"@ alle respondenten alhier: belachelijk veel reacties, 👍🏽'en, ❤️'jes en zelfs enkelingen die er 😲 van staan. Merci voor jullie ondersteuning. Merci, nogmaals, Tom om mij uit m'n kot te lokken. Nooit gedacht dat dit nog iemand zou raken. Bij deze toch duidelijk stellen dat de foto dateert van voor de laatste eeuwwisseling. Ook de #2353 in beeld is van toen. In mijn bubbel wordt gesuggereerd dat de lovende reacties enigszins getemperd mogen worden. Het is anno 2020 heel wat minder. Waarvan acte. Daartegenover heb ik uit dezelfde periode nog wel enkele prentjes die pas echt tot de verbeelding kunnen spreken. Mocht u benieuwd zijn naar wat dat inhoudt: check post #600 op mijn blog. Even geduld."
BELOFTE MAAKT SCHULD. Hier volgt de aangekondigde uiteenzetting. Gevolg van enig zoekwerk om een toonbare loopfoto uit mijn 'jeugdjaren' op te snorren. De keuze voor Tom's challenge viel op de #2353. Achteraf bleek dat er nog andere Daguerreotypische mémoires uit het vergeelde album vielen. Het zijn er vier geworden. Telkens een door de organisatie aangeboden actiefoto tijdens de loop. Denk dat het meestal in de buurt van de aankomstlijn is. Er wordt hier en daar nog een ferm spurtje getrokken. Moet toegeven dat het deugd deed dit weer te zien, ik werd er zowaar warm van vanbinnen. En dus dacht ik: daar zit meer in. Nu we de kubusblokken zowat gehad hebben is het misschien tijd voor een cijfermatige puzzel. Wie kan bij onderstaande foto's (refererend naar de borstnummers: #3149 - #1969 - #2353 - #5779) de jaartallen correct aanvullen? Het gaat om 1989, 1990, 1993 en 1997. Dit alles is waarlijk "een eeuwigheid" geleden. En voor de echte loopfanaten met enig aanvoelen voor mijn destijdse mogelijkheden en beperkingen: wie pint mijn aankomsttijd bij het juiste jaartal? Gelopen tijden: 1u 03' 02" - 1u 02' 24" - 1u 04' 17" en 1u 09' 12". Als dit geen uitdaging is. Speciaal voor Tom J. en Elke V.: aan "die" broekskes kunnen jullie vast niet voorbij ...
 |
| Live by Challenge |
't Is goed in 't eigen hert te kijken
na twee lange jaren dacht ik
MAAR ER WERD ondertussen ook nog gelezen. Een van mijn meest beklemmende ervaringen op dit vlak. Zijn het de Corona-tijden die er mede voor iets tussen zitten? Misschien, want nooit voordien voelde ik mij zo in de tang genomen door een verhaal en de literaire vormgeving ervan. "Overleven" is waar het om gaat. In een totaal andere context, maar voor mij als leeservaring enorm dicht bij wat we de afgelopen maanden meemaken. Het een heeft zeker zijn weerslag gehad op het andere, en daardoor werden het voor mij ook enkele donkere weken. KIND 44 van Tom Rob Smith speelt zich af begin jaren '50. Einde van het Stalin-regime, onmogelijk geachte moorddossiers in de Sovjet-Unie. De communistische dictatuur ten tonele in een ijskoude en veelal gevoelloze schrijfstijl. En toch, achteraf: heel blij dat ik deze schrijver leer kennen en dit boek gelezen heb. Thanks, Shanthi! Misschien later nog iets van hem, maar daar gaat allicht wat tijd overheen moeten. Tot het huidig Corona-gebeuren als "onder controle" gaat bestempeld worden en we weer iets opgeluchter mogen ademhalen. Ik voel het wel als het zover is. Oh ja, wie 1793 'goed' vond weet vast ook deze naar waarde te schatten. Aanraden?
Traagzaamheid viert hoogtij in onze bubbel. Weet maar al te goed dat dit in de gegeven omstandigheden een luxe is. Dat ik het ook als dusdanig aanvoel. En wat Rommezoef-Peet benoemde als:"We beseffen dat we bij de goei zijn..." Waar we op dit moment voor alles meer tijd willen nemen, dat mogen en er aandacht aan kunnen besteden blijkt de klok zelve niet stil te staan. De 'tijd' raast voorbij, vliegen is er niks bij. Dagen flitsen voorbij, worden zomaar weken. Werden ineens al zeven weken. Sociale eenzaamheid druk je niet weg met videoconferenties en wandelingen alleen. Maatregelen worden versoepeld, uitvoeringen aangepast, gedragsregels bijgestuurd. Commentaren alom, maar een ding is zeker: het 'oude normaal' komt niet meer terug. Wel blijven we hopen op een herstel van het sociale vrienden-familie- en geliefdenweb. Dat het 'nieuwe normaal' daar weer mogelijkheden toe mag bieden. En laat het gereglementeerd zijn, laat ons veiligheidsprocedures uitwerken en die vooral ook volgen, maar geef ons de kans om de menselijke sociale vaardigheden opnieuw in praktijk om te zetten. Daarom wil ik doorgaan.