hopelijk op redelijk duurzame wijze. Dat was van bij het begin, remember het communiqué van 12 maart 2020, de allesomvattende doelstelling. Daartoe zouden wij onze handen wassen, en die daarna zeker niet aan anderen geven. Geen knuffels ook. Afstand houden: 1,5 meter hier, 2 meter daar. Niezen in de elleboog. Ons werd aangeraden "in ons kot" te blijven. Vonden we dat in den beginne onheus tot grof taalgebruik, het werd voorwaar dé campagne-slogan van de laatste jaren. Over mondmaskers, correctie: neus- en mondmaskers was de hele tijd veel te doen. Niet nodig, hier en daar zelfs tussentijds weggelachen, tot later in hoge mate aanbevolen en in bepaalde omstandigheden ten stelligste aangeraden. Ben bereid mijn duit in de voorbehoedszak te doen. Het dragen van dit protectiemiddel voor U en alle anderen om mij heen doe ik met plezier. Laat het wat 'lastig' zijn, high heels voor de dames zijn ook niet altijd comfortabel en dienen zowaar enkel de galanterie. Een strakke jeans is voor vele heren een beproeving, maar oogt o zo elegant. Wel, ik heb het ervoor over om in de nabije toekomst bij menigvuldige gelegenheden een neus- en mondmasker te dragen. Tot meerdere eer en glorie..., maar vooral tot ons aller hogere veiligheid. 

Bijgaande fotoreeks om u te ondersteunen in de pogingen tot herkenning bij onderlinge confrontaties. Bovenaan links hij die ooit zo menigmaal naar de Franse hoofdstad trok en van Pa-reis 2011  deze herinnering overhield. In de rechter bovenhoek dan weer de bebaarde versie waarbij sommigen ook hun bedenkingen hebben en die terechte twijfels zou kunnen oproepen bij inferieure  lichtomstandigheden. Verder zal ik vooral te herkennen zijn aan mijn gelaatsafscherming. Met dank aan George A. die mij enkele jaren geleden al het gebruik van een Vogmask aanpraatte. Ben er zeer tevreden mee. Was enigszins uit de aandacht verdwenen, maar nu weer helemaal terug. De meer frivole versies van het stoffen neus- en mondmasker werden mij aangeleverd door hubby-buddy-soulmate Katelijne dW. Merci Lijntje!! Ik draag ze met plezier. Als er nu op regelmatige basis nog wat extra tijd wordt uitgetrokken voor bijkomende strechoefeningen ben ik helemaal klaar voor welke versoepeling dan ook. Maar kalm aan hé !!